zaterdag 30 april 2011

Meisje viert Koninginnedag



En Bo en Merlijn, die hebben vanmiddag met hun vriendjes ranja verkocht in het park. Voor 30 cent per bekertje. Haha, rijk dat ze zijn geworden! ;)

woensdag 27 april 2011

Vlees, kuip en magertjes

Ik was eigenlijk van plan om iets te schrijven over de combinatie van moederschap met freelance werk, dat dat aan de ene kant geweldig is, maar dat het soms ook een heleboel concentratie en discipline vergt, wat dan weer best lastig is voor iemand met soms wat eh... gebrek aan focus, zoals ik. En toen ik bedacht dat ik dan gekscherend zou roepen dat drie kinderen in feite al meer is dan ik kan handelen, drong zich een verhaal op dat ik blijkbaar een beetje had weggemoffeld, maar dat misschien *Jack Nicholson grijns* een veel beter welkom is voor mijn talloze nieuwe bezoekers. (Vlees, kuip, u weet wel.)

Ik ben onlangs Merlijn een beetje vergeten. In het park.
Ik was er een vriendin tegengekomen, met haar kinderen. Die met mijn kinderen gingen spelen, zodat wij leuk konden kletsen. Toen het kouder werd besloten we bij mij thuis (vlak bij) nog even koffie te gaan drinken.
Dus we pakken onze spullen in, ik zet Loïs op mijn fiets, zie nog een kind lopen dat van mij is en zeg: ‘Kom we gaan.’

We waren al bijna thuis, toen er iets begon te kriebelen. Iets was niet goed.
‘Zeg eens even,’ vroeg ik aan Bo – mijn externe werkgeheugen (sorry schatje) –, ‘was Merlijn ook mee naar het park?’ Maar toen wist ik het natuurlijk al. ‘We zijn Merlijn vergeten!’ riepen we in koor. Ik fietste als een haas terug en trof hem aan boven op het klimrek. Had me nog niet gemist. ‘Merlijn,’ riep ik, ‘ik was je vergeten!’
‘Echt?’ riep hij terug. ‘Vét!’

Tsja.
Nja.
Ik vond het eigenlijk iets minder vet.
Magertjes, meer.

maandag 25 april 2011

Paasfonduen op Eerste Kaasdag


Het begon ermee dat we via facebook werden uitgenodigd voor een evenement.
Paasfonduen op Eerste Kaasdag.
Locatie: Henk en Yvon
'Verrek,' zei Henk, 'dat is bij ons.'
'Ja,' zei ik. 'Ik las het ook.'

En toen we zagen dat er zich inmiddels ook al een tiental gasten had aangemeld, gingen we braaf aan de slag met het maken van een boodschappenlijst (want ook al stond er in de originele uitnodiging dat iedereen iets zou meenemen; men vond het later toch handiger als de inkopen centraal zouden worden gedaan - goh), het regelen van extra tafels en stoelen, en het waarschuwen van de buren. Oh nee, dat laatste was best een heel goed idee geweest, maar vergaten we. Jammergenoeg.
U moet weten dat feestjes bij ons nogal eens de neiging hebben om uit de hand te lopen. In gezelligheid. Want naast drie verschillende kaasfondues en rauwkost en brood en salades was er wijn. Véél wijn. En ook was er bier en whisky en misschien zag ik zelfs een fles absint staan.
Enfin.
Ik stond vanmorgen alweer om acht uur op, om sigarettenpeuken van het plein te vegen, anderszins puin te ruimen en een stiekem rondje door het huis te maken om te kijken wie er eigenlijk allemaal was blijven slapen en in welk bed enzo.
Als u nou ook nog weet dat wij zelf twee dagen eerder 's morgens wakker werden op iemand's balkon, na een vergelijkbaar feest, dan weet u wel weer wat voor soort paasweekend het was.
Nja.
Moet het ook maar niet zo zomeren ineens.
Daar wordt een mens maar uitbundig van.

(Als u me zoekt de komende weken, dan drink ik water. En eet ik salades en wie weet zélfs af en toe wat fruit. En verder glimlach ik vriendelijk en nederig naar de buren.)

fotootjes van facebook geplukt (dan mag het hè):

woensdag 20 april 2011

Ik kan altijd nog aan de slag als fietsmonteur. Een prettige gedachte.


Wist ik veel dat zo'n fiets in een doos, nog niet volledig geassembleerd, wordt afgeleverd. Nee; ik kocht de fiets tenslotte niet bij Ikea.
Maar zoals u weet draai ik mijn hand nergens voor om. Ik sleepte alle onderdelen naar buiten, rommelde wat in de gereedschapskist, ging voortvarend aan de slag en voila, vier uur later: een heuse oerdegelijke maar oh zo coole omafiets voor onze belachelijk grote dochter.
Ok. Met een klein beetje hulp van een buurman en zijn sleutel 13.
Maar toch.



(Dit was overigens al vorige week. Maar met terugwerkende kracht bloggen, dat kan best vind ik.)

zondag 17 april 2011

Voor pampus



Ja, dat was eigenlijk wel een goeie vraag.
Wat gingen Bo en ik eigenlijk doen op Pampus?
We hadden een jubileum te vieren. Met een groep meiden vrouwen, die allemaal tien jaar geleden zwanger waren, en hun kinderen van nu allemaal negen.
We kennen elkaar van een 'ben jij ook uitgerekend in december 2001' platform op internet, dat later overging in een besloten forum, onder de naam (daar gaat mijn zorgvuldig opgebouwde imago) 'Het Mutsenplein'. En hoe suf dat ook moge klinken, het is - alleen al uit documentaire-achtig oogpunt - écht heel leuk. Twaalf vrouwen (of eigenlijk zestien, maar vier waren niet mee), met totaal verschillende levens, banen, woonplaatsen, gezinssamenstellingen, maar met (in elk geval) één overeenkomst: een kind van dezelfde leeftijd.
Enfin.

Het blijkt dat foto's laten zien van een jubileum redelijk onmogelijk is zonder mijn regel (geen foto's plaatsen van anderen dan mijn gezinsleden - tenzij met uitdrukkelijke toestemming) te schenden, maar ik geef toch even een paar sfeerplaatjes van een heerlijke dag. (Een wéértje, mensen! Ik heb gewoon een bruine kop gekregen.)


Pampus is redelijk saai (en misschien had ik wat beter kunnen opletten tijdens de rondleiding) maar wél leuk om eens geweest te zijn, de boottocht ernaartoe was werkelijk fantastisch, de lunch op het strand in Muiderberg verrukkelijk, er waren lieve mensen, leuke gesprekken en twaalf blij spelende kinderen. En er werden diepe vriendschappen gesloten:

dinsdag 12 april 2011

Cadeautje kopen


Ik: Hee Bo, morgen is het feestje van T. hè?
Bo: Klopt!
Ik: Gaan we vanmiddag samen een cadeautje kopen, of zal ik het doen, als ik toch in de stad ben straks?
Bo: Doe jij maar.
Ik: Goed. Heb je een idee wat je hem wil geven?
Bo: Een Björn Borg onderbroek.
Ik: een wah...húh!?
Bo: Ja. Vindt ie leuk.
Ik: (.....)
Ik: (.....)
Ik: Weet je wel wat dat kóst, zo’n Björn Borg onderbroek?


Toen ik later op de ochtend mijn fiets op slot zette bij de boekwinkel, om een stripboek ofzoiets te gaan kopen, viel mijn oog toevallig op de etalageruit van de tegenover gevestigde mannenwinkel. Waarop met grote rode letters was geschreven: BJÖRN BORG FOR KIDS 2 HALEN = 1 BETALEN

Ja. Da’s overmacht hè.

‘Wist jij,' zei ik tegen de verkoopster, terwijl ik twee onderbroeken stond af te rekenen, een voor T. en een voor Bo - een meisjesmodelletje - ‘dat kinderen in groep 5 elkaar tegenwoordig ondergoed cadeau doen?’
Nee, wist ze niet.
Maar ja. Dat wij in groep 5 zaten is natuurlijk ook al eeuwen geleden.
Toen heette het nog niet eens groep 5.

zondag 10 april 2011

vrijdag 8 april 2011

Bo en B

2005 was het jaar dat Bo stápelverliefd was op Ali B. Of hoe dat ook heet, als je drie bent. Ze gaf in elk geval altijd kusjes op de beeldbuis, als ie op televisie was. En dat was ie nog al eens.

Een collega van Henk bleek iets te kunnen regelen bij een optreden van Ali B in de Flint in Amersfoort, en zo zat ze in december, vlak voor ze vier werd, op de bank bij haar grote held (oh typte ik toch bijna knuffelmarokkaan) en daarna op de eerste rij bij de show, met haar papa.

En nouja, sindsdien vind ik Ali B eigenlijk ook wel een schatje. Niet dat het me interesseert wat ie doet (hoewel dat Op Volle Toeren programma leuk schijnt te zijn?) of dat ik zijn muziek dig, maar hij hangt al jaren in tweevoud op de kamer van Bo, dus hij hoort er gewoon een beetje bij. En soms stof ik hem eens af. Zoals vanmiddag.


donderdag 7 april 2011

Mijn zusje is fan van Snoopy dus ze slaapt op een hondenhok; waar andere mensen een ruggegraat hebben heeft zij een gleuf


Al een paar dagen spookt deze absurde zin door mijn hoofd, waarvan ik dacht dat ik de oorsprong wist, namelijk de oudejaarsconference 'De Openbaring' van Freek de Jonge, uit 1982. Het is een zin - dacht ik - uit het 'opstel van zijn zoontje' over de Derde Wereldoorlog, dat ik destijds - toen ik oudejaarsconferences, cabaret in het algemeen en Freek de Jonge in het bijzonder nog leuk vond - volledig uit mijn hoofd kende en letterlijk kon meepraten.

'We lagen in bed. Mama bij haar vriendin en papa in het opklapbed met de opblaaspop.' Etc.

Gisteravond sloeg ik aan het googlen om het fragment in kwestie eens op te zoeken om te kijken of ik het nog steeds zo grappig vond (nee) en of ik het nog steeds kon playbacken (ja - wat eens te meer aangeeft dat ik nodig mijn harde schijf moet opschonen). Wat echter vooral opviel, en wat me eerlijk gezegd zeer verontrustte, was dat het betreffende zinnetje in het fragment NIET VOORKOMT.
Húh??

Ik zit nu dus met een heleboel vragen. Zoals:

Heeft mijn geheugen aan geschiedvervalsing gedaan?
Komt het zinnetje uit een andere scène? (volgens mij niet)
Is het soms helemaal niet van Freek de Jonge? (echt wel)
Heb ik het misschien zelf bedacht? (I wish)
Is Freek het zinnetje bij deze specifieke opname wellicht toevallig vergeten? (dat kan natuurlijk)
Heeft hij het juist tijdens de opname waarop ik me baseer, spontaan improviserend toegevoegd? (dat kan natuurlijk)
Is hier iemand die licht op deze zaak kan schijnen?
Zal ik de link van dit logje naar Freek de Jonge twitteren?
Moet ik in dat geval mijn tweede zin nog wat aanpassen?
etc.


Edit (21:07): Zit ik ineens te bedenken dat het 'mijn broertje' moet zijn. 'Mijn broertje is fan van Snoopy dus hij slaapt op een hondenhok; waar andere mensen een ruggegraat hebben heeft hij een gleuf.'
Ja, dat was het.

woensdag 6 april 2011

Misschien omdat ik zelf al zo fris en fruitig ben

Het zal u misschien worst zijn, maar ik hou niet zo van fruit.
Niet dat ik het niet lust hoor, ik lust namelijk alles. (Waarbij ik dan met ‘alles’ bedoel: ‘alles dat geschikt is als voedsel’. Dat u zometeen niet hilarisch op de proppen komt met hondenpoep. Of stoeptegels.)
Maar ik hou er dus niet van. Nooit zal ik dus zomaar uit vrije wil een stuk fruit van de schaal pakken. En twee stuks al helemaal niet. Ik denk ook nooit: Kom, laak eens een appeltje schillen. Of een mandarijntje pellen. En wat ik al helemáál nooit in mijn hoofd zal halen is om een sínaasappel te eten. Ik hoop niet dat ik u hiermee massaal verjaag, maar ik zal eerlijk zijn: mensen die in hun lunchpauze een sinaasappel tevoorschijn halen en een mesje, worden door mij van nature gewantrouwd. Sinaasappels zijn namelijk helemaal niet bedoeld om op te eten, daar ben ik van overtuigd. Alle sinaasappels zijn perssinaasappels.

Wat ik dan precies zo tegen heb op fruit, vraagt u zich af?
Ik vraag het mezelf ook wel eens af.
Het zit ‘m in de frisse fruitigheid denk ik. En dan vooral in de combinatie van het friszure en het zoet. Fris en bitter (radijsjes) vind ik namelijk wél fijn. En fris en kruidig; ik eet honderd keer liever een paprika uit het vuistje dan een appel. Waarbij de eeuwenoude vraag om de hoek komt kijken: valt paprika - evenals de andere twijfelgevallen tomaat, avocado en komkommer - onder de noemer fruit of groente? Dient men hierbij uit te gaan van de groeiwijze, of van de toepassing? Men weet het niet. Terwijl het criterium toch eigenlijk heel simpel is: vind ik het lekker? Dan is het geen fruit. Slechts de banaan vormt dan nog een probleemgeval. De banaan is een categorie op zich. (Wel zoet, niet friszuur. Of, gemeten naar mijn smaak: een banaan 'gaat wel'.)





NB. Verwerkt in gerechten met voldoende niet-frisfruitige tegenhangers, kan ik fruit overigens wel hebben. Zoals bijvoorbeeld in het fantastische ‘victoriabaars met peer,’ in ‘zuurkoolschotel met abrikozen,’ of in het retro-voorgerecht: ‘garnalencocktail met meloenbolletjes’.

dinsdag 5 april 2011

Ezelsbruggetje: braad die poes

'Mijn spreekbeurt gaat over de luiaard.
De luiaard is heel erg lui.
Of eigenlijk: heel erg langzaam.
In 1 minuut komt hij maar 2 meter vooruit!

Er zijn twee soorten luiaards: de tweevingerige luiaard en de drievingerige luiaard.
De drievingerige luiaard komt meer voor en daar ga ik het nu over hebben.
Dit is de drievingerige luiaard. Kijk maar, drie vingers. De latijnse naam van deze luiaard is Bradipus tridactylus.
Hij is ongeveer een halve meter groot en weegt tussen de 2 en 5 kilo.
Hij kan 40 jaar worden.

De luiaard woont in Zuid-Amerika.



De luiaard hangt de hele dag. Met vier poten aan een tak. Hij kan ook aan twee poten hangen maar dat doet hij liever niet want daar wordt hij moe van.
Hij eet ondersteboven, slaapt ondersteboven en verplaatst zich ondersteboven. Hij ziet de wereld meestal op zijn kop.
De luiaard is een herbivoor: hij eet alleen bladeren van bomen. De luiaard leeft dus tussen zijn eten.
Hij heeft lange armen waarmee hij takken kan pakken die ver weg hangen.
Hij plukt de bladeren niet met zijn klauwen, maar met zijn lippen en tanden.

Hij hoeft maar één keer in de week te poepen. Daarvoor moet hij helemaal naar beneden klimmen, dat is heel vermoeiend. Hij graaft een kuiltje in de bodem en daar poept hij dan in. De luiaard is heel onhandig op de grond. Hij kan bijna niet lopen. Daarom klimt hij na het poepen snel weer de boom in.
Nouja, snel...



De luiaard heeft een stekelharige vacht. Daar wonen veel beestjes in. Vooral algen. Die geven de vacht een groene kleur. Dat is weer handig voor de luiaard, want dat is een goede schutkleur tussen de bladeren.

De luiaard is een zoogdier.
Een vrouwtjesluiaard krijgt altijd maar 1 kind.
Een luiaardbaby heeft meteen al sterke armen, waarmee hij zich goed vast kan houden aan zijn moeder. Dit doet hij 6 maanden lang, daarna gaat hij zelfstandig verder.





Luiaardbaby's zijn heel lief, je kunt er mee knuffelen.






Heeft iemand vragen?'

zondag 3 april 2011

Mijn volgende stukje zal gaan over De Luiaard

Ja, daar vind u dan weer niets aan hè. Dat geblubber van mij over een mooie voorstelling.
(Het Hortensiasyndroom, welke blogger lijdt er niet aan.)

Dus wat nu? Gewoon meer van zulks. Ik zat namelijk net te bedenken dat de dingen die ik de afgelopen drie avonden deed, best wel vreemd ver uit elkaar liggen. Iemand die probeert een profiel van mij op te stellen aan de hand van mijn activiteiten raakt onherroepelijk de kluts kwijt. Geen peil op te trekken. Ik zou er zelf ook bijna schizofreen van worden.

Donderdag zat ik op een paard (nb technisch gesproken een foto van een paar weken geleden),



vrijdag liep ik geëmotioneerd door een oud fabriekscomplex in Scheemda - u weet wel


en gisteravond was ik - of all things - bij een básketbalwedstrijd. Gasterra Flames tegen Amsterdam. Een activiteit, geregeld via de school van Bo. (Twee tribunevakken vol met kinderen uit groep 5, 6 en 7, met blikjes cola, snoep en spandoeken. Heeft u het beeld?)
Ik was al vaker bij basketbalwedstrijden geweest, vroegah, dus ik dacht dat ik wist hoe dat ging, maar er bleek nogal wat veranderd in twintig jaar. Jemig. Cheerleaders. Mascottetijgers. Kei-harde muziek. Tromgeroffel. Radiografisch bestuurde helicoptertjes met camera's. Amerikaanse toestanden, man! Haha, wat gebeuren er een hoop rare dingen in de wereld waar je totaal geen weet van hebt!
Nouja, ik heb me kostelijk vermaakt.

(Dat daar beneden is een hoofd. Als u er een tijdje naar kijkt wordt het een steeds raarder ding.)


Hee. Er staan meer foto's van de afgelopen week op mijn iPhone.

Musical punten. Hoi.

1 aprilgrapje van Merlijn. Ik heb zeker 10 minuten het schoolplein afgespeurd voor ik hem zag.

Lente: Loisje op de schommel.



Ik richtte een kinder-tv-dvd kamer in. Want daar werd al tijden niet meer geslapen.
(Slapen is een raar ding hier; onze drie kinderen slapen het liefst samen en dan ook nog telkens ergens anders. In plaats van elk hun eigen kamertje (zoals wij dat hadden bedacht) hebben ze samen drie kamers. Ze zijn altijd aan het slepen met matrassen, dekens en kussens.... soms brengen we ze naar bed en treffen we ze later op de avond weer totaal ergens anders aan. Idioot! Maarja, als iedereen er gelukkig bij is en goed slaapt, waarom zouden we het niet goed vinden.)



zaterdag 2 april 2011

Saved by a salamander

"Mensen zijn net koeien. Met hun koppen naar de grond gebogen en de blik omlaag grazen ze zich vol en bespringen ze elkaar. In hun begeerte naar steeds meer, trappend en stotend met hun horens en hoeven van staal, doden ze elkaar, uit onvrede omdat ze met onechte dingen het vergankelijkste deel van zichzelf vullen, waar niets beklijft" (Plato)

Doordat ik momenteel danig in beslag wordt genomen door een probleem in de familiaire sfeer (geen zorgen; met ons eigen gezin is - op een paar mega-muggenbulten na - alles dik in orde) heeft het verdorie alweer een week geduurd sinds ik iets van me liet horen.
En ik maak van álles mee hoor, nee heus, het ontbreekt me alleen aan de tijd en de juiste toon om erover te verhalen.

Maar nu dan toch een poging.
Misschien moet ik allereerst even van de gelegenheid gebruik maken om mijn vrienden en AJ in het bijzonder, te bedanken voor het mij voortdurend - omdat ze het beste met me voorhebben - meeslepen naar voorstellingen/concerten/films die ik moet hebben gezien - want zelf weet ik dat nooit zo goed.

Gisteren was ik hier. Klik
En hoewel ik meestal na een voorstelling redelijk snel weer over ga tot de orde van de dag (Nou, dat was leuk/mooi/interessant.....biertje anyone?) was ik ditmaal overdonderd. Van mijn sokken geblazen. Zwáár en zwáár onder de indruk. Zo erg, dat ik nu, terwijl ik erover schrijf, wéér kippenvel krijg.
Was het de locatie, de melancholieke sfeer, het acteerwerk, het prachtige decor, de effecten, de bezieling waarmee het stuk is gemaakt? Was het het beklemmende thema, waardoor ik na afloop knipperend en slikkend en vechtend tegen mijn tranen terug wandelde door de fabelachtige fabriek? Geen idee. Alles bij elkaar waarschijnlijk. Hoe dan ook, gelukkig was daar toen Zwelgje. Thank god for Zwelgje.



Nee, maar serieus. Het stuk speelt nog tot en met 10 april en ik kan alleen maar zeggen: als u enigszins in de buurt woont, probeer kaartjes te bemachtigen.