donderdag 30 april 2009

Leuk hè, Nederland. Zo kneuterig, zo gezellig...

Terwijl ik het haar van mijn kinderen oranje sta te spuiten
rijdt een gek in een klein zwart kut-autootje
dwars door een mensenmenigte
en vermoordt koninginnedag.

woensdag 29 april 2009

Statcounteren

Het blijft leuk, die statcounter.
Vond ik een tijdje geleden de recent visitor map nog uitermate boeiend, tegenwoordig vermaak ik me enorm met de keyword-analysis, die de zoektermen laat zien waarmee mensen op mijn weblog belanden.
Die zoektermen zijn meestal vrij obvious: hemangioom, aardbeienvlek, dr Martens, bloedgroep, allemaal dingen waar ik gewoon over geschreven heb. Maar vaak ook zijn ze minder voor de hand liggend, soms op het verontrustende af, en (daardoor) heel erg grappig.

Hier het lijstje van vandaag en mijn top 3 'meest opmerkelijk':



Op 3 heb ik gezet: spelen en later sex in de keuken
Bij gebrek aan beter eigenlijk hoor, want zo heel interessant is dit niet. Zoektermen met het woordje sex komen meer voor, zo schijnt, dus waarom zou iemand op die manier niet ook bij mij terecht kunnen komen. En ik heb inderdaad eens geschreven over sex. En over de keuken. Sex én de keuken (Sex and the Kitchen), niet sex ín de keuken. Ik heb namelijk helemaal niet zo veel met sex op de keukentafel, maar dat kon hij, of zij, natuurlijk niet weten.

Op 2: Hoe lang is Jurgen van der Berg
Een betere vraag was geweest: 'Is Jurgen van den Berg een Chinees?' Maar dit terzijde. Hoe lang is Jurgen van den Berg? Who wants to know? Iemand die zijn paspoort wil vervalsen? Zijn blind date van vanavond, die wil weten of ze haar hakken thuis kan laten? En, why does anyone want to know? De stém van Jurgen van den Berg is waar het om draait in het leven, niet zijn lengte. Tss.

Met stip op 1: Wat moet je doen als je parkiet met zijn wang ergens vast zit
Dit roept vele, vele vragen bij mij op. Ten eerste: wie is de vraagsteller en wat is zijn of haar leeftijd? Het zou een kind kunnen zijn, maar ik gok op iemand van minimaal 60 jaar. Het is namelijk een beetje zoektermen ingeven zoals mijn moeder dat zou doen. In de vorm van een grammaticaal correcte zin, liefst nog met een vraagteken. Want dat is netjes. Weet zij veel dat je tegen google gewoon mag blaffen: parkiet wang vast. Zeker in geval van haast. Bij paniek in de tent. Want dat lijkt me het geval hier: de parkiet zit immers vast met zijn wang. Toch? Ik bedoel, het is niet iets wat iemand zich zómaar afvraagt. Dat iemand op een ochtend wakker wordt en denkt: Hebben vissen ook wel eens oorpijn? En hee, wat moet je eigenlijk doen als je parkiet met zijn wang ergens vast zit? Nee.
Het woordje ‘ergens’ doet ook het ergste vermoeden. Want waar kan zo’n parkiet allemaal met zijn wang aan vast zitten? Aan een spijltje van zijn kooitje, hoop ik toch in de godsnaam? Of aan zijn waterbakje? Waar anders aan? Heeft de zoekpersoon (toch een kind?) zijn parkiet per ongeluk vastgeniet aan de vloerbedekking, maar durft hij/zij dat niet te zeggen? (Wat moet je doen als je parkiet met zijn wang vastgeniet zit aan de vloerbedekking ergens vast zit?)
Ik zei het al, vele, vele vragen.
Want dan heb ik het nog niet eens over dingen als:
Hoe zou het nu met het beestje zijn?
Heeft zijn baasje hem losgekregen?
Is mijn weblog daarbij op enige wijze van nut geweest?
Is het sindsdien al nog een keer gebeurd?

dinsdag 28 april 2009

Vakáánsjie!

Tot mijn grote onrust bemerk ik dat ik al sinds donderdag niet heb gelogd.
Niet dat er hier niets gebeurt, of dat ik geen leuke foto’s heb om te laten zien, nee: het is vakántie. En nooit heb ik het zo druk als in de vakantie.

Zit ik normaal gesproken op een doordeweekse dag om 9 uur met een opgeruimd hoofd in een opgeruimd huis achter mijn computer - de kinderen naar school, een kop koffie op mijn bureau, een aangeklede en gevoederde baby in de box, de was in de machine -, in de vakantie loop ik constant achter de feiten aan.

Hoe komt dit toch?
Is het de aanwezigheid van manlief (die in het onderwijs werkt, en dus net als de kinderen in de schoolvakanties thuis is), die mij spontaan in een andere modus doet schieten? De relax-modus? Met juist het omgekeerde tot gevolg?
Het is hier, ik ben, namelijk allesbehalve relaxed.
Het is chaos.
Er heerst anarchie.
In de huiskamer lijkt een speelgoedbom te zijn ontploft, op de bovenverdieping een vuile-wasbom.
Overal waar ik kijk is het een bende, ik moet nog zoveel doen en ik weet niet waar ik moet beginnen. Het leven vliegt me naar de keel. Help!

Terwijl het allemaal zo goed gepland leek. We hadden zelfs lijstjes gemaakt.
Er was een lijstje met klusjes in huis (met op 1: traphekjes monteren!) en een lijstje fun to do with the kids. Niet van toepassing op Bo overigens, dit laatste, want zij doet een circus 3-daagse. Maar er zou gezwommen worden met Merlijn, gewandeld met Loïs, de bioscoop bezocht. En dan was er ook nog plenty tijd voor mij om rustig te kunnen werken, mijn deadlines te halen en de tassen in te pakken voor vrijdag. Want dan gaan we weg: eerst twee dagen naar Scheveningen, daarna logeren in het tot mini-gastenverblijf verbouwde bakhuisje op het erf van onze vrienden in Diever. (Fokking hel! Vrijdag, dat is het al bijna!)

Goed, laat me maar even snel door de afgelopen dagen heen fietsen:
De laatste dag voor de vakantie was een sportdag van de school van Bo en Merlijn. Henk had zich opgegeven als een soort van hulpouder en omdat ik donderdagavond al een van mijn artikelen af had mocht ik van mezelf ook mee. Met Loïs. Dus die ochtend zaten we heerlijk in het zonnetje en keken we naar de sportende en spelende kinderen. Voor de groepen 1 en 2 was er een spelletjesparcours (zaklopen, touwtrekken, ringwerpen) uitgezet, de groepen 3 en hoger mochten op de atletiekbaan, voor het echte werk.
Bo won, met verspringen én hordelopen. Oeh, wat ik was trots. En nu moet ze dus op atletiek.
Zaterdag deden we ook iets, maar al slaat u me dood: ik weet het niet meer. Zondag waren we op de opening van een expositie, waar ik teveel rosé dronk (hetgeen zou kunnen verklaren waarom ik onze dagbesteding van zaterdag kwijt ben) en gisteren gingen we naar Lauwersoog met mijn schoonouders, aten kraakverse vis en zagen de boot naar Schier vertrekken, waarop wij 6 juni a.s. zelf zullen zitten.

Zo, bent u weer bij.
Ga ik even verder stressen.

Ah, vergeet ik bijna het grootste nieuws te melden: Loïs kruipt!

donderdag 23 april 2009

Hij begreep het ook niet, dat twitteren

Martin Bril is dood.
Wat een rotstreek.

Foto Wim ter Brake


Twitteren
- Martin Bril 10-04-2009

Ik ben te oud. Ik snap iets niet. Dat twitteren. Mijn kinderen, die je toch tot de voorhoede van het moderne leven kunt rekenen, vinden het volkomen onzin. Alleen een paar nerds doen het bij hen op school. De eenzamen en verdrukten, zeg maar, de jongens met acne.
En Maxime Verhagen dus.
Ik vond Maxime Verhagen tot voor kort een minister die het prima deed. Lekker low profile, onder de radar goede zaken doen voor het vaderland.
Maar dat vond meneer niet genoeg.
Meneer wilde met het hoofd boven het maaiveld. Meneer wilde mee in de vaart der volkeren, meneer wilde hip zijn. En wat ging meneer doen? Hij ging twitteren. Sindsdien is het woord niet weg te blazen. En wat is nou concreet de inhoud van Maximes getwitter?
Welnu: wij zien hem op tv uit een limousine stappen, en na een minuut struikelen op de rode loper is hij verdwenen. Oppassen nu! Ja, daar twittert hij al! En wat is de strekking van de getwitterde mededeling?
Dat hij binnen is!
Kijk, daar hebben wij dus niets aan. Wat wij willen weten, is wat er door hem heen gaat als hij tijdens het plassen even een blik op de buitenboordmotor van Barroso werpt, onmiddellijk gevolgd door een flits uit vroeger tijden: o, wat schaamde Maxime zich toen voor zijn onbesneden slurfje.
Ook willen wij graag getwitterd zien hoe Balkenende in de derrière van een serveerster knijpt. Dat is twitteren, Maxime, daar zitten de mensen op te wachten! Succes volgende week, ga zo door dit kabinet van binnenuit belachelijk te maken.

maandag 20 april 2009

Zijn hoofd (2)

"Tussen 3 dagen zitten 2 nachten, hè mam?"
"Ehm, ja...?"
"Net als bij wc-papier. De papiertjes zijn de dagen, en de streepjes die ertussen zitten, de scheurstreepjes, dat zijn de nachten."


Díep filosofisch, vindt u niet?

zondag 19 april 2009

Hemangioom

Loïs heeft een aardbeienvlek, oftewel een hemangioom.
Toen ze net geboren was zagen we een klein rood vlekje op haar achterhoofd. Een leuk vlekje, vonden we. Omdat het precies op een handje leek. Met 5 vingertjes. Alsof iemand haar had gezegend, ofzoiets. "Het is vast een heel bijzonder kindje," zeiden we.
Maar na een week of wat begon dat vlekje ineens te groeien. Het werd langzaam groter. En dikker. Dus we sloegen aan het googlen en al snel waren we erachter dat het hier een aardbeienvlek betrof, een goedaardige bloedvattumor. Een onschuldige birthmark, die net als de ooievaarsbeet meestal vanzelf weer verdwijnt.
Op het consultatiebureau waren ze ook niet onder de indruk. "O, een aardbeienvlek," zeiden ze. "Gaat vanzelf weer weg hoor".
Okee, we waren gerustgesteld.
Hoewel, nog niet helemáál. Want het hemangioom van Loïs zat nog steeds in de groeifase, en je weet niet waar zoiets stopt hè. En we hadden gelezen dat een hemangioom in een enkel geval wél problemen geeft. Als het heel erg groot wordt, bijvoorbeeld. Dan kunnen er heel pijnlijke wonden ontstaan. Dan is er soms chirurgie nodig, maar bijna geen arts durft dat aan omdat er nogal wat risico’s verbonden zijn aan het opereren in zo’n bloedvatgebied.
Dus dat bleef wel een beetje spelen, in ons achterhoofd. Ook weer niet te erg hoor: we lieten onze roze wolk er niet door verpesten. En ik was eerlijk gezegd allang blij dat de vlek op haar achterhoofd zat en niet pontificaal in haar mooie gezichtje (ik had, laat ik het zo zeggen, een heleboel foto’s gezien op internet). Bovendien hoefden we het hierdoor lekker niet aan de hele wereld te vertellen; ze lag toch op haar rug in de kinderwagen. En als ik haar optilde om te voeden en ik had geen zin om het erover te hebben, zorgde ik gewoon dat ze een mutsje op had, of een capuchonnetje.

Toen Loïs 5 maanden was ging het hemangioom ineens ontsteken. Er verschenen korstjes en de plek voelde steeds warmer aan. Omdat ik inmiddels een expert was geworden (ik sla altijd wat door; als iets mijn interesse heeft gewekt lees ik alles wat los en vast zit over het onderwerp) wist ik dat een hemangioom soms versneld verdwijnt, en dat dat dan vaak gepaard gaat met een zweer. Hee, dacht ik.
De huisarts, die een antibioticakuur voorschreef, wist hier niets van en deed zorgelijk.
Ik zei dat dat niet hoefde.
En ik kreeg gelijk. Want toen de ontsteking was genezen was de zwelling gehalveerd en veel lichter van kleur geworden.

Loïs is nu 11 maanden, en de bult zit er nog, maar is duidelijk op zijn retour. Hij valt mij niet eens meer op. Ik zie hem alleen nog als iemand me erop wijst, door uit te roepen: “Wat hééft ze dáár!". (Want ze ligt natuurlijk al lang niet meer op haar rug in de kinderwagen en ze hoeft al lang niet meer krampachtig een capuchonnetje op.)
Dan haal ik mijn schouders op en antwoord: ‘Oh, dat is een aardbeienvlek. Gaat vanzelf weer weg.’

(Fijn hè.)

donderdag 16 april 2009

Over blije babybillen en het milieu

Er was eens een moeder in Zweden, Marlene Sandberg, die vond dat de wereld een betere luier verdiende. Na jaren van ontwikkelen en netwerken kon ze haar eigen, unieke product presenteren: Nature Babycare. Luiers die gemaakt zijn op basis van natuurlijke producten (tarwe, hout en maïs) en hierdoor grotendeels biologisch afbreekbaar. Ze houden baby’s net zo droog als andere luiers en zitten net zo prettig, maar zijn veel milieuvriendelijker.

Ik gebruik ze sinds Loïs is geboren en vind ze geweldig. En niet alleen voor de billetjes en het milieu, maar ook voor mijn schuldgevoel over het gebruik van wegwerpluiers; het is niet zo dat ik nu helemaal niets meer voel als ik een verhaal als het hare lees, maar toch aanmerkelijk minder dan toen ik, voor Bo en Merlijn, nog gewoon Pampers kocht. Of Bumblies. Of Kruidvat-eigen-merk.

Ik ben zelfs zo enthousiast dat ik ambassadeur ben geworden van Naty. Dat betekent dat ik in ruil voor een gratis pak luiers mensen vertel over de voordelen van deze natuurvriendelijke luier.

Dus bij deze:

Nature Babycare.
Luiers.
Van maïs.
Beter voor het milieu dan andere wegwerpluiers.
Goed absorberend en zacht voor de huid.
Te koop bij Etos. Voor €8,49 per pak. (Das goedkoper dan Pampers en Huggies. En soms zijn ze ook nog in de aanbieding: 3 halen, 2 betalen.)

Probeert het en zegt het voort!

woensdag 15 april 2009

Jenna Semira Mary Jane

Ik heb nieuwe schoenen! En dat is niet niks, want schoenen kopen, dat doe ik niet zomaar. Ik heb geen schoenentic, zogezegd. Ik heb een zonnebrillentic, maar geen schoenentic. Meer een anti-schoenentic; voor ik eens een paar schoenen koop, nou nou.
‘Ik moet er nog even over nadenken’ zeg ik meestal, nadat ik een paar gepast heb dat ik leuk vind. En dan ga ik naar huis. En denk er over na. En twijfel. En de volgende dag ga ik terug naar de winkel. Met andere kleren aan. Om te kijken of ze ook leuk staan bij....vul maar in. Dan pas ik ze dus opnieuw en ga vervolgens weer naar huis, om mijn teennagels te knippen. De derde dag ga ik dan wéér terug naar de winkel en trek nógmaals de schoenen aan. Om ze uiteindelijk niet te kopen.

Hakken zocht ik nu. Zwarte schoenen met hakken. Maar niet gewoon pumps, nee, die vind ik ordinair. Staan bij mij.
En ik ben enorm kieskeurig. De hak mag niet te klein, te petieterig, te hoog of te breed zijn. En de punt niet te puntig. Maar ook niet te rond. Echt, ik ben vreselijk. Als ik een schoenverkoper was wilde ik mij niet als klant. Gék word je ervan!

Maar toen zag ik ze dus vandaag ineens. Mijn schoenen. Ik was op slag verliefd. Ze waren geweldig! Maar: rood. En: te groot. En het meisje van de winkel kon ze niet eens even voor me bestellen, in het zwart. En in een maatje kleiner. Wel gaf ze me de naam van de winkel waar ze misschien nog wél....
Dus ik bellen met die winkel.
Ja, ze hadden ze in het zwart. En mijn maat....die hadden ze nog in het hoofdfiliaal. Vrijdag konden ze er zijn. Of misschien volgende week woensdag. Ik zou een telefoontje krijgen als ze binnen waren. Dus ik zei: ‘okee’, schudde het hele schoenending van me af en ging met de kinderen naar het plantsoen (dat steeds meer op het Vondelpark gaat lijken, in a good way, maar dit terzijde). En toen ik daar heerlijk zat te kletsen in het zonnetje ging mijn mobiel. Het was de winkel. Ze hadden toch nog een paar gevonden, in mijn maat. ‘Ik kom ze straks halen,’ riep ik.

En ooh, ze pasten perfect! En ooh, het zijn de mooiste zwarte hakschoenen die ik ooit heb gezien. Van Dr. Martens. Het model heet: Jenna Semira Mary Jane. Ik bedoel maar! Zoveel namen hebben mijn drie kinderen ook, bij elkaar opgeteld.
Ik betaalde 100 euro en hield ze meteen aan.
En op de terugweg kocht ik ook nog een bloemetjesjurk. Want een vrouw kan niet teveel bloemetjesjurken hebben deze zomer, heb ik gehoord.

PS: Als u nou denkt: ik vind ze eigenlijk helemaal niet zo leuk, die schoenen, je moet ze áán zien.


Edit 25-04:

dinsdag 14 april 2009

Wat wij dee op dag twee

Het was de bedoeling naar Diever te gaan, naar de oase van onze lieve vrienden B en R. Maar omdat R zwanger is (van een tweeling!!!) en bij ons de 5e ziekte heerst, en die dingen zich onderling niet zo goed verhouden, gelastten we het af.
Boehoe.

Eerlijk is eerlijk, plan B was ook geen straf.
We picknickten op de zandvlakte bij Zeegse, met de overdadige resten van oma's brunch van zondag. We zaten in de zon, klommen in bomen, speelden urenlang verstoppertje en maakten meer dan 150 foto's.



Loïs doet een paaskuiken:


Klein Duimpje:


Nikon-girl:


lief 3 tal:


Anna-Maria was ook mee:


En oja, opmerkelijk, dit vonden we in het zand:

zaterdag 11 april 2009

Lekker slim

Het klinkt als een dieetproduct van Sonja Bakker, maar nee, het is RTL's antwoord op de Nationale IQ-test.
‘Lekker Slim is een quizprogramma over het inschatten van vrouwen door mannen. Bekijk een preview van Lekker Slim. Kwaliteit en geluid: niet top! Maar je hebt wel als allereerste in Nederland de primeur, RTL 5 is zelfs nog bezig met het monteren van het materiaal!'

Kijk, huiver en beleef een heel nieuwe dimensie van het begrip kromme tenen:




OMG!
Is dit echt echt?
Springt Ralph Inbar Frans Bauer dadelijk tevoorschijn, als ik dit filmpje heb geplaatst?
Heeft Bridget Maasland met het kind ook haar laatste restje dignity uitgepoept?
Wat - om in de stijl van de quiz te blijven - denkt u? Weten de vrouwen in Nederland dit programma te waarderen?

Kraamfeest

We gingen naar de markt.
Dat doen we wel vaker op zaterdagochtend, maar vandaag was het bijzonder. Want het was de eerste zomerse zaterdagochtend van het jaar.
Merlijn nam zijn step mee en ik droeg mijn nieuwe bloemetjesjurk.
We dronken espresso en latte macchiato bij Caffè Mobile. En verse jus d’orange.
We aten haring, waarvoor Bo van ons allen het grootste talent heeft.
We kochten allemaal lekker dingen: zwaardvis en groente en verse pasta en kruiden en ricotta en parmezaan.
We zagen bij de eierkraam hele grote eieren die Merlijn vol overtuiging bestempelde als rendiereieren. (Een woord waarmee mijn spellingschecker gek genoeg geen moeite heeft.)
We kwamen een prachtige mevrouw op stelten tegen, die heel diep moest bukken om ons een flyer te geven en een Brad Pitt lookalike, verkleed als paaskuiken zonder hoofd.
We liepen de hele wereld tegen het lijf en kletsten met iedereen.
Alles was goed. Ook dat Loïs wel 35 keer haar sokken uittrok.
En ook dat Merlijn na een paar uur geen zin meer had en boos op de grond ging zitten. Want dat leverde namelijk een fantastische foto op:

woensdag 8 april 2009

5

Bo heeft de vijfde ziekte. Ze ziet eruit alsof iemand haar hard in het gezicht heeft geslagen (slapped face disease), als je dichterbij komt zie je dat haar wangen zijn bezaaid met kleine rode vlekjes.

Hoewel de Vijfde van Beethoven het ook best aardig heeft gered, vind ik het toch een beetje sneu. Dat niemand er ooit een fatsoenlijke naam voor heeft verzonnen. Na de mazelen, de rode hond, roodvonk en (vermoedelijk; daar bestaat wat onenigheid over) de waterpokken, werden er nog twee kinderziekten ontdekt die gewoon maar de 'vijfde ziekte' en de 'zesde ziekte' zijn genoemd. Hoe weinig creatief.
De zesde ziekte hebben Bo en Merlijn allebei al gehad als baby. (Ja je kunt eerst de zesde krijgen en daarna de vijfde. Het zegt helaas niets over de volgorde. Want dat was dan nog wel handig geweest.)

Enfin. Hij heerst hier, op school. De vijfde ziekte. Weer eens wat anders dan hoofdluis. Wekenlang al worden we bestookt met informatiefoldertjes en aankondigingen op het schoolbord in de hal. Over hoe besmettelijk het is en hoe onschuldig en dat de kinderen er gewoon mee naar school mogen.
Maar omdat zulke aankondigingen altijd wat langs mij heen gaan, die dingen gaan over andere kinderen, niet over die van mij, dacht ik in eerste instantie, toen ik de uitslag op de wangen van Bo zag, aan de kilo aardbeien dat we de dag ervoor hadden opgegeten. ‘Je bent allergisch!’ riep ik uit. ‘Voor aardbeien!’ Want ik had wel eens gehoord dat dat kon.
Een paar uur later viel het kwartje alsnog en ben ik informatie gaan zoeken op internet. Waar ik gelukkig las dat als de vlekjes verschijnen, de besmettelijke fase reeds een week achter de rug is. Gelukkig, omdat ik anders maar weer spastisch was gaan lopen doen. Bang dat de baby besmet zou worden. Wat natuurlijk onzinnig zou zijn geweest – want ze moet het toch een keer krijgen en now is as good a time as ever, maar ja, zo ben ik.
Nee, dit is beter: het is nu gewoon een kwestie van afwachten. Wie van ons het nog meer krijgt. En wanneer.

dinsdag 7 april 2009

Ooops

Kent u het (nog)?
Slime?
Van dat groene glibberige spul in een potje, waar je 'scheten' mee kunt laten, als je je hand er bij in propt?
Van dat spul dat mijn moeder vroeger al zo vies vond? En dat nog smeriger aanvoelt als je het nat maakt, onder de kraan, zoals Bo ontdekte?
Nou dat spul dus, had Merlijn laatst gekregen van iemand.

Vanmorgen vond ik het potje op zijn kamer.
Leeg.
En op mijn vraag waar de inhoud was gebleven zei hij: “Ik weet het niet”.
“Wrong answer!” riep ik. En ik ging zoeken.
Zonder resultaat.

Maar het is natuurlijk wel ergens.
Het moet ergens zijn.
Onder een bed,
achter de verwarming,
in de verkleedkist...
In de sokkenla,
of in een broekzak,
in het afvoerputje van de wasmachine...
Ergens.

Nouja, ik kom het vast wel weer een keer tegen.
Het is te hopen dat ik dan nog weet wat het is.

maandag 6 april 2009

Nieuwe hobby

Boodschappen doen met mijn jongste dochter.
Op de fiets.
In het zonnetje.

En onderweg iedereen betoveren.

Namens Anna-Maria

“Kun jij niet even wat regelen,” vroeg ze, “nu je zo close bent met Giel?”
“Nou, eh... ik weet niet of......” zei ik.
“Aaah, alsjeblieft? Voor mij?”

Tsja.
Nou.
Ik probeer wel wat.
Dan.

Hallo Giel,

Mag ik je voorstellen aan Anna-Maria. Anna-Maria is veertien jaar, ons buurmeisje en de oppas van de kinderen. Soms, als we haar mogen lenen van haar moeder, is ze zelfs een beetje ons vierde kind en nemen we haar mee op vakantie. Of naar de bioscoop. Of naar Pinkpop.

De laatste tijd is Anna-Maria een beetje uit haar doen. Een beetje in de war. Sinds bekend is gemaakt dat het Glazen Huis dit jaar in Groningen zal staan. Want daar had ze heel erg op gehoopt. Ze had het zelfs al zo’n beetje voorspeld.
Hysterisch gillend viel ze hier binnen, een dag of tien geleden. 'Ik heb het toch gezegd!!' riep ze. 'Het! Glazen! Huis! Komt! Naar! Groningen! EN IK WIL ER IN!'

Want daar gaat dit over.
Ze wil er in.
Ze wil in het Glazen Huis.
Dus niet gewoon aan het loket staan om een plaatje aan te vragen, nee, ze wil naar binnen. Daar waar jij bent, misschien. Of beter nog, waar Gerard Ekdom misschien is. (Want die vindt ze pas echt leuk, Gerard Ekdom.)
Enfin.
'Volgens mij beginnen ze er niet aan, hoor,' zei ik. 'Dan kunnen ze iedereen wel binnen laten. Nee, dat doen ze niet. Alleen als je een BN’er bent. Dan mag je meteen ook blijven slapen. Ja, of je moet al iets heel bijzonders komen doen, zoals trouwen. Maar dat mag jij nog niet.'
En zo ben ik nog een tijdje doorgegaan.
Maar ze liet zich niet van de wijs brengen.
Want als Anna-Maria eenmaal iets in haar hoofd heeft, dan heeft ze het niet ergens anders, zogezegd. Ze is dan ook al bezig een actie te bedenken om geld in te zamelen voor het ongetwijfeld weer zeer goede doel dat 3fm gaat uitkiezen. (Laat daar geen misverstand over bestaan: ze wil het Glazen Huis in, maar niet zomaar voor niks natuurlijk. Ze zet er wel wat tegenover.)

Dus.Wat ik je langs deze ongebruikelijke weg wil vragen, komt in the bottom line hierop neer:
Of je misschien iets kunt doen.
Pull some strings.
Voor Anna-Maria. Anna streepje Maria.

Alvast heel erg bedankt!

Groe...eh... Goeiemorgen,
Novy

PS: doe de groetjes aan Jurgen.



(Zo goed, schat?)

zondag 5 april 2009

Look at me, I'm a train

video

(Mocht u nou denken 'Wat een interessante interieurkeuze hebben die mensen daar gemaakt, wat een bijzondere vloerbedekking en stoelen'; we waren bij opa en oma.)