zaterdag 29 december 2012

Hoe Henk heeft geprobeerd The Sound of Music voor me te verpesten, maar daar jammerlijk in heeft gefaald


Terwijl Little Miss Sunshine in de dvdspeler zit te wachten tot een van ons op play drukt kijken we naar The Sound of Music.

Dat gebeurt me nou altijd, met die film.
Ik kan geen andere film opnoemen die zulke sterke tegenstrijdige gevoelens bij me oproept als The Sound of Music. Ik ga zo ongeveer over mijn nek van dat preutse gekwezel in die bergen, anderzijds kan ik de romantiek ervan niet weerstaan. Blijkbaar.
Zo heb ik hem dus al zeker vijfentwintig keer gezien. (De eerste keer zag ik hem overigens niet; het was in de bioscoop in het dorpshuis, tijdens een kinderfeestje en ik had mijn bril niet bij me – misschien is het daar wel misgegaan bedenk ik nu.)
Ik geef het maar gewoon toe: ik beleef een heimelijk genoegen aan het meezwijmelen met The Sound of Music.

Ook al heeft Henk het mooiste liedje van de film dan voorgoed voor me verpest.

Door vijftien jaar geleden in plaats van ‘Edelweiss, Eidelweiss’, een keer ‘Edelweiss, die Suppe ist heiss’ te zingen.
Edelweiss - die Suppe ist heiss.
Dat is heel erg.
Het gaat namelijk nooit meer uit je hoofd. Telkens als je het liedje hoort dan zingt het vanbinnen: 'Die Suppe ist heiss'.
(I mean: die Suppe ist heiss?!!)


U begrijpt het al, Henk heeft écht een hekel aan The Sound of Music.

Daarom heeft hij natuurlijk ook nog steeds niet de afstandsbediening gepakt.
Haha.

Ik ga nog even verder kijken; de tweede wereldoorlog breekt uit.




En omdat ik denk dat ik u dit jaar niet meer spreek hier, wens ik u vast een zalig uiteinde/ een fijne jaarwisseling/gelukkig nieuwjaar/oliebollen/wat u maar wilt. Hoera!

XXXX

zondag 23 december 2012

It’s a wrap!

We zijn er allemaal nog, de wereld draait door en mijn uitdaging die ‘vorige week’ heet is achter de rug; het is vakantie, de man eet en rookt weer gewoon en ik krijg ’s morgens weer koffie in bed.
En terwijl we wachten op de twee mooiste dagen van het jaar vol vergeving en naastenliefde, maak ik u even deelgenoot van de glitter-and-glamour kant van mijn leven.

Onze jongste dochter was gevraagd om een mini-rolletje te spelen in de speelfilm ‘Heroin’ van Rene Houwen en Thijs Gloger.
Of eigenlijk was in eerste instantie een ander meisje benaderd, maar zij durfde niet, waarop de moeder in kwestie mijn telefoonnummer had doorgegeven in de overtuiging dat Loïs hiervoor te porren zou zijn. Of omdat ze wist dat ik hier anders desnoods op didactisch onverantwoorde wijze wel voor zou zorgen, want mijn kind in een fílm, een heuse fílm, dat liet ik me natuurlijk niet door de neus boren.
Nja.
Hoe dan ook, ik kreeg bericht van de regisseur die inmiddels op mijn facebookpagina de foto’s van Loïs had gewogen en niet te licht bevonden (Facebookcasting, heet dat) en vandaag vertrokken we naar de filmset, bestaande uit een straat, een druilerige zondagmiddag, een bakfiets, een hond, een regisseur/geluidsman, een cameraman en een acteur: de tegenspeler van mijn dochter, Mads Wittermans – wellicht kent u hem. 

En terwijl ik mijn best deed om afstand te nemen (maar toch steeds per ongeluk in beeld stond) en ineens nadacht over wat er zou gebeuren als ze het niet goed zou doen – als ze gekke bekken ging trekken of geen zin meer had en dat het dan na 100 takes nog steeds niet was gelukt – en hoe ik daar dan op zou reageren, was het binnen een half uur zomaar klaar.
Het stond erop!
Genoeg materiaal.
Stoer hè. 
Als het even meezit zien we onze kleine filmster over een paar maanden op het witte doek.





Voor nu: Fijne feestdagen!

dinsdag 18 december 2012

Wat ik allemaal wel niet over heb voor het goede doel

(Ik begreep dat er mensen waren die dachten dat ik Sandra van Nieuwland met een bultrug vergeleek laatst. Nee joh, integendeel! Het was een metafoor, om te zeggen dat wat mij betreft zij The Voice of Holland had mogen winnen. Een wat kronkelige metafoor, maar daar hou ik van hè, van kronkelige metaforen.)


Ik heb deze week 3 (school)kerstdiners, 1 kerstmusical, 2 (leuke, spannende) werkoverleggen, 2 deadlines, 1 afscheid van een conciërge en 1 moeder in het ziekenhuis – die waarschijnlijk aan het eind van de week wordt ontslagen en voor wie ik dus thuiszorg moet regelen en een rollator en krukken en een wcverhoger en een papegaai. Daarnaast zijn er natuurlijk nog de gewone ballet-, circus- en muzieklessen, zijn er de boodschappen en de was en en....
*adem in, adem uit*

Maar Novy, dat hoef je toch niet allemaal alléén te doen? Waar is je man, je grote steun en toeverlaat? 

Mijn man? Die zit in een f*%^@^*ing GLAZEN HUIS!!

Ja, nee, niet in hét Glazen Huis, in Enschede, maar in het Half Glazen Huis. In Zwolle. Op het binnenplein van het Deltion college.
Dat heeft ie bedacht, die Henk van mij. En hij kreeg de halve school mee. En het wordt er volgens mij minstens zo leuk als in het 'echte' huis. Er komen een heleboel artiesten, er zijn jingles en dj’s, er zijn eiwitshakes om de sterke trek te stillen, het is alleen niet live op de radio. (Maar wél op de televisie! Voor wie TV Zwolle kan ontvangen. Of kanaal 42 van Ziggo. En op internet natuurlijk: Hier.)

In theorie kunt u hem ook in het echt gaan zien, mijn man. Achter glas.
Doe hem dan even de groeten.
En zeg maar tegen hem dat ik heus zelf ook wel had willen komen, maar dat ik echt geen tijd heb.



vrijdag 14 december 2012

A whale called Johannes

Ik kreeg vanochtend een telefoontje van de buurman van mijn moeder. Ze was gevallen. Niet buiten, waar het ijzelde, maar gewoon in haar eigen halletje. Ze struikelde over de drempel, viel met haar hoofd op het kastje en met haar heup op de grond. De laatste bleek gebroken.

Toen ik arriveerde was de ambulance ook net ter plaatse en de mannen in gele jasjes waren bezig een plan de campagne te maken. Want hoe krijg je een mens, dat overduidelijk stuk is en absoluut niet kan opstaan, de trap af en een ambulance in?
Ik stond erbij en keek ernaar.
Het was me nogal een operatie.
Het deed me ergens aan denken, maar ik wist zo snel niet aan wat.
Toen ze – eenmaal in het ziekenhuis – van de brancard door de lucht op een bed werd getakeld (the flying patient) werd de associatie duidelijker.
De grijns om mijn mond verraadde me.
‘Nee,’ riep de broeder me vermanend toe, ‘we gaan nu geen grapjes maken over de bultrug.’
‘Jíj zei het,’ riep ik. ‘Ik zei niets!’

U begrijpt het al, het was hilariteit alom.
En tegelijkertijd natuurlijk helemaal niet leuk.
Nja. Wordt vast nog vervolgd.


Over naar de bultrug. Heel Nederland is in de ban van de bultrug.
En voordat ik hier nu van alles ga roepen zal ik even duidelijk maken: ik heb er géén verstand van.
Ik weet niks van walvissen. Behalve dat ze groot zijn en plankton eten. (En het schijnt dat een bultrug nou juist weer net géén plankton eet, maar liever tonijn, dus ik bedoel maar.)
Goed.
De meest voor de hand liggende gedachte is simpel: ‘Die walvis (wal-vis haha) moet terug naar zee, want hier op het strand gaat hij dood. We moeten hem redden, voor het te laat is!’
Deze gedachtengang is evenwel puur gebaseerd op de aanname dat hij per ongeluk op die zandbank is beland.
Dat hij een beetje aan het suffen was en per abuis bij de veertiende golf linksaf ging.
Dat kan natuurlijk. Denk ik.
Maar stel nou – want dat las ik ergens – dat hij zich expres heeft laten aanspoelen? Omdat hij ziek was en voelde dat hij ging sterven en walvissen er niet van houden om te verdrinken?
In dit licht bekeken is het juist weer heel gemeen om hem naar zee te slepen!

Hoe dan ook, de reddingsactie is niet gelukt. Misschien omdat het te moeilijk was, misschien omdat 'we' het niet graag genoeg wilden, wie zal het zeggen, maar hij gaat dus dood.
En het is meteen zo véél hè, wat dan dood gaat. Daarom heeft het zo'n impact.

Maar waar ik het eigenlijk over wil hebben is het volgende.
Gisteren, heette de bultrug nog gewoon bultrug. (Bultrug aangespoeld bij Texel. Bultrug op Razende Bol leeft nog. Reddingspoging Bultrug niet geslaagd.)
Maar vandaag kopte de Volkskrant ineens: Bultrug Johannes niet meer te redden.

Bultrug Johannes?
Johannes?
Heet ie zo? Heeft ie dat gezegd? Zo van: ‘Hee. Echt cool, mensen, dat jullie me proberen te redden. Zwaar ben ik he? En ik heet trouwens Johannes.’
Ik heb geen verstand van walvissen, ik zei het al, maar dat ze niet kunnen praten, zoveel weet ik dan nog net.
Dus wie? Wie heeft de bultrug een naam gegeven?
En waarom in de godsnaam Johánnes?
Jemig. Zul je zien dat vanavond iedereen massaal op Johannes gaat stemmen, uit piëteit voor een stervende walvis!

Pff.

(Ik vind dat die bultrug gewoon Sandra had moeten heten. Maar wie ben ik.)


maandag 10 december 2012

Update

Bron: klik
Ik begrijp het al: u wás natuurlijk helemaal niet in paniek! Natuurlijk niet! Want u, de gemiddelde lezer van novylooptover, bent natuurlijk een weldenkend mens met een grote portie gezond verstand en u gelooft natuurlijk helemaal niet aan rare theorieën die het einde van de wereld voorspellen!
Nee zeg, u heeft wel iets beters te doen.

Net als ik. Man, man, wat heb ik beters te doen!
Tijd voor een update.
For starters: ik werk niet meer in de tweedehandskledingwinkel.
Dat was een jaartje hartstikke leuk, maar het was het toch niet helemaal. Ik voelde het eigenlijk al een tijdje aankomen en toen deed de kosmos ineens van Boem! en Knal! en joeg mij weer op het rechte pad.
Dank je, kosmos!
Want hoewel ik er heus hartstikke goed in was, in dat kleding verkopen, het was natuurlijk niet datgene waarvoor ik in de wieg ben gelegd heb gestudeerd.
Ik verdien mijn geld weer gewoon met schrijven. Want/en ik heb zomaar leuke nieuwe kanalen aangeboord! (Of eigenlijk hebben nieuwe kanalen mij aangeboord, maar dat is een te lang verhaal.)
Hoe dan ook: ik deal weer met deadlines. Good old deadlines.
En ik worstel met ingewikkelde artikelen.

Ik ben weer thuis.



zondag 9 december 2012

Geen paniek

NASA: "For any claims of disaster or dramatic changes in 2012, where is the science? Where is the evidence? There is none, and for all the fictional assertions, whether they are made in books, movies, documentaries or over the Internet, we cannot change that simple fact. There is no credible evidence for any of the assertions made in support of unusual events taking place in December 2012."

Dus. Geen paniek.

Gewoon even leuk een filmpje kijken.




(Bekentenis: Ik krijg dus altijd zo’n heimwee van Hair! Naar de sixties. Want ik was daar ook, in een broek met wijde pijpen en een bikinibovenstukje met kraaltjes en met LSD onder mijn tong.) 

zondag 2 december 2012

TEDxAmsterdam

Het zal u niet verrassen als ik zeg dat mijn kijk op de wereld over het algemeen een vrij pessimistische is. Ik vind het eerlijk gezegd maar één grote baggerbende, allemaal.
De toename van geweld.
De onverdraagzaamheid.
Dat alles, alles maar om geld draait.
De nare dingen die we met dieren doen.
De bio-industrie.
Afschuwelijke oorlogen.
Domme mensen die denken te moeten doden uit naam van de een of andere god.
De bomenkap in het regenwoud.
De zeeën die we vervuilen.
De lucht die we vervuilen.
Het immense afvalprobleem.
De ongelijkheid en de absurde tegenstellingen.
Baby’s die massaal sterven, terwijl er tegelijkertijd mensen bezig zijn een gouden trapleuning in hun 30 meter lange zeiljacht te monteren.
En iedereen krijgt maar kanker!
En het wordt allemaal alleen maar erger. Want er komen steeds meer mensen. We stevenen regelrecht af op de hel.

En dan ineens weer het onthutsende besef: Op deze 'verkankerde kolerewereld', die overduidelijk zijn beste tijd heeft gehad, heb ik drie kinderen gezet! Huuuuuuh!

Echt, er is minder voor nodig om me te laten hyperventileren.

Ik heb trouwens een zekere correlatie ontdekt: hoe somberder ik ben over de toestand in de wereld, hoe meer ik ga zitten lezen op nujij. (U weet wel, de lezersreacties bij nu.nl.)
Om mezelf nog verder te pesten, dat is. Het is een vorm van zelfmutulatie. Of –kastijding in elk geval. Lezen op nujij is namelijk het áller, állerdemotiverendste wat een weldenkend mens zichzelf kan aandoen. Echt. Het is duizend maal erger dan Geen Stijl.

(Resumerend gedichtje:)
Ik was dus somber en las veel op nujij.
Maar als de nood het hoogst is is de redding nabij.

Ik mocht afgelopen vrijdag naar TEDxAmsterdam.
Misschien kent u ze wel, de TED (Technology, Entertainment and Design)- talks. De inspirerende ‘lezingen’ van maximaal 18 minuten, over uiteenlopende onderwerpen. Van persoonlijke verhalen over levensveranderende gebeurtenissen, tot bijzondere technische innovaties en de mooiste nieuwe ideeën. (Niet voor niets is de ondertitel van TED: Ideas worth spreading.)

Ik ben bekend geraakt met TED via het weblog van Djuna, een grote TED-fan en inmiddels zelf spreker geweest op Tedxyouth in Delft. Zo zag ik via haar al een aantal keer dit filmpje. En als u dan toch bezig bent: deze is mijn favoriet. (Ik kan u echt aanraden het filmpje helemaal te kijken. Het is écht hilarisch. Schrijnend-hilarisch dan. En enorm ontroerend. Wat een prachtig mens.)

Goed, ik mocht er dus naartoe, naar TEDxAmsterdam. In de schouwburg. En ik moet het er toch echt even bijzeggen, dat is niet zomaar wat. Er melden zich gemiddeld 7000 mensen aan, en slechts 700 krijgen een uitnodiging.
Je zou dus kunnen zeggen dat je er niet binnen komt, tenzij daar een verdomd goede reden voor is.
Mijn verdomd goede reden had te maken met iemand die vond dat ik er naartoe moest. Iemand die kan toveren,  I might add. (En ik zeg altijd maar zo: 'When life hands you presents, don’t ask questions, just fucking rip the paper off.' Ofzoiets.)

Het was waanzinnig. Ik vond het waanzinnig. Ik wil erover vertellen, maar twee dagen later weet ik nog steeds niet zo goed hoe. Er gebeurde zoveel! Zowel om mij heen, als vanbinnen. Het eerste dat ik zag was de dansact die ik op youtube al zo prachtig vond (maar nu dus live!), er waren ideeën die me totaal de adem benamen (zoals het idee om op een goedkope en simpele manier ijs te maken, door water met behulp van een ballon naar 5 kilometer hoogte te laten stijgen en dan weer naar beneden te halen), er was een verrassingsact van Hans Klok (en zijn haar stond stil, want er was geen blower), ik weet nu dat ik niet naar de hemel ga en ook niet naar de hel, maar gewoon naar diespace, kunstenares Tinkebel vertelde, terwijl buiten een actiecomité stond te flyeren, dat alle vreselijke dingen die ze volgens google met diertjes doet NOT TRUE zijn, ik was onder de indruk van Valentijn de Hingh, ik had bijna dezelfde kleren aan als Katja Schuurman en sprak daarover met haar, ik lachte me slap om de manier waarop deze man het Ikea-effect uitlegde, werd geraakt door Sabrina Starke en...nouja, ik viel van de ene verbazing in de andere emotie.

Ik was er maar stil van. Van het gevoel deel uit te maken van iets wezenlijks.
Ik was trots dat ik me een dagje mocht omringen met deze mensen. Met mensen die niet denken: Nouja, laat maar zitten dan. Wat kan ik er nou aan doen. Maar die vanuit de puinhopen met positieve, creatieve oplossingen komen. Mensen die met heel hun hart geloven dat het anders kan. En dat het heus nog niet te laat is.
Ik moest af en toe bijna een beetje huilen.
Van schaamte over mijn eigen passiviteit.
En mijn negativiteit.
En mijn focus op de lelijke dingen. (Moge mijn haar vlam vatten als ik ooit nog de nujij knop indruk!)


Ik ben geïnspireerd, geloof ik.


Meer zien? Klik