zaterdag 23 februari 2013

Demotivatie is ook motivatie



Bo heeft een nieuw spel op de iPad gezet. (‘Iedereen in mijn klas heeft dat!’)
Er staat een ei op het scherm.
Met daarboven een getal: 1.000.000
Het de bedoeling dat je 1 miljoen keer op het ei tikt. Met je vinger. Als was je het ongeboren kuiken aan de binnenkant.
Telkens als je net geen zin meer hebt word je beloond met een scheurtje. Een scheurtje in het ei!
En zo’n scheurtje motiveert, joh! En dan ga je weer door. Want zie, het ei begint al te breken! We komen er wel.
Terwijl je dus tegelijkertijd weet dat heus dat ei niet eerder zal opengaan dan wanneer de teller op 0 staat.

Ik vroeg me dus even af of het ‘spel’ niet interessanter zou zijn geweest zónder die teller erboven. Dat je dus echt niet weet wanneer het ei opengaat. Kijken of je het dan volhoudt, tot de miljoen.

Maar ik besefte: daar gaat het helemaal niet om!
Het is een pure brainwash.
Het is een test, mensen.
Een experiment.
Eigenlijk heel griezelig.

Tamago, heet de app. (En ik weet nu (pas) dat Tamagotchi dus gewoon ‘eitje’ is in het Japans).
Bij de recensies las ik dat er, nadat je daadwerkelijk een miljoen keer op het ei hebt getikt, er geen prachtig paradijsvogeljong tevoorschijn komt, maar een briefje met ‘So what?’
Om je achteloos met je neus op de feiten te drukken: Je hebt zojuist (nouja zojuist, gedurende twee weken) een miljoen keer op een ei getikt.

Zelfs nu we weten dat het eind totaal niet bevredigend zal zijn, begrijp ik dat Bo door wil gaan. Weet ik veel, om te kijken of er bij ons ook zo’n briefje verschijnt. Of om te laten zien dat we het heus wel kunnen, een miljoen keer tikken. Of eigenlijk gewoon, omdat die teller er nou eenmaal is.
Het is een mindfuck.
En een spiegel: het is echt niet best met ons gesteld, zo graag als we met onze vingers op onze schermpjes willen.


(Maar we kappen ermee hoor. Morgen gooi ik die onzin eraf. Ik laat mijn kind toch geen RSI oplopen door zo'n stel mafketels.) 

dinsdag 19 februari 2013

Elke winter word ik tien jaar ouder

Elke winter word ik tien jaar ouder.
Gelukkig krijg ik er in de zomer telkens weer negen terug.
Tot nu toe, tenminste. Ik heb er eerlijk gezegd een beetje een hard hoofd in, dit jaar.
Ik trek het niet meer zo goed, mensen! Deze winter. Dit voortdurende lagedrukgebied.
Een paar dagen geleden las ik op Twitter allemaal opgetogen berichten over ‘een heerlijke zonnige middag waarop het wel lente leek.’ Nou. Hier in Groningen niet hoor.
Het is grijs, grijs, grijs.
En in mijn hoofd is het ook grijs.
Niks dramatisch hoor.
(Maakt u zich vooral geen zorgen.)

Ik kan u trouwens wel een paar tips geven, inmiddels!
Heeft u last van een milde winterdepressie, luister dan beter niet naar Thom Yorke. (U weet wel, de zanger van Radiohead, die ook solodingen doet.) Dat helpt niet. De muziek is prachtig, om niet te zeggen geniaal, maar het biedt geen enkele hoop.
Wat u beter ook niet kunt doen is naar dit filmpje kijken. Dan wordt u namelijk misselijk van ellende en dat wilt u vermijden.

Een natuurdocumentaire van een minder akelige soort is Chimpanzee. Die zagen we in de bioscoop. Ik vond het een verademing: een keertje geen luidruchtige tekenfilm of 3D toestanden, maar gewoon met de kinderen naar een natuurdocumentaire. Enigszins op z’n disneys geromantiseerd, maar toch. Mooi man, die beelden van het oerwoud!
Dat de aftiteling vervolgens nog even moest vertellen dat de chimpanseepopulatie sinds 1960 met 80% is uitgedund, was dan wel een beetje jammer, maar toe maar.

O! Ja, dat moet ik ook nog even vertellen.
We zitten hier middenin de filmserie Twilight.
U denkt nu: Twilight? Novy, je hebt het toch niet over die lichtgroen-romantische bullshit over een groepje vegetarische vampiers?
Jawel, die bedoel ik. Op uitdrukkelijk verzoek van onze dochter on the edge of puberty (die overigens bij elke zoenscène haar ogen en oren dichtdoet).
Het is verschrikkelijk.
Maar we vermaken ons prima!
Loïs valt onmiddellijk in slaap, Henk ook, Merlijn griezelt lekker van de monsters, Bo geniet (ook van de momenten die ze niet hoort en ziet) en ik zeg om de haverklap misplaatst: ‘Ik vind de weerwolf toch leuker dan de vampier, geloof ik.’
Haha, family-time with the Mekkrings.

En nu het hier toch ineens op een filmrubriek begint te lijken: eergisteravond zag ik Extremely Loud and Incredibly Close. Want dat moest nog.
Als u hem nog niet gezien heeft: Ga dat doen! Het is een prachtige film.
En dan die plotselinge wending tegen het eind! Bam! Totaal in shock was ik, van zoiets moois. En net zoals bloed zich van schrik eerst even terugtrekt bij een plotselinge snee in je vinger, huilde ik pas de volgende ochtend.





Nog 53 dagen tot Hawaii.

woensdag 6 februari 2013

Bang with Friends


'Jemig, kan het nog platter?!' riep ik uit, toen ik werd gewezen op het nieuwste Social Media platform Bang with Friends.
Maar vrijwel meteen daarna dacht ik: Ja! Ja! Wat een fantastisch idee! Dit, mensen, voegt echt wat toe aan de wereld!

Bang with Friends is een computerapp waarvoor je je aanmeldt via Facebook. Vervolgens krijg je dan een handig overzicht op je scherm van al je Facebookvrienden. En zit daar toevallig iemand bij met wie je wel eens eh… *zoekt even naar Nederlands equivalent van ‘to bang’* ….. van bil zou willen, dan kun je dit aangeven door op deze persoon te klikken.
Zonder het risico – en hierin schuilt de genialiteit – dat je een blauwtje loopt. Het lustobject in kwestie krijgt hiervan namelijk géén melding, tenzij de interesse wederzijds is!
Oftewel, zoals de ondertitel van de applicatie luidt: Your friends will never know you’re interested unless they are too. 

Ik vind het (letterlijk) fucking briljant!
Als fenomeen dan hè. Want u snapt dat het zich slecht verhoudt met het monogame karakter van mijn relatie. Maar voor anderen – en met name de introverten en verlegenen – is het een regelrechte uitkomst!

Om je kansen te vergroten is het uiteraard mogelijk om meerdere mensen aan te vinken. Of, als je echt wanhopig bent, zelfs ál je Facebookvrienden! Dit laatste houdt dan overigens wel weer een bepaald risico in, namelijk dat je wordt bevestigd in wat je misschien al wist: Er wil niemand seks met mij.


Bang with Friends. Neem het maar van me aan, het wordt een daverend succes. Sterker nog, dat ís het al: de app is net een week actief en nu al melden zich elke minuut 5 nieuwe bangers aan.

Ik kan ook meteen de volgende stap voorspellen, die volgens mij met een simpele uitbreiding te realiseren is:

Gangbang with Friends.


zaterdag 2 februari 2013

Ze

Ik ben niet opgevoed met de idee dat er een God is.
Wel ben ik groot geworden in de overtuiging van het bestaan van Ze.
U weet wel: Ze.
Van: Ze zullen wel weten wat Ze doen.

Als de nood aan de man kwam, dan zouden Ze er wel voor zorgen dat het weer goed kwam.
Ze zouden ons beschermen.
Als ik ziek zou worden of een ongeluk kreeg, zouden Ze me naar het ziekenhuis brengen en daar zouden Ze me weer beter maken.
Ze hadden het beste met ons voor. Je kon van Ze op aan.
En Ze zouden heus niet liegen.
Als Ze zeiden, in de televisiereclame, dat 'een theelepeltje Dreft genoeg was voor de hele vaat’, dan was dat zo.
Er zouden ook heus geen spullen te koop zijn in de supermarkt die ongezond voor je waren; dat zouden Ze niet toestaan. (Zo ongezond zou alcohol dus ook wel niet zijn: dan zouden Ze het toch niet maken? Duh.)

Wie Ze precies waren, dat heb ik me eigenlijk nooit zo duidelijk afgevraagd.
Ze waren gewoon Ze.
Bedoelde ik met 'Ze' de mensen van de politie en de brandweer, de dokters, de politici? Ja…misschien. Maar meer dan dat. Groter: een verstandige en barmhartige entiteit die zich om ons bekommert.


Maar ik ben er al een tijd achter, hoor.
De één noemt het een bewustwordingsproces, ik noem het de Grootste Desillusie van het Leven.

Ze bestaan niet.
Er is alleen we.
En we zijn aan ons lot overgeleverd.

Zoals dat gaat met geloof en overtuiging: het is moeilijk om er helemaal los van te komen, ook al weet je dan wel beter.
Het blijft verleidelijk om terug te vallen.
Mijn moeder, die zich al heel lang geleden faliekant tegen het geloof heeft gekeerd, is toch stiekem bang dat de vreselijke buikpijn waaraan ze lijdt een straf van God is.
En zo betrapte ik mezelf vorige week op gedachten als: 'Ze gaan heus niet door met die gasboringen in Groningen als er daardoor erge aardbevingen komen.’

Haha. Dommie.

Ze bestaan niet.
Of misschien, om vrij met Nietzsche te spreken: Ze zijn dood.
Er is alleen geld.
En liefde, gelukkig.