woensdag 26 september 2012

50 grades of shey

50 shades of grey.
Vijftigtintengrijs.
Weet ik veel.
Ik heb het boek niet gelezen, ik kan er geen zinnig woord over zeggen.
Ik weet niet eens waar de titel op slaat. Waarschijnlijk op de grijzende slapen van de mannelijke hoofdpersoon? (Oh, hij héét Grey?) En wellicht is er ook nog een diepere betekenis? Heeft het iets te maken met het grijze gebied tussen liefde en macht? Of tussen erotiek en porno?
Ik zeg maar wat, hoor. Ik heb het boek niet gelezen immers; ik weet totaal niet waar ik het over heb. Ik weet niet eens hoe het eruit ziet.

Dit kon desondanks niet verhoeden dat ik vandaag in het zevende gesprek erover belandde. Echt, ik heb nog nooit zo veel gesproken over een boek dat ik niet heb gelezen en ook niet van plan ben te gaan lezen. (En niet eens uit principe hoor, gewoon omdat ik dan nog wel een paar andere boeken op mijn lijstje heb.)
Ik had het overigens makkelijk kunnen doen, in de tijd dat ik over het boek gepraat heb. En deel twee en drie erbij. Want tjonge, wat hébben we het erover met z'n allen.

Maar wat nou het gekke is, na al die gesprekken over het boek, begrijp ik het nog steeds niet.
What's the hype?
Ik krijg er geen hoogte van.
Waarom het zo'n bestseller is.
Er mengen zich altijd wel één of twee vrouwen in het gesprek die het hebben gelezen of erin bezig zijn, en die vraag ik dan: 'Vertél er eens iets over.'
En dan krijg je:
'Nou, ja, zij bloost veel, en hij kijkt maar steeds ondoorgrondelijk.'
Ah.
Ja.
Okee.
En: 'Nou kijk, het is net als vroeger, toen je de bouqettreeks van je moeder las en dan doorbladerde naar de rode oortjes-scènes. Nou, dit boek is zeg maar één lange rode oortjes-scène.'
(Dit laatste zei overigens dezelfde vriendin die me wijsmaakte dat het boek geschreven was door een man. Wat me dan wel weer intrigeerde; een boek over een enigszins uit de hand lopende seksuele relatie tussen een naïeve studente en een oudere, rijke, autoritaire man (zeg ik het goed?), dat dan is geschreven door een mannelijke schrijver en wordt verslonden door honderdduizenden vrouwen. Vond ik wel opvallend. Maar da is nie, hoor; E.L. James is gewoon een vrouw.)


Ik las eigenlijk nooit een bouquetreeks. (Dat klinkt gek hè; een bouquetreeks. En dat je dan één boekje bedoelt. Nja.)
Het is trouwens niet waar, ik las er wel ooit eentje.  De blauwe..... eh.... (De blauwe lelie? De blauwe dhalia? De blauwe jasmijn? Wat gek, ik dácht dus al die jaren dat ik de titel had onthouden, maar nu blijkt ineens dat ik de bloem niet weet.)
Een briljant verhaal over een rijk meisje dat tijdens haar vakantie in Egypte ontvoerd wordt door een nomadenprins op een zwart paard en mee wordt genomen diep de woestijn in en daar met hem moet trouwen. Hahaha. Heel geil geinig.
Maar verder geen bouquetreeks dus.
Wel las ik, toen ik elf was, Kort Amerikaans van Jan Wolkers en Het Jaar van de Kreeft van Hugo Claus. Stiekem, als mijn ouders niet thuis waren, op de grond bij de boekenkast. Met rode oortjes.

Goed. Ik brei er een eind aan. Aan deze non-recensie.
Ik zie dat Henk, hier naast me op de bank, wat ondoorgrondelijk kijkt.
Ik ga maar even zitten blozen.



dinsdag 18 september 2012

Maar iederéén in mijn klas mag dat!

Pff. Opvoeden is moeilijk. Daar was ik natuurlijk al voor gewaarschuwd door de mama-tijdschriften, maar omdat in die tijdschriften ook stond dat baby’s voor gebroken nachten zorgen en dat met de juiste oefeningen je buik heus zo weer plat is, dacht ik dat het met dat opvoeden ook wel mee zou vallen. Gewoon een beetje consequent zijn en je kroost met respect behandelen en je krijgt schátten van kinders.
Dat dacht ik.
En dat ging in het begin nog best aardig ook.
Maar ja, toen waren ze nog klein. En kon ik zinnetjes beginnend met ‘Ik wil’ nog ludiek pareren met: ‘Oh dus jij wil een ijsje? Nou, ik wil een zeilboot/tien miljoen op de bank/een huis op het strand en een gevlekt paard.’
Vinden ze niet meer grappig. Die tijd is voorbij.
Opvoeden is tegenwoordig vooral ‘nee’ zeggen.
Heel vaak ‘nee’ zeggen.

Lees verder op Thuis in Onderwijs. KLIK

zondag 9 september 2012

Nog even

'Ik hang jankend aan de broekspijpen van de zomer.'

Ja, ik gooi hem er maar weer eens even in, deze fantastische beeldspraak van Susy.
Want ik voel het einde alweer naderen en ik wil alleen maar roepen: 'Nee, ga niet weg! Laat me hier niet alleen!'
Maar ja.
Het is niet anders hè.
En dat is ook juist het leuke aan Nederland; het wisselen der seizoenen!
Ja!  Het wisselen der seizoenen!
Nee gèt zeg, het zal altijd zomer zijn. Bah, dan moest je het hele jaar door op slippers lopen en je benen scheren en witte wijn drinken.
Maar toch.
Het  afscheid nemen valt me zwaar. Natuurlijk, morgen wordt het ook nog warm, en misschien zullen er nog wel meer mooie dagen volgen, maar het voelde vandaag toch alsof het de laatste echte zomerdag was.

Voor dingen als afscheid zoeken we altijd graag de rand van de wereld op. Dus we reden zo wat naar het noorden en streken neer bij het Lauwersmeer.
Waar we zwommen. En aten. En waar ik heel veel mooie gesprekken had met mijn oudste dochter. Over groep 7. En over verkering. En over klasse-avond en over kamp.
En dat was leuk.



En nu, op naar de maandag. Die zal beginnen met een telefoontje naar de dokter. Want de tovenaar hoest ineens heel erg en heeft koorts. En misschien heeft ie wel longontsteking.
Het kan, hè.


donderdag 6 september 2012

No (Cold)play

Weet u nog, dat ik dit logje schreef?
Voor Anna-Maria?
Dat had nog een leuk vervolg.
Anna-Maria kreeg een telefoontje.
BNN aan de lijn: ‘Ze hadden een blog gelezen’.
Haha. Ja, de expósure, mensen, de ínvloed van dit weblog, het is echt ongekend.
De BNN-stem maakte excuses en bood haar (als troost? Genoegdoening? Maakt het wat uit?) twee kaartjes aan voor het concert van Coldplay op het Malieveld in Den Haag.
Ik zeg: er bestaan mindere deals.

Ik mocht natuurlijk mee. (Ja, duh!)
En dat zou ik natuurlijk ook.
Maar tussen zou-en en doen staan obstakels in de weg en praktische bezwaren. Blijkbaar.
Net als ik het ene probleem getackeld had kwam er iets anders om de hoek en als dat was geregeld gooide iets nieuws weer roet in het eten.
Ik kon het allemaal nog niet áán, zo in de eerste week na de vakantie! En zoals Lance Armstrong zijn 7 zeges inleverde, hing ik, moegestreden, mijn concertkaartje aan de wilgen.
Pff, wat een rust.
Kon ik tóch naar die vergadering en het etentje, hoefde ik geen werkvervanging te regelen, kon ik Bo wel naar haar eerste eenwieler-vakles brengen en had ik geen ingewikkelde oppasconstructies nodig. Bovendien spaarde ik een treinkaartje uit.
Veel beter. En Anna-Maria zou heus met iemand anders gaan.


Maar nu heb ik spijt.
Want het concert was vanavond.
En ik was er niet.
Waarom was ik er eigenlijk niet?


‘Hoe was het, Anna??!!!’

zondag 2 september 2012

Armstrongs en de stemwijzer

Toch nog even over die Armstrongs, hoor. Want wat was dat een malle avond, vorige week!
Ik heb echt krom gelegen van alle twitterberichten en de rare verhaspelde krantenberichten. En ik was blijkbaar niet de enige.
Hoewel ik het dan wel weer jammer vond dat mijn tweet niet was opgenomen in de lijst, terwijl ik toch echt een van de eersten was met een reuzeleuk grapje. Dat me overigens weinig virtuele lachsalvo’s opleverde. Gelukkig kreeg ik even later toch nog twee DM’s van mensen die respectievelijk ‘hadden moeten lachen’ en ‘in hun broek hadden gepiest van het lachen' en volgde er ook nog een bijzonder goeie retweet:





Het klopt; ik snap er ook niet zoveel van.
Ja, het is vreselijk natuurlijk.
Neal Armstrong is dood.
En die was nog op de maan!
Ja man, op de maan!
We waren op de maan!
!!
!!!

Nu weet ik niet hoe dat bij u is, maar ik sta daar redelijk neutraal tegenover.
Nou, dan waren we op de maan. En wat dan nog? Ik heb niet het idee dat we daar nou echt ver mee zijn opgeschoten. Volgens mij was het ook best saai daar. Anders zouden we wel nog een keer gegaan zijn, hè, in de afgelopen 43 jaar. En wat hebben we er eigenlijk helemaal gedaan? Een vlaggetje geplant.
Sommige complottheoretici zeggen dat het we helemaal niet op de maan zijn geweest en dat het filmpje – u weet wel dat filmpje met die beroemde 'giant step for mankind' – in scene is gezet (for whatever reason).
Want de vlag wappert op het filmpje en dat kan niet. Ofzo. En er is een schaduw. Ofzo.
Tsja. Het zou zo maar kunnen, weet ik het.
Dan zijn we niet op de maan geweest.
Zou ik lullig vinden voor Neil, maar verder: prima.
Ziet u? Neutraal.

Wielrennen, daar sta ik toevallig ook heel neutraal tegenover. Ik vind het prima hoor, wielrennen. Maar als wielrennen ineens niet meer zou bestaan, dan zou mij dat persoonlijk worst zijn. Ik zou het heus sneu vinden voor wielrenners en wielrenliefhebbers, want die zouden het natuurlijk wél jammer vinden als wielrennen niet meer zou bestaan, maar zo voor mezelf? Nee, zou me niets uitmaken.
Heeft Lance Armstrong nou wel of niet doping gebruikt? Geen idee. Vast wel. Maar misschien ook niet. Whatever.
Neutraal.

Een ander ding waar ik tot gisteravond nog neutraal tegenover stond zijn de aankomende verkiezingen. Zoals Wim T schippers in de jaren 80 zong in Ronflonflon ‘Wie zullen we nu weer eens bellen, bellen!’ zong het de afgelopen week in mij: ‘Op wie zullen we nu weer eens stemmen, stemmen?’ 
Euh.
Dit terzijde.

Maar ik vond er iets op:
De Stemwijzer.
Tadaa!
Ik deed hem heel bewust en weloverwogen. Dat ik echt goed nadacht voor dat ik antwoord gaf, zeg maar – en das niet niks voor iemand met de aandachtsspanne van een doperwt en een niet ál te hoog ontwikkelde politieke interesse.
En daar kwam de uitslag.
Mijn antwoorden kwamen het meest overeen met het programma van de Partij voor de Dieren.
Dus daar ga ik dan maar op stemmen. Op de PvdD.

Tenzij u goede argumenten heeft waarom ik dat niet zou moeten doen?