Doorgaan naar hoofdcontent

Gtkt

Ik ben getikt. Getagd. Getag-ged? Met net zo'n vragenlijstje als in het vriendenboekje van Bo. Waar ik maar even in ben gaan bladeren, om inspiratie op te doen. Op de vraag ‘Welke 3 dingen neem je mee naar een onbewoond eiland?’ had een meisje geantwoord: een appel, een boek en mama.
Wetende dat ik nooit zo’n leuk antwoord zal kunnen geven,
hier die van mij:

Mijn obsessie?
Momenteel de zoektocht naar het goeie zwarte colbert. Nergens te vinden. Niet bij H&M. Niet bij Vera Moda. Moet ik nou echt bij de..... C&A gaan kijken?
Wat draag ik?
Een jurk met korte mouwen. En kippenvel. (Het zou lente worden, zeiden ze.)
Doe ik vaak een dutje?

Nee.
Wie heb ik voor het laatst een knuffel gegeven?
Loïs. Nadat ik haar net uit mijn bureaula viste.
Wat eten we vanavond?
Geen idee, oma kookt vandaag. (Het is dinsdag!!)
Wat zou ik willen veranderen?

Mijn uitzicht.
Wat heb ik het laatst gekocht?
Vraag me dat vanavond nog eens? (Het is dinsdag!)
Waar luister ik naar?

Naar het ruisen van de ventilator in mijn computer.
Welk weertype is mijn favoriet?

Hoogzomer. Plakkerig heet. Van dat weer waarbij je aan het eind van de middag, ergens onder een boom koude witte wijn gaat drinken. Of prosecco. Dus eh...het koude-witte-wijn-weertype.
Hoe laat sta ik op?
7 uur
Wat zeg ik tegen de persoon die mij getagged heeft?
Hoi Mamarije!
Met wie zou ik wel een dagje willen ruilen?

Met Floortje-Dessing-op-een-boot.
Welke film kan ik keer op keer bekijken?
Lost in Translation
Wat lees ik momenteel?
(Net uit, eigenlijk) Het Diner van Herman Koch.
Waar beleef ik plezier aan maar geeft me ook een schuldgevoel?
Bloggen als ik eigenlijk moet werken.
Wat is het landschap van mijn gedachten?
Wat is dit voor diep-filosofische vraag ineens? O, u bedoelt gewoon het landschap? Van mijn gedachten? Nou, doe maar iets met zee. Wit strand, palmbomen. Een vulkaan in de verte.
Mijn motto?
Weet je wat ik graag zou willen zijn? Een bloemetjesgordijn! Ik weet het niet. Geen motto geloof ik.
Welke vaardigheid zou ik willen hebben?
Iemand spontaan een zoen op zijn of haar wang geven, zonder dat die in een oog of oor belandt. Dát zou ik wel willen kunnen.
Waar wacht ik op?
Op het moment dat Bo en Merlijn niet meer in Sinterklaas geloven.
Aan wie heb ik het laatst een compliment gegeven?
Aan Loïs. Toen ze gepoept had, vrees ik.
Wat is het laatste compliment dat ik heb gekregen?

Ehm. Eh. Moet over mijn haar zijn geweest. (Ik heb nieuw haar, sinds vorige week.)

Ik tik Natasja en Soes. Mét de bonusvraag: Welke 3 dingen zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Reacties

Manon zei…
Goh. Sjonge. Ik ben getikt!

Nou, morgen mijn antwoorden dan maar (ha, scheelt ook weer een logje verzinnen).
Susy zei…
Ohja! Lost in Translation!
Geweldig.
Gek. Jij hebt er andere vragen tussen zitten.
Nouja. Oh well.
Enzo.
Door zei…
Ja, dat viel mij ook op wat Susy zegt. Ik heb de vragen gewoon gekopieerd van Nicoleke, misschien heeft zij een vraagje gemist. Anyway, leuk om te lezen bij iedereen! En een kind in je bureaula? Ik hoop maar niet dat ie te lang dicht zat :-)
NOVY zei…
@Natasja: ben benieuwd :)
@Susy: dat viel mij ook al op. Dat jij andere vragen had. Meer vragen, ook. Over welke smaak thee. Waar ik overigens geen antwoord op had kunnen geven, want thee: blegh. (Koffie: jeuh!)
@Door: uurtje maar.
MaMarije zei…
Sinterklaas... Wij gaan dit jaar een eerste serieus gelovige Sint tegemoet, denk ik. Weet overigens niet of ik dat leuk vind.

En ja die vragen, ik kreeg er nog een hele opdracht bij, weet niet hoe dat bij anderen is gegaan. Of wellicht is één van onze voorgangers bijzonder efficient te werk gegaan en heeft wat vragen geskipd? Want, menmen, wat een boel vragen... maar wel leuke antwoorden bij iedereen ;-)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...