donderdag 30 december 2010

Op de valreep (2)

Heeft u me gemist? Ik u wel. Ik moet zelfs bekennen dat ik last heb van enige afkickverschijnselen; de laatse dagen dringen zich voortdurend onderwerpen aan me op waarmee ik u nodig moet vermaken/vermoeien/informeren. Waar ik dus gek van word, want ik heb echt geen tijd. Echt. Geen tijd.
Ik ben nogal hard aan het werk. (Boekje redigeren. Encyclopedietje. Haha. Op 5 januari moet ik klaar zijn. Om het d-woord even te vermijden. Ik las pas ergens namelijk dat iemand vond dat mensen die regelmatig roepen ‘ik heb een deadline’, nogal sneue mensen zijn. Omdat ze daarmee willen aangeven hoe hip and happening en on the go ze zijn enzo. En nou durf ik het niet meer te zeggen.)
De hele kerstvakantie is dus nogal langs me heengegaan. Ik vegeteerde zo’n beetje in een strak schema van elke dag zoveel pagina’s en één dingetje ‘leuks-met-gezin’ (wat vijf keer neerkwam op het kijken van een Harry Potterfilm met Bo, Merlijn en Henk (tijdens middagslaapje van Loïs), een keer naar een theatervoorstelling met z’n allen en een keer op verjaardagsvisite.)

Verder?
Serious request: gemist (op enkele foto's na).
Kerst zelf: zo’n beetje langs me heengegaan (hoewel het wel érg leuk in de sauna was. Ik kan dat iedereen aanraden: met Kerst naar de sauna. Waarom zou je staan stressen in de keuken en je druk maken over de tafelschikking en die ladder in je panty als je ook in je dampende blootje buiten in de sneeuw glühwein kan drinken? )
Sneeuw/ijs/gladheid/etc: gemist.

En nou is het morgen ineens oudjaar. Ggg.
Morgenavond om 12 uur is mijn oudste dochter jarig en ik heb het nauwelijks in de smiezen.


Maar goed, ik dacht ik sluit het jaar eens af met wat fragmentjes.

Allereerst met datgene waar ik dit jaar het hardst om heb moeten lachen.
(Hoewel dat technisch gesproken misschien niet helemaal klopt; het hardst zal ik waarschijnlijk gelachen hebben om een van mijn eigen grapjes.)





En met deze man, van wie ik dit jaar een beetje ben gaan houden, sinds hij voor mijn dochter zong op Vlieland.
'I plan to be forgotten when I’m gone..'
Zo mooi.





Oja, ik heb ook nog een goed voornemen.
Ik neem me voor om in 2011 te pas en te onpas het woord ‘verbluffend’ te gaan gebruiken.


Fijne jaarwisseling!

zaterdag 18 december 2010

En u wist van niks

Ik schreef laatst dat dit weblog geen directe afspiegeling is van mijn leven, nou dat gaat zeker op voor de laatste weken; de stilte hier was totaal maar dan ook totaal niet representatief voor de hectiek IRL. Mensen, wat een gedoe. Wat een bizarre wendingen, rare samenlopen van omstandigheden, geren en gevlieg, gevecht tegen de bierkaai.
Het had hilárische logjes kunnen opleveren, maar helaas.
Want hoewel ik heus wel de humor in zag van bepaalde situaties (met als hoogtepunt afgelopen donderdag, toen mijn auto afsloeg en vervolgens niet meer wilde starten. MIDDEN OP EEN KRUISPUNT. TIJDENS DE SPITS. IN EEN SNEEUWSTORM. Heeft u meer visualisatiemateriaal nodig? Toeterende auto’s. Scheldende automobilisten, tumult. Chaos. En temidden van alle tumult en chaos zat ik, als in het oog van de storm, bijna griezelig kalm* te wezen. Goh, dacht ik alleen maar droog. Hij doet het niet meer. Dus nu heb ik een probleem. En kom ik te laat - te laat om Loïs op te halen van haar oppasadres, te laat om de andere kinderen op te halen bij de buurvrouw, te laat voor het kerstdiner op de school van Bo. Overigens was de kerstgedachte intussen weer ver te zoeken. Het is grappig hè, hoe mensen op zo’n moment gaan schreeuwen en middelvingeren. Alsof ik voor mijn lol midden op een kruispunt stil ga staan, ja. Oh. Zei ik al dat het uiteindelijk een tandeloze junk was die mij hielp mijn auto naar de kant te duwen?) het ontbak me gewoon aan de tijd, ruimte en energie; ik moest die bordjes zien hoog te houden tot het eind van de week. (Which I dit. I made it.)

Dus ik skip vast even naar de Kerst.
Ik weet niet hoe het met u gesteld is, maar ik ben een beetje ambivalent wat betreft de Kerst. Ik kan er aan de ene kant best het leuke van inzien, ik kan genieten van lekkere kerstdiners, (vooral als ik ze niet zelf hoef te maken) en ik word blij van het optuigen van de kerstboom door de kinderen en van al die lichtjes, buiten. Maar tegelijkertijd maakt de Kerst ook altijd een zekere recalcitrantie in me los. In die zin dat ik ineens een last minute wil boeken ('Nee, sorry, we zijn er niet met Kerst. Dan zitten we op Bali.’ hahaha). Of dat we gewoon de hele dag in pyjama blijven rondlopen en ’s avonds patat halen bij de snackbar.

Dit jaar ga ik op eerste kerstdag naar de sauna, vind ik ook wel lollig. (En toepasselijk ergens ook, immers, Jezus werd ook geboren in zijn na.. nouja, you get my drift.) Met mijn dochter. En met een vriendin en haar dochter. Henk blijft thuis met Lois en Merlijn en met zoontje van vriendin. En misschien dat het hem dan zomaar lukt om nog een leuke kerstmaaltijd in elkaar te draaien ook, voor als wij ’s avonds thuiskomen. Je weet het maar nooit.

Vanavond, toen ik de kinderen naar bed bracht bereidde ik Bo vast een beetje voor. Of ze wel wist dat sauna in je blootje was? En dat ze dus niet straks, samen met Vera, moest gaan zitten giechelen om rare piemels. Of om andere lichaamsdelen.
Ik weet niet of de grijns op haar gezicht veel goeds voorspelde.
Nee, maar serieus, volgens mij wordt het helemaal leuk. Ze mogen een paar keer mee de sauna in, en lekker zwemmen, buiten, in het warme water, en in het bubbelbad, en verder zie ik het dan zo voor me dat ze lief en kalm gaan zitten pimpampetten in de rustruimte, terwijl hun moeders zich heilzaam laten afranselen met berkentakken. Ja. Zo zie ik dat voor me.

‘Wij hadden toch ook een keer een huisje met een sauna erin?’ vroeg Merlijn.
‘Ja, dat was in Denemarken,’ zei ik. En, erachteraan: ‘Poeh wat was ik toen misselijk.’ (Want dat zeg ik altijd als het over Denemarken gaat.) ‘Ik had toen net Loïs in mijn buik.’
‘Hoor je dat, Loïs,’ zei Merlijn, ‘jij zat toen in mama’s buik en daarom was mama heel misselijk.’
Waarop Loïs me een tijdje peinzend aankeek en zei: ‘Ja. Want jij vond me toen niet zo lekker hè?’

Vond ik grappig.
Nou.
Dat was het wel weer.

* om even later, ahum, toch nog even de zijstrip van de auto eraf te schoppen.

zaterdag 11 december 2010

Beschuit in bed. Aaargh!

Ooit eerder een kindje zo genotvol een beschuitje met kaas zien eten?
Her Royal Chubbyness.




Oh, en als u denkt, wat doet dat kindje idióót af en toe, met die maffe grijns en dat beschuitje zo in de lucht, dat komt door mij; ik doe raar. (Ik zit er tegenover, knabbel ook op een beschuitje.)

maandag 6 december 2010

Te wachten, ergens op

Disclaimer
Dit weblog gaat over mij en mijn naasten. Soms schrijf ik heel eerlijk en openhartig, soms ook verzin ik maar wat, dik ik dingen aan of ridiculiseer en ironiseer ik situaties. Wat u hier kunt lezen heeft raakvlakken met, maar is geenszins een realistische en volledige afpiegeling van mijn dagelijks leven.
Af en toe ben ik misschien wat grof-in-de-mond, bij vlagen zelfs bot, maar immer dient dit een persoonlijk doel; ik ben nu eenmaal stevig uitgerust met zelfspot en ironie. Het is uiteraard nooit de bedoeling iemand hiermee te beledigen of in verlegenheid te brengen.
Ik hou van contact en ik hou van aandacht. Ik ben graag een open boek; ik geef mezelf - tot op zekere hoogte - bloot op het internet.
Waarom?
Omdat het kan.

Als u vragen heeft, of opmerkingen naar aanleiding van dit blog, dan kunt u – beter dan bijvoorbeeld mijn schoonmoeder ermee bestoken - een reactie achterlaten in de daarvoor bedoelde reactievelden, of mailen naar novy1971 at gmail dot com.



Zo. En dan nu dit.
Mijn moeder is ziek. Ze ligt in het ziekenhuis. Als ze iets eet krijgt ze buikpijn. Heel erge buikpijn. Dus eet ze niet meer. Er wordt een operatie overwogen, om een stuk darm weg te nemen, maar dat schijnt een nogal zware operatie te zijn, dus dat durft de chirurg niet aan. Dan zou ze in elk geval eerst moeten aansterken. Maar: ze kan niet eten. Dus.
Nu ligt ze in bed. Met morfine tegen de pijn. Te wachten, ergens op.

woensdag 1 december 2010

Nog lang niet jarig

Novylooptover bestaat a.s. maandag 2 jaar. Maar ik ga het niet vieren hoor, daar heb ik helemaal geen tijd voor; de kans dat u de komende weken hier een leuk stukje zult lezen is ook te verwaarlozen.
Ehm...ik ga u verwaarlozen, dat is eigenlijk wat ik probeer te zeggen hier.
Ik heb het namelijk druk, de komende tijd.
Hééél druk.
Werk aan de winkel. Of, met andere woorden: brood op de plank.
En dat is waar ik de afgelopen maanden nógal om zat te springen, dus ik ben blij.
Ja.
Blij.
Bij wijze van jubileum geef ik hier even een obligaat overzichtje van de blogkoppen die ik door de jaren heen heb versleten. Het zijn er wel 3. Hele.
Herkent u ze nog?