Elke winter word ik tien jaar ouder. Gelukkig krijg ik er in de zomer telkens weer negen terug. Tot nu toe, tenminste. Ik heb er eerlijk gezegd een beetje een hard hoofd in, dit jaar. Ik trek het niet meer zo goed, mensen! Deze winter. Dit voortdurende lagedrukgebied. Een paar dagen geleden las ik op Twitter allemaal opgetogen berichten over ‘een heerlijke zonnige middag waarop het wel lente leek.’ Nou. Hier in Groningen niet hoor. Het is grijs, grijs, grijs. En in mijn hoofd is het ook grijs. Niks dramatisch hoor. (Maakt u zich vooral geen zorgen.) Ik kan u trouwens wel een paar tips geven, inmiddels! Heeft u last van een milde winterdepressie, luister dan beter niet naar Thom Yorke. (U weet wel, de zanger van Radiohead, die ook solodingen doet.) Dat helpt niet. De muziek is prachtig, om niet te zeggen geniaal, maar het biedt geen enkele hoop. Wat u beter ook niet kunt doen is naar dit filmpje  kijken. Dan wordt u namelijk misselijk van ellende en dat wilt u vermijden....

Terwijl Little Miss Sunshine in de dvdspeler zit te wachten tot een van ons op play drukt kijken we naar The Sound of Music. Dat gebeurt me nou altijd, met die film. Ik kan geen andere film opnoemen die zulke sterke tegenstrijdige gevoelens bij me oproept als The Sound of Music. Ik ga zo ongeveer over mijn nek van dat preutse gekwezel in die bergen, anderzijds kan ik de romantiek ervan niet weerstaan. Blijkbaar. Zo heb ik hem dus al zeker vijfentwintig keer gezien. (De eerste keer zag ik hem overigens niet; het was in de bioscoop in het dorpshuis, tijdens een kinderfeestje en ik had mijn bril niet bij me – misschien is het daar wel misgegaan bedenk ik nu.) Ik geef het maar gewoon toe: ik beleef een heimelijk genoegen aan het meezwijmelen met The Sound of Music. Ook al heeft mijn lieftallige echtgenoot het mooiste liedje van de film dan voorgoed voor me verpest. Door vijftien jaar geleden in plaats van ‘Edelweiss, Eidelweiss’, te zingen: ‘ Edelweiss, die Suppe ist heiss ’ te ...

NASA: "For any claims of disaster or dramatic changes in 2012, where is the science? Where is the evidence? There is none, and for all the fictional assertions, whether they are made in books, movies, documentaries or over the Internet, we cannot change that simple fact. There is no credible evidence for any of the assertions made in support of unusual events taking place in December 2012." Dus. Geen paniek. Gewoon even leuk een filmpje kijken. (Bekentenis: Ik krijg dus altijd zo’n heimwee van Hair! Naar de sixties. Want ik was daar ook, in een broek met wijde pijpen en een bikinibovenstukje met kraaltjes en met LSD onder mijn tong.) 

Zo’n anderhalf jaar geleden schreef ik eens een ode aan een buurmeisje . Misschien weet u dat nog? Ik deed van ooh en aah en jubelde over haar talent en bruisende persoonlijkheid. Welnu, het blijkt maar weer: ik heb er verstand van. Want ook al werd Nina (nog) niet aangenomen op de toneelschool in Maastricht, ze speelt al wel de hoofdrol in een heuse telefilm van Mijke de Jong! En die wordt woensdag a.s. uitgezonden! Dat vind ik dus echt supercool hè: ons buurmeisje op televisie. In een chador nog wel. De film heet Geloven en is onderdeel van de serie Duivelse Dilemma's: vier korte films waarin prominente Nederlandse filmmakers hun personages voor een moeilijke keuze plaatsen. Hoe kan je een goed mens blijven onder extreme omstandigheden? Martine heeft een huisartsenpraktijk met veel allochtone patiënten. Bevrijd van het geloof waarmee ze zelf werd opgevoed en gevormd door het feminisme, staat ze voor zelfbeschikking en vrije ontwikkeling voor iedereen. Zo heeft ze ook haar doch...

Mooi hè, die titel. Heb ik niet zelf bedacht hoor, helaas. Zij bedacht het natuurlijk weer. Maar het is prachtig, en zo waar: dat is wat we allemaal aan het doen zijn momenteel in Nederland. Jankend aan de broekspijpen van de zomer hangen. Aan de regenbroekspijpen dan, anyway. En over janken gesproken, wij begroeven gisteren een oude (maar veel te jong gestorven) vriend. En toen ik later op de dag werd uitgenodigd om mee te gaan naar de film, naar Melancholia van Lars Von Trier, dacht ik: Ja. Ik dacht: Lars von Trier, dat is ellende, drama, zachtjes meesnikken in een donkere bioscoop.... Ik dacht: dat is precies waar ik aan toe ben met mijn ogen toch al in de huilstand. Maar dat viel een beetje tegen, er viel eigenlijk niks te huilen. Wel was het zo verontrustend dat ik tijdens de aftiteling in een hysterische lachbui uitbarstte. A beautiful movie about the end of the world Morgen weer vrolijks. Iets over de langpootmug, misschien.

 Ik ga het hebben over morfische resonantie . En over mezen en melkflessen. Want daar begon Henk ineens over, gisteravond. Over mezen en melkflessen. Of eigenlijk had ie het over mussen en melkflessen, maar okee, kniesoor, en wat maakt het in feite ook uit, maar hoe dan ook, het zijn dus mezen. Mezen, die ineens de aluminium doppen van melkflessen bleken te kunnen openpikken. En niet alleen in Nederland, maar ook in Engeland en eigenlijk overal ter wereld waar melk in flessen werd verspreid. Ja, dacht men, dat hadden die mezen dan zeker van elkaar geleerd, hè . Maar toen werd het dus oorlog. En na die oorlog, waarin minstens 5 generaties mezen nooit een melkfles zagen, verspreidde het fenomeen zich opnieuw razendsnel over de wereld. Rupert Sheldrake verklaart dit in het boek ‘The presence of the past’ aan de hand van zijn morfogenetische veldentheorie . Morfogenetische velden bevinden zich in en rondom de systemen die ze organiseren (mensen, dieren, planten, red.) en bevatten een...