donderdag 26 maart 2009

Schrik en opluchting

Het kan zomaar gebeuren dat je op een gewone donderdagochtend ineens op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis zit, terwijl de tranen van angst over je wangen stromen.

Henk bleef een dagje thuis vandaag, omdat hij zich niet helemaal goed voelde, en ik zag hierdoor mijn kans schoon om even alleen (lees: zonder baby in wandelwagen) naar de kapper te gaan. Op de terugweg stopte ik ook nog even bij de drogist voor luierdoekjes, shampoo en een badeend en toen ik net weer op de fiets zat ging mijn telefoon. Het was Henk. Of ik snel kon komen, want Loïs was van het bed gevallen en hij vertrouwde het niet. “WAT!” riep ik en klapte meteen mijn telefoon weer dicht om met twee handen aan het stuur naar huis te sprinten.
Ik kwam binnen en zag ons meisje met een spierwit gezichtje in de box liggen.
Dit was inderdaad niet goed, nee. Ik pakte haar op en we stapten onmiddellijk in de auto. Waar ze vreselijk begon over te geven. Nee, dit was echt niet goed. Tijdens de hele autorit had ik maar één gedachte, die zich als een mantra bleef herhalen: ‘O mijn god, laat haar niet stuk zijn, laat haar niet stuk zijn, laat haar niet stuk zijn’.
Gelukkig wonen we niet ver van het ziekenhuis en binnen 10 minuten stonden we al op de eerste hulp, waar we direct werden geholpen door een handvol medisch personeel en later ook een kinderneuroloog.
Ik mocht Loïs op de onderzoekstafel leggen. Ze had nog steeds die akelige grijzige gelaatskleur, gaapte onophoudelijk. En wat ik het engste vond: ze was héél stil. Ze keek me aan met haar grote blauwe ogen, maar zei niks. Terwijl ze normaal gesproken constant brabbelgeluidjes maakt. En beweeglijk is. Dingen probeert te pakken. Doorlopend laat zien wat ze allemaal al kan (in haar handjes klappen, zwaaien, handkusjes geven). Apathisch: ik begreep voor het eerst echt de betekenis van dat woord. Ze was er wel, maar het leek alsof ze niet aan stond.

Henk was helemaal de kluts kwijt: hij moest naar de balie om de gegevens van Loïs in te vullen, maar kwam terug om aan mij te vragen wat ook alweer haar geboortedatum was. Informatie die hij normaal gesproken echt wel paraat heeft.
Ik zag zijn paniek en wist hoe hij zich voelde. (Want ik moet opbiechten dat zowel Bo als Merlijn als baby óók allebei een keer van het bed zijn gerold. Onder mijn toeziend oog. En hoewel er beide keren niets aan de hand was, voelde ik me zó ellendig, zó schuldig. En wat ik ook nog weet is dat Henk toen heel lief was voor me, dat hij tegen me zei dat het iedereen had kunnen overkomen, enzovoort. Iets dat ik vandaag, op mijn beurt, niet kon opbrengen. Later wel, maar niet meteen. Eigenlijk best shocking.)

Enfin. Net toen de neuroloog de kamer uit was gegaan om te overleggen of er een scan gemaakt moest worden, zo’n drie kwartier nadat we in het ziekenhuis waren gekomen, kwam plotseling de kleur in het gezichtje terug. We zagen het alledrie tegelijk gebeuren: Henk, de co-assistent en ik. En onmiddellijk begon ze te spelen met het hartslagsnoertje dat aan haar teen vast zat. “Dadadadadaa,” zei ze.
Een amazing recovery.
Wat het nou geweest is? Een lichte hersenschudding? Misschien, misschien niet eens. Ze heeft zich waarschijnlijk ‘gewoon’ een tijdje heel naar gevoeld, van schrik, en/of pijn (maar waar?). Hoe dan ook, even later mochten we haar gewoon weer meenemen. Mits we beloofden goed op haar te letten en terug te komen als ze weer suffig zou worden, of weer zou overgeven. Ja, wat denkt u.

Dus veegden we onze tranen af, kleedden het kindje aan en vertrokken immens opgelucht naar huis. (Maar niet nadat we nog even een foto hadden gemaakt. Je bent blogger of je bent het niet, tenslotte.)

14 opmerkingen:

gewebkijk zei

mijn maag kromp al bij het woord badeend... :(
hopenlijk zijn jullie met de schrik vrij...

sanneke zei

Terwijl ik het las had ik al het gevoel alsof ik lucht te kort kwam, hoe moet jij je gevoeld hebben...je kleine meisje, daar mag helemaal niks mee gebeuren, die mag alleen maar gelukkige brabbelgeluidjes maken en roze wangen hebben.
Tjonge, wat ben ik blij voor jullie dat die amazing recovery kwam.

Natasja zei

Mijn God, Yvon! Wat zullen jullie geschrokken zijn. En wat moet die arme Henk zich vreselijk gevoeld hebben. En jij natuurlijk ook! Wat een nachtmerrie om zo te moeten 'bidden' voor de veiligheid van je kindje. Je lijkt er wel patent op te hebben...

Dikke knuffel!

Nicole zei

Wat een schrik! En wat ontzettend fijn dat het helemaal goed is gekomen!!!

Ook mijn oudste zoon is een keer uit ons bed op de grond gevallen....

Daan zei

pfieuw, wat een schrik!
Fijn dat het weer goed gaat.

Susy zei

God almighty! Dat is schrikken!
Oh man, wat moet je je zorgen hebben gemaakt!
Hier is het ook eens gebeurd hoor, maar dat maakt je schuldgevoel of dat van je man vast niet minder.
Hou d'r goed in de gaten en lekker dichtbij je!

Caroline zei

O god....werd ( weer) helemaal misselijk van je verhaal....Floor was vier dagen oud... Kindjes áltijd in het eigen bed, nooit alleen op de commode maar dan gebeurt het toch; dat je, moe van de doorwaakte nachten met een baby op je buik in slaap kiept....Godzijdank is ze een enorme bikkel. Net als dat stoere meiske van jullie. Fijn dat jullie met de schrik mochten vrijkomen

Joeltje zei

Nou mens, nou moet ik alwéér huilen. Wat een schrik. Schrik, das gewoon niet het goeie woord. Wat een ellende. Wat ben ik blij dat het allemaal weer goed is, dus hoe opgelucht moeten jullie wel niet zijn?

En moest ik nou huilen? Ja, ik moest huilen. Omdat ik door de ellende hier al twee dagen niet geslapen heb, alles zo goed wil doen en dan dus vandaag Tren z'n gehemelte verbrand met zijn avondeten. Hij huilen, ik huilen. En nu je logje, ik weer huilen.
Dus vandaar.

Een dikke knuffel voor jullie meiske.

Anoniem zei

dikke knuf voor jullie voor de schrik.

Liefs Muts Moniek

Vita zei

Bed papa dus :-)

Wat zullen jullie geschrokken zijn, dat kleine meiske dat het niet meer lijkt te doen. Schuldgevoel, paniek en medelijden, alles door elkaar. Gaat het nu beter?

NOVY zei

@Iedereen: dank voor de lieve reacties. Het gaat goed met Loïs. En de schrik begint nu langzaam uit ons lijf te trekken.

Pauline P zei

Gelukkig dat het weer over is! Hier is Tommy al eens uit de box gevallen (en hoewel ik het voorspeld had, kon ik het niet voorkomen) en afgelopen weekend is hij uit zijn bedje gevallen (ik snap nog steeds niet hoe, want de bedrand komt tot aan zijn oksel).

Cisca zei

Jee, ik schrik me rot hiero.

De laatste dagen is hier in de VS zoveel in het nieuws over Natasha Richardson (weet niet of je daar iets over gehoord heb), maar dan ga je dus meteen van die nare dingen denken.

Ik ben heel heel blij dat alles goed met haar gaat!

Soes zei

Horror!
Blij dat het weer goed gaat.