zondag 28 augustus 2011

Vlieland en de dooie mus

Tsja. Morgen gaan we dus alwéér weg. Naar Vlieland, naar Into the Great Wide Open, net als vorig jaar. Zij zal er ook zijn, en zij, en zij zijn er ook. En nog een heleboel andere mensen die u niet kent, maar ik wel, en nog zo'n 4900 mensen die u en ik waarschijnlijk beide niet kennen.

Vandaag pakten we ons bagagewagentje dus maar weer eens in. Pff. Wat een gedoe zeg. De tent lag koud twee weken in de berging, de slaapzakken gewassen ernaast, de luchtbedden en alle andere kampeerspullen netjes opgestapeld en hop: vandaag moest alles weer tevoorschijn. Ik stond erbij en keer ernaar, met lede ogen.
Een luxeprobleem. Ja. En nu ik er zo eens over nadenk, ik grossier in luxeproblemen; ik moet haast wel heel gelukkig zijn.


U denkt inmiddels zeker dat ik het verhaal over het helikoptermeisje op de lange baan wil schuiven hè?
Nou, dat is ook zo.
Want ziet u, hoe grappig het ook was, het verhaal laat zich - zo heb ik ondervonden - niet navertellen. U had er waarachtig bij moeten zijn!
Maar goed, omdat u anders toch maar blijft zeuren, het had te maken met curieuze bloedspetters rondom op de muren in een van de wc-hokjes op de camping in Frankrijk. En de verklaring die de campingeigenaar hiervoor had.
Nja, sorry. Ik heb u waarschijnlijk blij gemaakt met een dooie mus. Maar das beter dan andersom, zou mijn opa hebben gezegd.

Tot volgende week!

woensdag 24 augustus 2011

De interne scheidsrechter

Kijk, iedereen is dus tegenwoordig verslaafd aan het spelletje Wordfeud. Ik ook natuurlijk, maar daarnaast ben ik al jarenlang verslaafd aan een ander woordspelletje, dat ik zelf heb bedacht. Het wordt gespeeld tijdens het autorijden, of gewoon op straat, met de kentekenplaten van auto's.

Men neme: een nummerbord. Men late de cijfers links liggen en concentrere zich op de letters. Dat zijn er over het algemeen 4. (Hoewel de nieuwste auto's nummerborden hebben met 3 letters; een beetje jammer voor het spel, maar niet funest.)

Doel van het spel: maak van de letters één woord, door alleen klinkers toe te voegen en zonder de letters van plaats te veranderen.

Bijvoorbeeld:

TR-LG-51 kan worden: TRiLoGie

De puntentelling: elke toegevoegde klinker levert 1 punt op.
Trilogie is aldus 4 punten waard.

Het is mogelijk om medeklinkers te kopen, maar dat is duur: een medeklinker kost 3 punten. En het is voor mij persoonlijk mijn eer altijd wat te na, zo'n medeklinker kopen. Een beetje een zwaktebod. Bovendien is het ook veelal niet lucratief: Van RP-PT-37 zou bijvoorbeeld DRoPPoT gemaakt kunnen worden, dat levert aan de ene kant 2 punten op, maar het kopen van de D kost 3 punten, dat heeft dus geen zin. In bepaalde gevallen kan het echter toch verstandig zijn: RD-SR-59 kan bijvoorbeeld RoDeoSTieR worden; hier loont het kopen van de T wel, namelijk 5-3 = 2.

Harde punten zijn bij dit spel overigens niet het belangrijkste. Een leuk woord krijgt schoonheidspunten, en die zijn over het gemeen meer waard.

De regels zijn verder niet streng: een woord hoeft niet in de Van Dale te staan, als iedereen zich er iets bij kan voorstellen dan is het goed. (Als ik het spelletje alleen speel - meestal eigenlijk - dan spreek ik mijn interne scheidsrechter aan; als ik het enigszins kan verantwoorden, dan is het een woord. )

Voorbeelden:

TT-FL-77 eeTTaFeL (4 punten)
RT-HR-24 (De auto van mijn moeder) RoTHoeR. Dat is niet zo'n aardig woord, en ik bedoel er ook zeker niet mijn moeder mee, maar het kwalificeert wel, voor 3 punten.
NZ-DF-64 NaZiDuiF (4 punten)
SB-TL-89 SuBTieL (3 punten)
TS-JS-32 TaSJeS (2 punten)
LF-XN-71 (onze vorige auto) oLieFaXeN (4 punten). (Oliefaxen, u weet wel, die naar Koeweit worden gestuurd, met oliebestellingen.)
YG-BR-40 YoGaBoeR. (Of YoGiBeaR.)
SX-HK-76 SeXHoeK
02-PLD-3 PLeiDooi

Probeert u het maar eens.
Het is leuk hoor.
En u komt er nooit meer vanaf.


Oja, waar ik hier eigenlijk voor kwam.
Maakt u kennis met onze vandaag aangeschafte auto*: ons SLeTJe** 86!


*It's a Wolwo!
** Sletje levert 2 punten op. Aslaatje en silootje zouden 4 punten waard zijn, maar die zijn duidelijk minder leuk. U begint het al te begrijpen hè?

zondag 21 augustus 2011

Onder dat rode vlekje zat ik



Precies onder dat rode vlekje, daar boven in Nederland, daar zat ik gisteren. In een weiland in Gieten, een plaatsje dat zijn naam duidelijk niet mee heeft.
Anderhalf uur na de geplande aanvangstijd begon gelukkig alsnog De Drentse Bluesopera.
Mensen, wat een spektakel! Componist, arrangeur en toetsenist in deze (en verder natuurlijk gewoon briljante en geniale muzikant en vriend) Remko Wind nam me mee naar de allerlaatste voorstelling. (Oh. Ja, want ik kan u nu wel enthousiast zitten maken, maar het was gisteren dus de laatste voorstelling. In de openlucht althans: ze spelen nog een keer in Carré, op 18 september. Maar dat zal toch anders zijn. Want gaan ze Carré dan volgooien met gras?)
Nouja, hoe dan ook, ik was er gisteren en ik vond het fantastisch.
De hoofdrol werd trouwens vertolkt door Steyn de Leeuwe, van BNN, u kent hem wel. Wat een leukerd is dat, eigenlijk.
Enfin.



P.S. Reyer Boxem maakte deze laatste foto's en de volgende keer schrijf ik weer een echt logje.
U heeft nog een helikoptermeisje te goed, tenslotte.

woensdag 17 augustus 2011

Het helikoptermeisje

Ja en toen waren we dus weer thuis.
Al een tijdje hoor.
Al drie dagen.
Drie hele dagen waarin ik mijn blog niet heb aangeraakt.
Want weet u?
Ik weet het even niet zo goed.
Probeerde ik de eerste week van de vakantie nog krampachtig alle leuke, lollige en logwaardige (de drie ellen van het bloggen, u kent ze wel) dingen te onthouden - zoals daar bijvoorbeeld was het hilarische verhaal over het helikoptermeisje – de tweede en derde week was ik voornamelijk bezig mezelf af te vragen wat ik nou eigenlijk aan het doen was met mijn leven.
Pff, al dat geblog. Waartoe, waarheen, waarvoor?
En hoeveel tijd daar wel niet in gaat zitten!
Waarom doe ik niet iets wezenlijks?
Waarom schrijf ik niet een boek?
Vooropgesteld natuurlijk dat ik helemaal niet weet of ik dat wel kan, een boek schrijven; een heel boek, met een begin en een eind en een spanningsboog, met letters en zinnen en samenhang daartussen, een boek met een verhaal dat de lezer meesleept en doet lachen en laat huilen....Nee, geen idee of ik dat kan. Soms denk ik eventjes van wel. En daarna geloof ik er alweer niks van. Maar hoe dan ook, ik zou het op zijn minst kunnen probéren.
Toch?
Nja.
Tsja.

Ik kocht vandaag trouwens een jurkje. En een broek, een vest en nog een jurkje.
Het geld was op, maar ik heb gewoon even het schuldenplafond verhoogd. Das heel hip, tegenwoordig.

Ach vooruit, nu ik toch hier ben, laat ik even wat foto’s zien.