donderdag 9 juli 2009

Marechaussee-holadiee of: hoe we toch nog op vakantie kunnen

Goed. En toen kwam ik er gisteren om 15.40 uur achter dat ik Loïs was vergeten bij te schrijven in mijn paspoort. Ik, zeg ik, want ik ga hier thuis over die dingen. Natuurlijk heb ik nog even geprobeerd om Henk de schuld in de schoenen te schuiven, of dan toch tenminste de helft van de schuld (‘jij kan toch óók wel eens ergens aan denken?), maar nee, hij was onverbiddelijk. Ik ga hier thuis over die dingen, dus het was mijn schuld. Volledig.

Goed. Toen belde ik dus met het gemeentehuis. Een beetje in paniek. “Luister,” zei ik tegen een vriendelijke jongeman, “ik ben dom geweest. Een domme, domme mama. Want zo en zo is het geval.”
En ik zei ook nog: “Help.”
“Aha,” zei de jongeman, “ja, dan heeft u een probleem. Als u hier voor 16.00 uur kunt zijn met een pasfoto, uw paspoort , een ondertekende verklaring van toestemming van uw man en €39,80, dan kan het maandag allemaal geregeld zijn. Dat heet een spoedprocedure.”.
“Maar,” piepte ik, “we gaan morgenavond al weg.”
Vervolgens vroeg ik hoe onverstandig het was om gewoon met een kind zonder paspoort naar het buitenland te vertrekken.
De verkeerde vraag aan de verkeerde persoon natuurlijk.
Maar ja, je hoopt dan toch dat zo iemand zegt: ‘Ach, weet u, doet u het maar gewoon.” Zoals de meneer van de garage laatst tegen mij zei, nadat hij me had gevraagd of hij dat onderdeel van 450 euro voor me moest moest bestellen: “Ik zou het niet doen, mevrouwtje, ik zou gewoon effe langs de sloop rijden”.
Tevergeefs.
Het was heel onverstandig, zei de jongeman. Want als we controle zouden krijgen (dat gebeurt nooit! dat gebeurt nooit!) dan betekent dat: gedoe. (hè bah, gedoe op vakantie). “Ze kunnen uw kind in beslag nemen, als u niet kunt bewijzen dat ze uw kind is.”
Ah, dat waren de woorden. ‘In beslag nemen’ en ‘kind’. Ik zag voor mijn geestesoog onze lieve Loïs in hechtenis zitten, op een Frans politiebureau, tussen de bakkelieten typemachines.
Net toen ik op het punt stond om - weet ik veel - misschien wel te gaan huilen, zei de jongeman: “Maar wie weet heb ik wel een oplossing.”

Jááhh??

“Ja. U kunt naar de Marechaussee. Daar willen ze, als u een goede reden heeft, weleens uitkomst bieden.” En hij gaf me een telefoonnummer. Van de Marechaussee, op het vliegveld in Eelde.

Dus daar waren we vanmorgen. Met ons trouwboekje, een pasfoto van Loïs die we gisteren nog even snel zijn gaan maken en €42,85.
Ja, het kost wat, maar dan heb je ook wat: een roze noodpaspoort, helemaal alleen voor Loïs, geldig tot 9 september.

Cool hè.
Let the holidays begin!


dinsdag 7 juli 2009

Bette Davis Loïs eyes

Ze heeft gewoon de mooiste ogen die ik ooit gezien heb. En ze doet me denken aan een actrice, van vroeger. Ik weet alleen niet aan welke actrice.
Weet u het?

Dat heur haar wat apart zit komt van het zwemmen. Het blauwwitte streepjesding is haar badpak.
Raar eigenlijk, een baby in een badpak.


zondag 5 juli 2009

Als ik nou maar weet wanneer ik daar ben

Wij hebben een tomtom. Sinds kort. Cadeau gekregen, toen we overstapten naar een andere energieleverancier.
Hij doet het echt goed hoor, brengt me altijd precies naar waar ik wezen moet (ik heb me de laatste weken naar nogal veel vage plekken moeten begeven) en ook de vrouwenstem ligt best aangenaam in het gehoor.
Het probleem is alleen dat ik steeds vergeet te luisteren. Dan ben ik diep in gedachten verzonken, en denk ineens: hee... zei ze nou net iets? Dat ik zometeen naar links moet ofzo?
(Dit is de schuld van de kinderen, die me zo geweldig getraind hebben in het negeren van wat er tegen me gezegd wordt – altijd onbelangrijke dingen: mama waar zijn mijn slippers, mama mag ik een ijsje, mama mag ik in mijn bikini naar school want Isa (buurmeisje, red.) mag dat ook, Bo heeft me geknepen mama, mama de keuken staat in brand.)

"Kunt u dat laatste alstublieft nog eens herhalen," roep ik vele malen vertwijfeld richting het schermpje aan mijn voorruit - dat strikt genomen niet eens een echte tomtom is maar een of ander B-merk-, maar altijd zonder resultaat. Want dat doet ze dus niet, iets herhalen als ik daarom vraag. En logisch ook: het zou wat zijn als je een gesprek kon voeren met de stem van het navigatiesysteem. (‘O, gut, nou zitten we zo gezellig te kletsen, vergeet ik helemaal te zeggen dat je 3 kilometer geleden de snelweg had moeten verlaten.’) Je zou slechts verder van je pad raken.

Maar er zou een knopje moeten zijn. Een ‘herhaal laatste aanwijzing’- knopje. Daar zou ik enorm mee geholpen zijn.


Even nog wat anders - waar ik telkens opnieuw heel erg om moet lachen, is de volgende zin, die regelmatig in allerlei varianten door de stem wordt gebezigd : ‘Na 700 meter, rechtdoor rijden.’
Ojee, denk ik dan altijd, als ik nou maar weet wanneer ik daar ben. 

Nouja, tomtom-humor.
Sorry.

woensdag 1 juli 2009

Zoekplaatje

Ik zat in het park (5 minuutjes, niet langer, ik zweer het) en was mijn zoon een beetje kwijt. Eigenlijk. Hoewel ik wel meende een bekende stem te horen, van grote hoogte, ergens schuin achter me.
Ik dacht nog even...... Maar nee, dat was niet mogelijk.
Toch?