dinsdag 9 april 2013

Sinterklaas komt dit jaar aan in Groningen: wat nu?




Dus. Eindelijk, ein-de-lijk wordt het dan een keer lente (vanaf zondag: de dag dat ik naar de tropen vlieg. Haha. Maar daar ga ik niet moeilijk over doen, hoor, want ik gun u allemaal natuurlijk ook lekker weer) en dan verschijnt vandaag ineens doodleuk het nieuws – misschien heeft u het ook gelezen – dat Sinterklaas dit jaar in Groningen aankomt!
Joh!

Buiten dat we dit helemaal niet willen horen in april (ik spreek even voor mezelf, maar ik kan me zo voorstellen dat niemand momenteel per se op pepernoten en paardevoetjes op het dak zit te wachten) is het gewoon eigenlijk heel raar nieuws.
Want HOE hadden ze dit precies gedacht?
Ik bedoel: leg dit maar weer eens uit aan je kind(eren)!

Moeder: ‘Kinderen, wat leuk hè, Sinterklaas komt dit jaar aan in Groningen!’
Kinderen: ‘Huh? Sinterklaas komt toch ieder jaar aan in Groningen?’
Moeder: ‘Ja, natuurlijk (want wat stonden we daar anders te doen, de afgelopen tien jaar op zo'n middag in november, blauwbekkend op de kade?) maar dit jaar, jongens, komt de échte!’

???

‘De echte’ in één zin samen met 'Sinterklaas', daar gaat het natuurlijk al mis. Maar los daarvan: ook al weten de meeste kinderen heus al van het bestaan van hulp-Sinterklazen, de Sinterklaas die ieder jaar de stad binnenvaart en vervolgens op zijn paard zijn ereronde maakt, dat is toch écht wel de echte.
Maar nu blijkt dan dus dat er een nóg echtere bestaat.
En de volgende stap is dan weer dat hij niet bestaat.
Tsjonge.

Oh. Brainwave! (met dank aan Henk, good old Henk): We moeten niet zeggen: 'Dit jaar komt de echte,' maar ‘Dit jaar komt hij het eerst aan in Groningen, rechtstreeks uit Spanje.’

Ja!
Ja, dan kan het wel.
Nou, dat is dan bij deze de tip die ik aan alle Groningse vaders en moeders van jonge kinderen wil geven.


Het gaat weer nergens over, dit. Maar hee, zie het van de zonnige kant: Dit stukje had ook de titel kunnen dragen ‘Nog vijf dagen tot Hawaii.’

maandag 8 april 2013

Nog 6 dagen....

Kijk, ik vónd het al eng.
Zo ver weg.
Naar de andere kant van de wereld, in mijn eentje.
En het risico waaraan ik mijn gezinsleven bloot stel!
Wat als mijn vliegtuig neerstort?

Maar goed, daar was ik al zo’n beetje doorheen.
(Het schijnt dat het risico om neer te storten met een vliegtuig vrij klein is.)

Maar sinds afgelopen woensdagavond ben ik weer volop in paniek. Sinds ene van de pot gerukte Noord-Koreaan loopt te verkondigen dat hij met kernbommen gaat gooien.
Ik kan dat risico niet plaatsen.
Ik kan er geen kansberekening op loslaten.

Een vriend die ik verstandig acht, smste me: Het risico dat Noord-Korea een bom gaat gooien op Hawaii is groter dan de kans dat je vliegtuig neerstort, maar nog steeds best klein.

Ah. Okee. Dat is….nja. Ik weet niet.

Ik ben best geneigd (dat is immers in mijn voordeel) te denken dat het heus wel los zal lopen.
Maar toch word ik een beetje moe van mensen die zeggen: ‘Aah joh, een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest.’ Of: ‘Aah joh, dat doen ze tonnie! Die Noord-Koreanen zijn heus nie gek!’
(Nou. Dat zijn ze volgens mij dus nou juist wél!)
De mensen die er verstand van hebben, op televisie enzo, doen namelijk lang niet zo laconiek. Misschien omdat ze als ze zeggen: ‘Ah, joh, dat doen ze tonnie,’ niet nog een keer op televisie mogen. Dat zou kunnen. Ja, of ze nemen een dreiging met kernwapens gewoon heel serieus, zoals we misschien allemaal zouden moeten doen?

Bah.

Vandaag kreeg ik van iemand de vraag: 'Heb je al besloten wat je doet?'
Dat vond ik ook weer gek. Want ik ga natuurlijk gewoon.
Natuurlijk ga ik.
Ik heb een ticket en een afspraak. Er zijn hotels geboekt, ik heb een visum en een half ingepakte koffer. Natuurlijk ga ik!

En er geldt ook helemaal geen negatief reisadvies. Dus dan is het kinderachtig om niet te gaan. En bovendien krijg ik dan ook mijn geld niet terug. (Tenzij ik in een angstpsychose schiet en mijn huisarts verklaart dat ik echt, echt niet in staat ben te reizen. Wat gezien mijn huidige state of being niet eens heel ondenkbaar is. Haha. Ik ben totaal in de ban. Zo vergat ik gisteren een verjaardagsfeestje van Loïs. En das best erg. Voor het eerst in mijn loopbaan als moeder vergat ik een feestje. En vandaag vergat ik een zakelijke afspraak, maar dat liep gelukkig los. Er werd gemaild: ‘Zullen we dan gewoon doen dat het morgen de achtste is?’ Haha.)

Goed. Om de komende dagen door te komen hou ik me maar gewoon vast aan wat iemand bij (geloof ik?) Pauw en Witteman zei, namelijk dat het voor de hand ligt dat als Noord-Korea iets gaat doen (een kernproef? Een raketlancering? Een (nucleaire) aanval op Zuid-Korea? Op Japan? Op Guam? Op Hawaii? Op het vasteland van de VS?) dat dat dan op 15 april zal zijn.
Dat is namelijk de verjaardag van opa Kim, die inmiddels al negentien jaar dood is maar nog steeds de officiële leider van het land. (Ik zei het al: tokkie tokkie.)

En 15 april, dat is toevallig de dag dat ik van Frankfurt via LA naar Hawaii vlieg.
Dus eerst dacht ik: oei.
Maar wacht! Er is tijdverschil!
Er zit maar liefst 19 uur verschil tussen Hawaii en Korea. Dus als 15 april voor de Koreanen bijna achter de rug is, moet ie op Hawaii zo’n beetje nog beginnen.
Dus als die bom valt, dan zit ik nog in het vliegtuig (die keert dan vast om, toch?) en als het even meezit ben ik zelfs nog in Frankfurt! Want ik vlieg om 10:00 uur en in Korea is het dan al 17:00 uur, werkdag voorbij. Tadaa.

Zucht. Doe maar gewoon niet, Kim-de-kleinzoon-van-Kim!
Doe maar niks gooien.
In je mand, blaffende hond.




donderdag 4 april 2013

Misschien kom ik straks letterlijk stralend terug! #voorpret

Het ging eigenlijk best goed.
Tot ik gisteravond naar bed wilde gaan en nog even de reacties op mijn blog las.



Huh? Dacht ik. Wat is dit nou weer voor misselijke 3 april grap?
Aanval? Korea?
Ik wist namelijk van niks.
En ik lees toch heus de krant, mensen. En ik lees nu.nl.
Maar nergens had ik iets zien staan over een voorgenomen aanval op Hawaii.
Echt niet!

Ik ging natuurlijk onmiddellijk googlen en ja hoor: er is wel degelijk van alles aan de hand!
Sterker nog: de Amerikaanse kranten staan er bol van!
Noord Korea dreigt met een nucleaire aanval op Guam en Hawaii. (filmpje)
De VS heeft inmiddels een geavanceerd raketafweersysteem opgebouwd op Guam.

Kim Jong-oen: Gelukkig is ie al 29!


WTF!?
en: OMG!
Waarom nou net nu? (Want ja, net als Jacq, dacht ik in eerste instantie uitsluitend aan mijzelf. En in tweede instantie natuurlijk aan mijn zusje en haar gezin. En in derde instantie aan alle andere mensen op Hawaii. En in vierde instantie aan sushi.)

Ik probeerde het allereerst te relativeren:

- Ach, het zal heus zo’n vaart niet lopen.
- Als het niet eens op nu.nl staat, dan zal het wel meevallen.
- Pff, die Koreanen roepen wel vaker wat.

Het hielp niet.

Want ik heb er namelijk geen verstand van.
U weet, ik heb van een heleboel dingen verstand, maar van Koreanen? Nee. Geen drol.
En al helemaal niet van Noord-Koreanen, denk ik.
Kim Jong-un? Geen idee what makes his clock tick. (Maar vast niet iets waar ik warm-wollige gevoelens van krijg.)


Ik dacht terug aan de belofte die ik mijn kleine meisje van vier deed, gistermiddag, toen ik bezig was met mijn koffer en ze ineens heel hard moest huilen (hart, breek, au).
‘Liefje, kijk me aan,' zei ik. 'Ik ga twintig nachtjes weg en ik ga je verschrikkelijk missen, maar daarna kom ik weer terug. En dan ga ik je héél, héél, héél hard knuffelen.’
‘Echt waar mama? Kom je echt weer terug?’
‘Ja schatje, beloofd. Ik kan toch niet zonder jou?’


U begrijpt, ik heb enorm lekker geslapen vannacht.
En nu heb ik alleen maar zin om een potje te janken.
Stomme, stomme, wereld.







dinsdag 2 april 2013

Nog 12 dagen tot Hawaii




Ik weet nog dat ik schreef: 'Nog 45 dagen tot Hawaii'.
Haha, dat was gisteren.
De tijd vliegt mensen, ik vlieg met een rotgang richting vliegtuig. En dan vlieg ik verder, naar Amérika!  En dan nog een heel eind verder over die flikkerse oceaan en dan hoppa naar beneden, om te landen op een vulkaan. Holadiee! Aloha!




In het kader van de voorpret laat ik even wat plaatjes zien.
Vindt u vast leuk.
(Haha: ik háát mooie plaatjes van de tropische bestemmingen van anderen...)


Kijk, hier ga ik 'wonen':




En dit zijn de dichtstbijzijnde stranden:



En, oja, in dit hotel breng ik de eerste nachten door:




Nou, dat dus.