zondag 24 juli 2011

Staatsieportret




In het kader van de vakantievoorpret grasduinde ik zo wat door de foto's van de zomervakantie van twee jaar geleden en vond deze foto terug, die ik helemaal was vergeten.
Genomen met de zelfontspanner, in het (verkleed)kasteel in La Rochefoucauld, Frankrijk.
Een briljante foto, al zeg ik het zelf. Alles aan de foto is leuk: dat marypoppins-prinsesje op dr gympies, het schalkse prinsje dat met die hoed in zijn hand zo op zijn blote voetjes lijkt weggelopen uit de Nachtwacht, de hooghartige koningin die boven de grond lijkt te zweven (want. Waar. Zijn mijn voeten?), die wezenloze blik van Loïs, ('wat zijn we nú weer aan het doen') en dan dat hoofd van Henk, whoehááá, daar moet ik steeds weer zo om lachen! Zo'n Russische berenvel-koning. Trots op zijn bizarre gezin. En op zijn moderne sporthorloge.

We gaan proberen dit jaar - we zijn binnenkort weer in de buurt - nog zo'n foto te maken.
Maar daar zult u dus even een week of drie op moeten wachten.



Later!

zaterdag 23 juli 2011

Als een aardbij

Even aan mijn lezers met kinderen: Gaat dat bij u ook zo? Dat uw kinderen op de laatste schooldag een grote plastic tas mee moeten nemen? Die dan terugkomt met de inhoud van hun vakje en alles wat ze dat jaar verder hebben verzameld aan werkboekjes en schriften?
Poehee.
Moedig als ik ben besloot ik vanavond het vakantieklusje maar meteen te klaren en zocht alles uit, samen met alle andere dingen - uitnodigingen, verjaardagskaartjes, brieven over schoolreisjes - die ik gedurende het jaar had verzameld in een diepe la in mijn bureau. Want ik ga echt niet alles bewaren, maar er zitten natuurlijk juweeltjes tussen die ik niet bij het oud papier wil doen belanden.
In een schriftje vond ik bijvoorbeeld dit gedichtje van Bo:

Rood, rood, rood
als een kers of een tomaat
als een aardbij
of een bloedneus
als een stoplicht bij de weg

Rood, rood, rood
als de jam die ik wil smeren
lekker op dit stukje brood.


Mooi hè?
Dat metrum!

(In haar rapport stond dat ze zo van verhalen schrijven houdt. Haar juf zei: 'Laatst las ik een verhaal voor, in de klas. Iedereen vond het prachtig. Daarna zei ik dat het een verhaal van Bo was en ze geloofden het bijna niet.'
Ze deelt mijn liefde voor taal. En dat maakt me zo blij!)


Edit 24-7:
Ik vertelde Bo dat ik haar gedichtje op mijn blog had gezet en kreeg toen een beetje op mijn donder, want haar gedicht over groen, dat was nog veel mooier!
Dus. Komt ie:

Groen, groen, groen,
Als een snijboon of een erwt
Als een emmer
vol spinazie
of een zieke krokodil

Groen, groen groen
als de ogen van mijn vader
als ik net iets stouts wil doen.

vrijdag 22 juli 2011

Over een ten dode opgeschreven auto, een spreekbeurt over moeders en de film Pina

Misschien was het een goed idee om de auto nog even te laten checken bij de garage, bedacht ik, alvorens we de trip naar Frankrijk gingen maken. Want eerlijk gezegd vond ik dat ie een beetje raar deed de laatste tijd. Alsof ie een beetje scheef hing. En als je harder reed dan, zeg, 30 kilometer per uur, dan begon het stuur vervaarlijk te trillen. Die trilling zette zich voort in je armen en de rest van je lichaam, zodat je na tien kilometer het gevoel had dat je aan de ziekte van Parkinson leed.
Een uurtje nadat we de auto hadden afgeleverd bij de Kwikfit, werden we al gebeld door de monteur. Vier nieuwe banden, had de auto nodig. En nieuwe koppelingsplaten. En nieuwe remmen. (‘Het is totaal onverantwoord om er zo mee de snelweg op te gaan.’)
Kosten: 2000 euro.
Oeps.
Hadden we dat? Nu?
Nee.
En, los daarvan, was de zestien jaar oude auto deze investering nog waard?
Nee.

Dus.

Dus.

Herinnert u zich deze nog?

Ik durf het bijna niet te vragen, smste ik.
En dat was eigenlijk niet eens waar; ik durfde het helemáál niet te vragen.
Maar ik deed het toch. Natuurlijk.
Ja hoor, mag wel, geen probleem, sprong binnen vijf minuten het antwoord op het schermpje van mijn iPhone. En daar moest ik toen bijna een traantje van wegpinken.
Beter goede vrienden dan een kapotte auto.
Dus nu gaan we op vakantie, met mijn lievelings leen-Volvo. Woeh!
En als we thuiskomen, over drie weken, dan zien we wel weer verder.
Grote kans dat we dan intussen de loterij hebben gewonnen.
En dan kopen we zelf een Volvo. Of een olijfgroene Mercedes oldtimer.
Of een oranje Fiat Multipla.


Iets anders.
Bo en haar vriendinnetje en klasgenoot Vera, hadden een tijd geleden het ludieke plan geopperd om een spreekbeurt te houden over hun moeders, maar dat had ik hen goddank snel uit hun hoofd gepraat.
Dacht ik.
Dus toen Bo me gisteravond vertelde dat zij en Vera op de laatste schooldag nog een spreekbeurt gingen houden en mij daarbij fijntjes opdroeg om vandaag om precies 11 uur naar de school te komen, sloeg de schrik me om het hart.
Maar de liefde voor je kind gaat ver, dus daar stonden we, vanmorgen, als levende standbeelden voor de klas.

Wij houden onze spreekbeurt over onze moeders.
Kijk, dit zijn onze moeders. Ja, zwaai maar even, mam.
Onze moeders zijn veertig en tweeëndertig jaar en ze zijn ook nog vriendinnen.
Ze hebben ook hobby’s, kijk dat zie je hier.

Etc. Etc. Een complete powerpointpresentatie kwam langs met foto’s die ze blijkbaar van onze facebookpagina’s hadden gestolen en en passant kregen we ook nog even de definitie van een moeder: ‘Een moeder is een meisje dat kindjes heeft en kindjes leuk vindt.’

De kinderen in de klas vonden het allemaal erg grappig. En de juf vond het ook erg grappig - nooit eerder in haar carrière had iemand in haar klas een spreekbeurt over z'n moeder gehouden. Dus toen vonden wij het ook grappig. En daarna gingen we koffie drinken.

Oja, En nu ik toch bezig ben van alles en nog wat in een logje te gieten, ik zag afgelopen woensdag deze film:


En daar had ik eigenlijk een heel verhaal bij willen houden over waarom dans me altijd wat ongemakkelijk laat voelen, omdat het me raakt en ik niet weet waaróm. En dat ik altijd graag wil begrijpen waarom iets me raakt, zoals ik dat kan bij literatuur en muziek - maar dat dat misschien ook wel weer onzin is, dat ik dat alleen maar denk, omdat ik er bekender mee ben. En over dat dát misschien wel is wat kunst is, wat kunst doet: rechtstreeks je hart, oftewel het niet-rationele deel van je hersens, ingaan.
Maar omdat u waarschijnlijk helemaal niet echt zit te wachten op mijn filosofie van de kouwe grond, zeg ik het maar gewoon zo: Ga naar de bioscoop. Naar de film Pina, als u enigszins van dans houdt.
Het is prachtig.
En in 3D bovendien, wat werkelijk nog iets toevoegt ook.

maandag 18 juli 2011

Het fantastische huwelijk tussen witlof en ansjovis

Het fantastische huwelijk tussen witlof en ansjovis, daar zal ik het vandaag eens over hebben.
Want wat maakt het uit: u bent waarschijnlijk toch op vakantie.


Niet iedereen weet het, maar witlof en ansjovis hebben elkaar nodig, als chablis en oesters. Of als chocola en koffie. Of als lamsvlees en rozemarijn. Als poffertjes en poedersuiker.
Er ligt namelijk iets simpels aan ten grondslag: Het zout van de ansjovis en het bittere van de lof zwakken elkaar een beetje af. En ontmoeten elkaar ook nog eens precies op het juiste moment op precies de goede plek in het midden.
Vindt u ansjovis te zout? Eet er witlof bij.
Vindt u witlof te bitter? Eet het met ansjovis.
En vond u het allebei al lekker, dan is deze combinatie echt de hemel.


Laten we beginnen met een heel eenvoudig (en light) borrelhapje:
Neem wat blaadjes rauwe witlof en leg er ansjovisjes in, gewoon in de lengterichting van het bootje. Héérlijk. En het garneert ook leuk; als een bloemetje rondom een schaaltje met eh...iets anders.
Goed. Heeft u dat?
Mooi.
Gaan we nu verder met de witloftaart, een van mijn lievelingsgerechten.
Men neme:

1 pakje bladerdeeg, de gewone, niet die met roomboter.
4 stronkjes witlof
1 blikje ansjovisfilets
1 bekertje crème fraîche
3 bollen mozzarella (waarvan u ongeveer een halve bol stiekem opeet tijdens de voorbereiding)
That’s all.

Bekleed een platte ovenschaal met de 10 plakjes bladerdeeg. (Ik doe er altijd bakpapier onder, omdat ik te lui ben voor invetten.)
Besmeer het bladerdeeg met een laag crème fraîche en drapeer hier zo wat de ansjovisjes op. Snij de (rauwe) witlof in de lengte doormidden en nog eens (en bij dikkere stronken nog eens) en verdeel de stukken over de taartbodem. De mozzarrela in dikke plakken eroverheen mikken, een half uurtje in de oven op 200 graden (beetje in de gaten houden, als mozzarella te donker begint te worden oven lager zetten) en klaar.
Nee, maar echt.
Fantastisch.

Serveer er een frisse, groene salade bij.

zondag 17 juli 2011

Alaska en onweer

En dan wilde u natuurlijk nog heel graag weten wat we Merlijn - naast skates en de laatste dvd van Harry Potter - gaven voor zijn verjaardag.
We namen hem mee naar Alaska.
Vanmiddag.





De meisjes hadden we in de tussentijd in het paradijs gedumpt en konden we een paar uur later weer ophalen als een stel schmutzige plattelandskinderen. Goed geregeld, lijkt me.
Oja: en thuisgekomen, vanavond, waren we net op tijd om een prachtige onweersbui aan te zien komen.


Misschien nog wel het allermooiste vandaag: deze blik van Loïs. Van verwondering en respect. Tien seconden nadat ik de foto nam barste de bui los en moesten we naar de voordeur rennen.


zaterdag 16 juli 2011

vrijdag 15 juli 2011

Two down, one to go



Het schooljaar loop ten einde: Schoolfeesttijd.
Gisteren was de dag van het feest van de onderbouw, de locatie van Merlijn. Met als thema: De Kleuren van de Regenboog. Een feest met een meest briljante openingsact, mag ik wel zeggen, waarbij de ouderraad een levende regenboog opvoerde, met gastrollen voor de regen en de zon.
Ik speelde groen.
Een glansrol.
Man, man, wat een inleving.
Vandaag zag ik op Facebook toevallig een filmpje van het feest. Een filmpje met in de hoofdrol een of andere dolle tweeling*, maar doorsneden met shots van bovengenoemde openingsact. Helaas kunt u alleen zien hoe onsterfelijk belachelijk ik me heb gemaakt, als u een vriend van me bent op Facebook.

Vanmiddag vond het feest van de bovenbouw plaats. Met als thema: Ik hou van Holland. Een thema waar ik eerlijk gezegd niet meteen warm voor liep. Want: Ik hou van Holland? Ik hou van Holland? Ik hou momenteel helemaal niet zo van Holland!
Al snel was in mijn hoofd het plan ontstaan om een oranje boerka te laten fabrieken door oma. Onder het mom van: Ik hou best van Holland, maar dan wel als mensen met hoofddoeken óók welkom zijn. Enzo. Ik vond het zelf eerlijk gezegd briljant.
Uiteindelijk werd het overigens geen echte boerka, maar een gewone hoofddoek, om Bo ook nog wat bewegingsvrijheid te gunnen. Want dat was ook weer zielig, hè, dat zo'n kind met geen enkel Oud-Hollandsch spelletje mee zou kunnen doen omdat mama zo nodig een statement moet maken.

De prijs voor het beste kostuum ging helaas naar iemand in een koeienpak.
Nja. Gelukkig hebben we de foto's nog.




Hoe luidde de titel ook alweer? Two down, one to go.
Ja, want morgen moeten we nog naar het feest van de peuterspeelzaal van Loïs.
Zucht.
Ik kan niet meer.
En mijn inspiratie is ook op.
Gelukkig kent het peuterfeest geen thema en hebben we het Mega-Mindypak nog.

*Grapje hoor, A en R, het zijn schátjes. En bedankt voor het filmpje!

woensdag 13 juli 2011

Met brandende fakkels, ik zweer het

‘Ik ben Novy en ik ben nogal neurotisch en verslaafd aan aandacht.’
Iedereen: ‘Hallo Novy.’

Weet u? Ik kan een heleboel dingen. Ik kan jongleren, liedjes maken op de piano, raadsels oplossen, basketballen, jeu-de-boulen, paardrijden, heel lang op mijn hoofd staan, fileparkeren en slordige taarten bakken.
Maar in geen van die dingen blink ik echt uit. Nergens ben ik écht goed in. (Behalve dan in fileparkeren. Maar het schijnt, heb ik me laten vertellen, dat daar geen droog brood mee te verdienen valt.)

Ik ben horizontaal getalenteerd, zogezegd. (Ha, dat klinkt best goed.)
Maar altijd een beetje jaloers op mensen die meer ...tja, verticaal getalenteerd zijn.

Misschien had ik op een bepaald moment gewoon ergens voor moeten kiezen.
Dat had misschien geholpen.
Maar kiezen, dat is dan weer iets waar ik niet goed in ben. (Net als in handwerken, bloemennamen onthouden, geduldig zijn, strijken, dansen en scheikunde.)

Waar wil ik heen met deze informatie?
Ik wil een lullig filmpje laten zien. En dat zou ik eigenlijk niet moeten doen, want het is nu nog prutswerk natuurlijk. Maar straks, na de zomer, dan kan ik het echt. Met brandende fakkels, ik zweer het. En voordat u nou denkt dat ik een nerd ben: ik doe dit niet uren achter elkaar hoor. Ik kijk inmiddels alweer gewoon televisie.



Op de achtergrond Henk. En de muziek die hij opnam afgelopen zondag in de Metaal Kathedraal.

dinsdag 12 juli 2011

Acht

Ik zal binnenkort uitleggen waarom ik zo van hijskranen hou, maar nu eerst iets anders. Mijn zoon is acht. Onze zoon is acht. 8!




En hier was ie 8 maanden (en wilde nog op de foto):


En nou heb ik ineens ergens zin in. Om u deelgenoot te maken van mijn herinnering aan acht jaar geleden.
Hier zijn knipsels uit berichten die ik op mijn internetforum (mijn redding destijds) plaatste en die, achterelkaar gezet, lezen als een verslag van hoe de laatste dagen voor de geboorte van Merlijn verliepen. Met een allerschattigste finale geschreven door Henk.
Maar het is nogal een lang verhaal hoor. En kleverig ook wel een beetje. En misschien ook wel helemaal niet leuk om te lezen voor iemand anders dan ik. Dus zie maar.


Dinsdag 08 juli 2003 om 08:01 uur.
Grmpfff! Nou, ik heb besloten nog maar even te wachten met bevallen, want nu is Henk ineens ziek! Geen idee wat hij heeft (geen griep ofzo volgens mij), maar wel 40 graden koorts! Nou, die zie ik nog niet naast mijn bed staan meepuffen. Hij gaat zo de dokter bellen, en ik hoop dat hij een paardenmiddel kan krijgen o.i.d.. Getverdegetver..(de timing van die man!)

Het komt allemaal wel goed, dat weet ik wel, maar ik voel me even zo alleen! Ik heb de laatste maanden voor veel dingen alleen gestaan, alles draaide steeds om Henk, (logisch hoor, na wat hem is overkomen) maar nu ik op het punt sta om te gaan bevallen, MAG IK DAN MISSCHIEN NU EVEN AAN DE BEURT ZIJN??
Ik probeer echt redelijk te blijven, ben ook heel lief en zorgzaam voor Henk, hij kan er tenslotte ook niets aan doen, maar het moet echt uit mijn tenen komen. (Volgens de huisarts is het trouwens toch gewoon een zomergriepje, niks aan te doen, uitzieken en paracetamol slikken.)
Intussen heb ik steeds behoorlijke buikkrampen, niks regelmatigs hoor, maar toen ik net even boodschappen deed moest ik wel om de drie meter even stilstaan...

Woensdag 09 juli 2003 om 09:10 uur.
Hier gaat het dus helemaal niet goed, Henk is echt vreselijk ziek, niet normaal. Hij heeft al 48 uur koorts, ver boven de 40 graden. De dokter komt vanmiddag kijken, maar telefonisch blijft ze erbij dat het een virus is, waar niets aan te doen is. Vannacht lag hij zo te rillen dat het bed er helemaal van schudde, doodeng. En ik ondertussen maar buikkrampen hebben. Ik heb echt het idee dat ik het niet lang meer kan tegenhouden. Zoals Henk nu is kan hij echt niet bij de bevalling zijn, hij kan niet eens op zijn benen staan, echt niet. Iemand hier vroeg of ik eventueel iemand anders had die me kon bijstaan, nou nee dus...ironisch genoeg zijn AL onze vrienden en buren met vakantie en familie (op de ouders van Henk na, die 83 zijn en Bo moeten opvangen, en mijn moeder, die in Frankrijk woont) hebben we niet. Nouja, met alleen de verloskundige red ik het ook wel natuurlijk, maar 'gezellig is anders' ....
Ben ook totaal kapot trouwens, heb al nachten bijna niet geslapen. Wat een geklooi hè? De tranen prikken de hele tijd achter mijn ogen, maar ik heb er niets aan om te huilen, vooral omdat er ook niemand is die me gaat troosten. (oh, dit klinkt zieliger dan de bedoeling was.) Bo is wel heel lief trouwens, en zorgt voor de nodige afleiding.

Voorlopig sta ik nog rechtop hier. Ik heb wel weer wat meer krampen gekregen maar ik weet inmiddels dat die zo weer kunnen verdwijnen dus ik besteed er maar niet zoveel aandacht aan. Dokter is nog niet geweest, zou tussen 3 en 4 komen, dus we wachten af. Het is trouwens wel een hele lieve huisarts hoor, ze leeft ook heel erg met me mee, ze maakt zich echt gewoon niet zoveel zorgen, omdat ze echt denkt dat het een virus is en ja..zij heeft er meer verstand van dan ik denk ik dan maar...Voor het gemak moet ik haar dan voorlopig maar geloven?
De koorts houdt aan, intussen, dat wel. De arme Henk ziet er niet uit, helemaal zo'n opgeblazen gezicht van de koorts, zijn haren recht op z'n kop, zielig hoor..

Woensdag 09 juli 2003 om 18:26 uur.
Huisarst is geweest, garandeert ons dat het een virus is (dat Henk nogal hard aanpakt omdat zijn afweer na de zware operatie en de vele antibiotica die hij toen gekregen heeft nog steeds laag is), en de koorts moet morgen zijn gezakt. Nu net, bij de laatste meting was het al onder de 39, dus ze krijgt wrschl. gelijk. Pff, ik kan eindelijk weer wat opgeluchter ademen. Als ik nu ga bevallen is het nog steeds loeizwaar voor hem, maar hij kan er tenminste bij zijn. En wie weet krijg ik nog een dag of wat uitstel. (Suf hoor, vorige week kon ik niet wachten tot het begon, nu wil ik het weer tegenhouden, hoop maar dat het jongetje er niet van in de war raakt.)
We zien wel, ik geloof dat het ergste leed geleden is...
Goed nieuws hè?

Donderdag 10 juli 2003 om 08:56 uur.
Alles rustig hier. Henk nog steeds koorts, maar ik moet ook niet teveel willen hè. Gisteravond was ik zo moe van het voortdurende gekramp in mijn buik en de stress, dat ik heel vroeg naar bed ben gegaan en voor het eerst weer eens de hele nacht goed heb geslapen. Op het logeerbed, lekker rustig, niet naast een woelende en zwetende man. (Had ik al eerder moeten doen natuurlijk, maar dat logeerbed moest eerst opgemaakt worden en dat leek me steeds zo'n onoverkomelijk obstakel.) Zometeen komen de ouders van Henk onze hond ophalen, ze hadden besloten dat het wel aardig was om ons op die manier 'wat te ontlasten'. Wel lief hoor, die oudjes.. En toegegeven, het scheelt inderdaad, ik kan die drie wandelingen per dag best missen, ik sjouw me toch al een ongeluk met Bo en boodschappen (want ja, het hamsteren gaat gewoon door ).

Vrijdag 11 juli 2003 om 11:42 uur.
De stand van zaken: Henk weer hoge koorts, vanmorgen ook nog bijna ruzie met hem gehad, mijn humeur nu echt beneden peil. Heb net maar een lange wandeling met Bo gemaakt, vermoeiend, maar de hele tijd achter haar aanrennen terwijl ze het huis afbreekt (goh, zou ze ook wat onrustig zijn?) is nog veel vermoeiender dus vandaar.
Had vannacht bijna niet geslapen door de aanhoudende 'bijna weeën' (waar ik inmiddels echt kapot van ben, dat gaat al vier dagen zo) en toen ik vanmorgen dus, hoopvol, onze slaapkamer in kwam om te kijken hoe Henk zich voelde en nog steeds een hoopje ellende zag liggen zakte de moed me echt in de schoenen, ik kreeg echt zo'n steen in mijn maag, knoop in keel, hoe noem je dat, en kon er echt niets aan doen, de tranen gingen gewoon stromen.

Er komt ook bij dat ik me eigenlijk heel schuldig voel tegenover het jongetje in mijn buik, er is steeds wat, ik heb me nog steeds niet echt met hem bezig kunnen houden, ik heb het gevoel dat hij zo in de verdrukking komt.. Zelfs nu hij bijna geboren gaat worden is hij nog niet aan de beurt.

Vrijdag 11 juli 2003 om 15:00 uur.
Het gaat ineens gelukkig iets beter hier, de koorts van Henk is een stuk minder en ik vermoed (smeek?) dat het nu blijvend is. Nou, nu klaar hoor!
Ik ga gewoon uit deze dip klimmen nu.



Zaterdag 12 juli 2003 om 13:11 uur.
De essentials: het gaat goed met ons alle vier, Bo slaapt, Ief heeft gelukkige ogen, mijn koorts is gezakt en Merlijn neemt kleine slokjes van zijn moeder. Toen we wisten dat we weer zwanger waren hebben Ief en ik besloten om een tovenaartje op de wereld te zetten omdat ons dat wel nodig leek. Dat zij toen ook gelijk heeft besloten dat ze zelf kon heksen heb ik gemist, maar het is toch wel knap om precies te beginnen met bevallen toen mijn temperatuur weer onder de 39 was gezakt. Gisteravond om 23.00 uur kwam Ief naar beneden en waren de weeën echt begonnen. We hebben daarna samen mijn liefste Bo naar mijn ouders gebracht (ze ging dus nog even mee de flat in, wee in de lift omhoog, wee in de gang, wee in de keuken, wee in de lift naar beneden!!!) en daar na zo snel en glijdend mogelijk koers gezet naar het ziekenhuis..

Aangekomen in het ziekenhuis, ongeveer om twaalf uur, was de VK er al. Hartje geluisterd, was allemaal goed, daarna toucheren, oh zei ze.... je hebt al 8 cm, het gaat snel gebeuren. de weeën werden steeds heftiger en om eerlijk te zijn de herinneringen aan de vorige keer ook. Zij heeft toen (goddank) direkt de vliezen gebroken; mis. Groen. Ze schoot toen zichtbaar (gelukkig niet voor Yvon) in de stress. Op de brancard, naar aan andere kamer, weer een hoop mensen, draadje op het hoofd, hartje dat trager en trager wordt, bezorgde gezichten vacuümpomp en Ief moest gaan persen, die lieverd begreep er helemaal niks meer van want daar moet je immers uren op wachten..? Ze heeft het zelf gedaan, er is alleen een beetje meegeholpen bij het laten geboren worden van het hoofdje en dit keer mocht ons kindje na wat leegzuigen en controles even op haar buik blijven. Het was toen 00:40. Wat nog een grote schrik was, er zat een volledig aangetrokken knoop in de navelstreng, daardoor ging het dus ineens zo snel naar beneden met de hartslag en kreeg hij het benauwd. Arm kereltje. Wel erg misselijk en hoofdpijn natuurlijk maar hij heeft het gered. Het gaat nu met die twee erg goed.

Bo en ik zijn alleen een beetje in de war.

donderdag 7 juli 2011

Ontdek je plekje*

*Haha, heette dat programma echt zo?

Gisteren twitterde ik dat ik een nieuwe lievelingsplek had. En dat ik er op dat moment zat. Maar dat ik niet ging zeggen waar het was. Anders zat straks iedereen er.

En wat doe ik nu? Ik blog erover. Dat is misschien een beetje dom, maar ja.

Ik was op het Ciboga-terrein, het vroegere circus-, boden- en gasterrein, aan de rand van de binnenstad van Groningen, waar alles is platgegooid om er een huizenproject te starten. En omdat de bouw om de een of andere reden is uitgesteld, doen ze er nu iets anders mee. Iets tijdelijks.
Het moet een soort stadstrand worden ofzo. Ik heb geen idee wat precies de bedoeling is, of wanneer het af is, maar voorlopig is het fantastisch: een vreemde lege vlakte midden in de stad met zicht van binnenuit op de skyline van Groningen, met kerktorens, een watertoren, de fabriekspijp. En hijskranen. (Ik hou enorm van hijskranen. Maar dit terzijde.)
Er is een grasveld ter grootte van een voetbalveld, een zandbak van 50 bij 50 meter met (ineens zomaar daar) een prachtig houten terras en – wat ik echt fantastisch vind – een immense duikboot van autobanden, gemaakt door kunstenaar Harm Naaijer en bedoeld om op te klimmen. Een bizarre plek. Een geweldige speeltuin.
En het gekke is: er was gewoon niemand.
Niemand.
Alleen ik was er.
Met de zes kinderen die ik bij me had. Maar die waren zo ver weg aan het spelen dat ik een verrekijker nodig had om ze te kunnen zien.

Dus daar zat ik, urenlang. Op die rare desolate vlakte, nog geen tien minuten lopen van ons huis. En misschien kwam het door de windstilte of de drukkende warmte, maar er daalde een enorme rust over me neer. Of zo u wil: ik werd helemaal zen.

En dat was welkom ook, kan ik zeggen. Want ik heb het nogal druk. Haha, ik ga niet eens opnoemen wat ik de komende weken allemaal moet doen, want dan flip ik. Ik zal u een geheimpje verklappen; ik ben niet zo stressbestendig.


En toen stond ik op om foto’s en filmpjes te maken.









dinsdag 5 juli 2011

Van Toetanchamon en Jantje

‘Wat wil je eigenlijk voor je verjaardag?’ vroegen we aan Merlijn.
En er volgde een lange stilte.
'Ik weet het niet,’ klonk het tenslotte.
Op zich best bijzonder; ik kan me herinneren dat ik vroeger continu een verlanglijst bijhield.
We hielpen hem wat op weg. ‘Wil je Lego? Skates? Playmobil? Een jojo? Kleurpotloden? Hardloopschoenen? Een DS? Een vlieger? Een boek? Chocola? Een bel op je fiets?’
‘Ehm,’ zei Merlijn. ‘Nee.’
‘Maar er is toch wel iets dat je graag zou willen hebben?’
‘Ehm. Nou doe dan maar een skateboard.’
Doe dan maar een skateboard.
‘Maar met dat waveboard dat je vorig jaar kreeg heb je ook nooit iets gedaan!’
‘Nee, omdat ik dat niet kán.’
‘Omdat je nooit hebt geoefend! Denk je dat je dat wel gaat doen met een skateboard? Daar moet je ook voor oefenen namelijk. Oefenen. Jeweetwel.'
We grinnikten. Alledrie. Want oefenen, moet u weten, dat is gewoon niet helemaal zijn eh... ding. Dat heeft ie van zijn vader. Als iets niet vanzelf gaat, dan zoekt ie wel iets anders, dat wel vanzelf gaat.
En daarbij, hij is gewoon geen speelgoedkind.
Net als Bo, feitelijk. En Loïs.
Geen speelgoedkinderen.
Ze houden van kletsen.
En van buitenspelen. Zonder bal, het liefst.

Maar wat moesten we hem nou voor zijn verjaardag geven?
'Ik weet het!' riep Merlijn ineens. ‘Ik wil een beeld van Toetanchamon!’
Henk en ik keken elkaar aan met opgetrokken wenkbrauwen. En waarschijnlijk allebei dezelfde visioenen van een tripje naar Egypte.
‘Of nee,’ zuchte Merlijn. ‘Dat hoeft ook eigenlijk niet echt.’
Hij zuchtte nog eens.
‘Ik weet het gewoon niet.’

Nee.
Nja.
Dan weten wij het ook niet.
Raar joch.
Misschien is ie wel tevreden? Ofzo?

Moet ik ineens denken aan dat mopje van Jantje, zes jaar oud, die in zijn leven nog nooit een woord heeft gesproken. En ineens, op een morgen, aan de ontbijttafel uitroept: 'Waar is GODVERDOMME de AARDBEIENJAM!'
Zijn ouders helemaal in tranen natuurlijk: 'Oh, Jantje, je práát, je kunt práten! Dat heb je nog nooit eerder gedaan!'
Zegt Jantje: 'Tot vandaag was hier ook altijd alles in orde.'


Eh.
Ja.
Maar als u cadeau-suggesties heeft, graag.

zondag 3 juli 2011

Het was weer circus

Vandaag was de grote voorstellingsdag van Circus Santelli, waarop alle oefengroepen hun kunsten vertoonden. Om 11 uur vanmorgen was de groep van Merlijn aan de beurt, om 16:30 uur de groep van Bo. Dus daar waren we wel zo'n beetje de hele zondag mee zoet. Maar het was leuk! Hartstikke leuk. Ook al kan ik inmiddels geen circuskostuumpje meer zien.
De foto's en filmpjes zullen voor u niet echt interessant zijn, maar ik geef ze toch.
Voor het plakboek, dat dit blog ook is.


vrijdag 1 juli 2011

Aldus


Dat twitterde ik twee maanden geleden. En schreef daarbij de merknaam verkeerd, zie ik nu. Nja. Het geeft al aan hoe geïnteresseerd ik werkelijk was. Niet. Ik vroeg me alleen even hardop af wie er in vredesnaam op zulke hemeltergend lelijke schoenen zou gaan lopen, ook al zouden ze dan hoegenaamd nog zo je spieren verstevigen en je houding verbeteren.
Had ik nooit moeten doen.
I jinxed it.

Ik vroeg me af wie die dingen zou gaan dragen. Het antwoord heb ik nu. Leest en huivert mee met de volgende dialoog, die vanmiddag plaatsvond in een zekere schoenenwinkel in Groningen.

Henk: Hee, kijk eens, dat zijn van die schoenen met zo'n gekke zool. Waar je je spieren mee traint.
Ik: (...)
Henk: Zal ik ze eens een passen?
Ik: (...)
(...)
Henk: Goh, die zitten lekker!
Ik: (...)
Henk: En ik vind ze eigenlijk helemaal niet zo lelijk...
Ik: (...)
Henk: Eigenlijk wel gaaf zelfs. Ja.
Ik: (...)
Henk: En nee echt, ze zítten lekker!
Ik: (...)
Henk: Oja, ik voel het nu al, dit gaat echt zó goed zijn voor mijn rug...
Ik: (...)
Henk: En ze zijn nog eens enorm afgeprijsd ook!
Ik: (...)
Henk: (...)
Ik: (...)
Henk: (...)
Ik: Nou, schat, dan moest je ze maar kopen hè?


Aldus.