woensdag 27 november 2013

Merlin



Er is weer eens een tijdperk ten einde.
Televisiegewijs (of eigenlijk dvd-gewijs) stond bij ons het afgelopen half jaar in het teken van Merlin, de vijf seizoenen tellende televisieserie van de BBC over de jonge jaren van Merlijn en Koning Arthur.
Hoewel het officieel een jeugdserie (13 -15) is en niemand in ons gezin in die leeftijdscategorie valt, hebben we er enorm van genoten met z’n allen.
Want wát een leuke (spannende, mooie, grappige) serie!


KLIK!!!


Vandaag zagen we de aller-allerlaatste aflevering.
En nu zijn we collectief in een gat gevallen.
*Huil*

Ik moet het maar opbiechten, ik heb een guilty pleasure: ik ben gek op de Arthur-sage.
Camelot, de Pendragons, Morgana, Guinevere, de ridders van de Ronde Tafel; Parcival, Gawain, Lancelot, paarden, magie.... Pure romantiek…zucht.
Guilty.


Haha. Ik was pas in de bibliotheek en daar hoorde ik een moeder tegen haar peuter (met snottebel) zeggen: ‘Nee, Lancelot, dat mag niet, Lancelot. Die boekjes moet je terugzetten, Lancelot.’
Wie noemt zijn baby nou Lancelot?
(De ouders van Lance Armstrong waarschijnlijk, bedenk ik me nu.)
Maar haha. Daar moest ik dus om lachen.

(Zegt de moeder die haar zoon de naam Merlijn gaf.)


zaterdag 23 november 2013

Around the Corner is the Forest


Aanstaande zondag gaan we naar de opening van de expositie Around the Corner is the Forest van kunstenaarsduo Oscar Venema en Sandra de Groot, oftewel Oscart&Chaos.
Een bijzondere expositie voor ons, want Bo prijkt op een van de werken.
(En zelfs op de uitnodiging! Nah.)





Al eerder figureerde ze op een van hun schilderijen (dat op de Zomerexpo in het Haags Gemeentemuseum heeft gehangen - klik) en de fotoshoot die hieraan vooraf ging had blijkbaar materiaal opgeleverd voor nóg een schilderij.

De afgelopen weken kwamen er op Facebook voortdurend plaatjes voorbij van 'the making of'.
En dat was best gek; steeds weer ons meisje in die vervreemdende pose op mijn computerscherm.




Ik vind het prachtig. En dan heb ik het nog niet eens in het echt gezien!
(Maar zondag, dus.)

dinsdag 12 november 2013

Santorum

Noem me naïef, maar tot een tijdje geleden dacht ik eigenlijk dat homohaat en homofobie dingen waren van vroeger. Iets van lang geleden, uit de tijd van Spetters.
Sinds de jaren tachtig was het toch gewoon gewóón geworden? Iederéén was tegenwoordig toch homo? Een groot deel van mijn vriendenkring, de helft van de mensen op televisie, politici, noem maar op. Ik dacht eigenlijk (ik zei het al: naïef) dat het inmiddels algemeen geaccepteerd was, door de moderne mens. En dan toch in elk geval in Nederland!

Inmiddels weet ik dat dat geenszins het geval is; homohaat is nog steeds enorm actueel en lijkt (maar dat kan dus ook mijn perceptie zijn) de laatste tijd zelfs meer en meer toe te nemen. Met name in de grote steden moet je tegenwoordig bang zijn om gearmd over straat te gaan met iemand van dezelfde sekse. Om het over die hele Poetin-toestanden nog maar niet eens  te hebben. 

Maar goed, ik had dus blijkbaar een hele tijd niet verder gekeken dan mijn neus lang was.
Zo kwam ik er onlangs achter, dat er een heel internetfenomeen aan me voorbij gegaan was.
Een nogal hilarisch internetfenomeen, mag ik wel zeggen; ik moest er in elk geval heel hard om lachen. 

En omdat het u wellicht ook is ontgaan, vertel ik er hier even over.

Er was eens een senator in de VS en die heette Rick Santorum.
Een conservatieve Republikeinse senator, die in 2003 een aantal negatieve uitlatingen deed over homoseksualiteit. Zo stelde hij bijvoorbeeld dat homoseksualiteit ondermijnend is voor het gezinsleven en voor de maatschappij als geheel. Dat het huwelijk alleen een verbintenis mag zijn tussen één man en één vrouw. Dus niet tussen mensen van de zelfde sekse, noch tussen mensen en dieren, noch tussen volwassenen en minderjarigen. Waarmee hij dus en passant homoseksualiteit gelijk schaarde aan bestialiteit (seks met dieren) en seks met kinderen.

Vonden ze niet leuk, de homoseksuelen. En terecht!
Santorum had overigens niets tegen homoseksualiteit an sich, zo zei hij, maar wel tegen de seksuele handelingen die daarmee gepaard gingen.
Euh..tsja.

Nou was er een (homoseksuele) auteur, met een populair weblog: Dan Savage.
En die was boos.
En hij daagde zijn lezers uit om de beste definitie te verzinnen voor het tot dan toe niet bestaande zelfstandig naamwoord 'Santorum'.
(Wat op zich al geinig is, vind ik.)

Enige tijd later maakte hij de winnende definitie bekend:

"The frothy mixture of lube and fecal matter that is sometimes the by-product of anal sex." 

Haha.
Hahaha.
(Gétver! Alleen al dat woord frothy.)

Een machtig mooie definitie, die niet alleen keihard het doel (senator Rick Santorum pesten) raakte, maar ook blijkbaar in een schrijnende behoefte voorzag: voor het betreffende schuimige mengsel van glijmiddel en uitwerpsel bestond nog geen naam!
Nah.

Dan Savage lanceerde de website www.spreadingsantorum.com en met hulp van een google-bom belandde de term in de hoogste regionen van de zoekmachine. (En is daar nog steeds. Klik. Hahaha.)

Vond ie niet leuk natuurlijk, meneer Santorum.
Nee. Snap ik wel.

Na een tijdje bood Savage aan de website te verwijderen, als Santorum 5 miljoen dollar zou doneren aan een homorechtenorganisatie.
Wat die natuurlijk niet deed. Ook weer logisch: dat zou zijn geloofwaardigheid wel erg aantasten en bovendien: het kwaad was inmiddels lang geschied.

Haha. Santorum.


zondag 10 november 2013

The rise and fall van een super-schoolmoeder


Toen mijn loopbaan als moeder van schoolgaande kinderen begon, had ik altijd alles onder controle. 
Ik was die moeder die altijd als eerste een tasje meegaf met een bordje en een bekertje en bestek, voor het paasontbijt.
Een moeder die drie weken voor het schoolfeest al een outfitje had verzonnen voor haar kind, met accessoires en al.
Zo’n moeder die maanden voor een verjaardag al begon na te denken over een leuke, originele, traktatie. Die eierdozen en wc-rollen spaarde, voor de knutselhoek. En deze dan ook nog eens daadwerkelijk meebracht naar school, van tijd tot tijd.

Bovenal was ik zo’n moeder die altijd alles wist.
En daar ook bekend om stond.
Andere moeders en vaders belden mij op met vragen als:
‘Wat moeten ze ook alweer mee op schoolreisje?
‘Zijn de kinderen vrij tussen hemelvaart en het weekend?’
‘Moeten ze regenlaarzen aan naar de schooltuintjes?'
Want ik wist die dingen.

Eigenlijk heel irritant, als ik het nu zo bekijk.
Nja.
Er is hoe dan ook zes jaar later niet veel meer van over.
Ik ben enorm afgegleden, als schoolmoeder.
Inmiddels ben ik die moeder die altijd als állerlaatste inleverstrookjes inlevert.
Die altijd de laatste is met het meegeven van dingen. Als er – om even een actueel voorbeeld te geven – vanaf maandag wordt gevraagd een lampionstokje mee te geven voor Sint Maarten, kom ik daar vrijdagmiddag pas mee aanzetten. (En ontdek dan dat er geen batterijen in zitten.)

Ik ben die moeder van die kinderen die minstens drie keer per maand te laat op school zijn – zonder gymspullen, uiteraard. En tegelijkertijd die moeder die regelmatig (en dan meestal wél lekker op tijd) met haar kroost voor een dichte deur staat omdat ze niet wist dat het margedag was. En vervolgens haar kinderen de schuld in de schoenen probeert te schuiven: ‘Konden júllie dan niet even zeggen dat het vandaag margedag is? Tss.’
Ik ben zo'n moeder die haar zoon al heel vaak naar school liet gaan met vlekken in zijn kleren – omdat ze te laat zag dat hij weer eens zijn lievelingsshirt uit de wasmand had geplukt en aangetrokken. Een moeder die inmiddels vreest dat de haard van de hoofdluizenplaag op school wel eens in haar huishouden kon liggen.
Grapje. (GRAPJE!)

Maar serieus. Ik ben een regelrechte ramp. En als u denkt: het zal heus best meevallen, nee hoor: het valt niet mee.
Het valt op, dat wel.
Tijdens het tienminuten gesprek met de juf van Loïs afgelopen donderdag (een week later dan de originele afspraak, want die vergat ik) werd dat pijnlijk duidelijk.

‘Sorry hoor,’ zei ik. ‘Dat ik er vorige week niet was. Stom hè van me.’
‘Ja,’ zei de juf. ‘Weet je, Ik zag jou wel eens lopen, door de gangen, en dan dacht ik, die moeder, die heeft altijd alles onder controle. Ik wou dat ik die moeder nog eens in mijn klas kreeg. Maar het valt enorm tegen. Je bent verschríkkelijk.’
Haha.
Het is een juf met humor, dat moet gezegd.



Offtopic (omdat het te mooi is om niet te vertellen en om subtiel mee aan te geven dat ik dan wel een verschrikkelijke schoolmoeder mag zijn, maar als moeder heus blijkbaar nog wel deug):

Ik bracht vanavond Loïs naar bed en bleef nog even bij haar liggen. 
Ze zei: ‘Ik ken jou al lang hè.’
‘Ja,’ zei ik, ‘je kent me al meer dan vijf jaar.’
‘Nee,’ zei ze, 'neenee, ik ken jou al véél langer! Toen ik nog een engel was (?) kende ik jou al. Toen zag ik je al lopen, door de stad, en toen vond ik je al lief.’

(!)