zondag 29 maart 2009

Helden

Een paar dagen geleden schreef ik doodleuk over mijn droom om in een watertoren te wonen. En aansluitend sloeg ik serieus aan het fantaseren over een dakterras dat daar dan nog wel gerealiseerd moest worden.

Ik was zeker éven vergeten dat ik hoogtevrees heb. Sinds ik moeder ben.
Of, hoogtevrees......het is meer een angst dat mijn kinderen van grote hoogte te pletter vallen, die zich manifesteert als hoogtevrees. Als ik alleen op een balkon op de achtste verdieping sta, of op de tweede trans van de Eiffeltoren, dan is er niets aan de hand. Maar sta ik er met mijn kinderen, dan word ik duizelig en breekt het klamme zweet me uit.
En waar mensen met (solo-)hoogtevrees het gevoel hebben door een onzichtbare kracht naar de rand getrokken te worden en te moeten springen, zo ben ik dan bang dat ik mijn kind over de rand duw.
Het ergst heb ik het met een baby op de arm. Iets dwingt me dan het kindje boven de afgrond te hangen en het los te laten. De strijd die dat in mijn binnenste teweegbrengt is misselijkmakend en verlamt mijn ledematen. Vréselijk.
Ik ben zelfs laatst, toen we om een niet nader te noemen reden op een galerij op tien (!) hoog op iemand moesten wachten, uit pure ellende met Loïs op de grond gaan zitten. De meewarige blikken van de rest van mijn gezin voor lief nemend.

Maar zoals ik al zei, dat was ik blijkbaar even vergeten.
Nou, sinds gisteren weet ik het weer, hoor.
We waren op een open dag in het gloednieuwe schoolgebouw waar Henk werkt.
Alwaar tegenwoordig alle opleidingen bij elkaar zitten. Dus Kunst en Media zit zomaar ineens naast Horeca. En tegenover Sport.
En die sportgozers, die hadden dus bedacht dat het wel leuk was voor de kinderen van de medewerkers, om een tokkelbaan te spannen. Van bovenin het gebouw aan de ene kant, helemaal naar de andere kant, in de diepte.
Bo en Merlijn leek dat wel wat, natuurlijk.
Ze sloten aan in de rij en ik keek zo eens wat geïnteresseerd naar een paar andere kindjes die al langs de kabel naar beneden roetsjten.
Helemaal leuk vond ik het.
Totdat Bo aan de beurt was.
Vanaf het moment dat ze, met haar helmpje op en haar harnasje aan, op het plateau moest klimmen, voelde ik de grond onder mijn voeten verdwijnen.
‘Nee!’ wilde ik roepen, ‘Nee, kom daar onmiddellijk weer af!’
Maar ik kon me inhouden, omdat ik net op tijd zag dat ze gezekerd zat met een klimhaak. En omdat ik mezelf krampachtig dwong te concentreren op het maken van de juiste foto op het juiste moment.
Daar ging ze.
Cool!
En Merlijn? Die durfde ook.
Helden zijn we ze!

8 opmerkingen:

Astrid zei

Hoe herkenbaar. Maar ik had het als kind al. Gevoel van een brug af te moeten springen. Of er een voorwerp van mezelf van af te moeten gooien.
Vraag me nu ineens af, zou Michael Jackson ooit daarom zn kind uit het raam hebben gehouden. Weirdo.

Mijn andere tic: de angst dat iemand op straat het ineens in zn kop haalt O iets aan te doen. Met een enge schaar ofzo. Slik.

En wauw. Je kinderen zijn echte helden! En de foto's op een goed moment geklikt. Gaaf!

MaMarije zei

Oja, dat onbestemde buikgevoel als je op zo'n hoge buitengalerij van een flatgebouw staat...
Heb er eigenlijk verder niet zo'n last van, maar ik weet niet of ik ook zo'n tokkelbaan zou doen.

Wat een helden, die grote kinderen van jou!

En - hops - daar vliegt een stokje door de lucht. Eentje met heel veel vragen. Vang 'm als je er zin in hebt. Of wie weet ben je al door iemand anders getagged... Ze gaan hard nu, die stokjes ;-)

Cisca zei

Wat een stoere kids zeg!

Ik ben op elk vlak een mietje sinds Kobus. Ik durf niets en huil om alles. Een mietje, dat ben ik.

Anoniem zei

wow zeg, dat zie ik mijn drietal nog niet doen. En die angst, herkenbaar, niet op hoogtes, maar owee, laat niemand ook maar een vinger naar mijn kinderen uitsteken..............ik sta niet voor mezelf in. Odette

Natasja zei

Heel herkenbaar, dat gevoel. Ik kreeg dan bijv. op een galerij ook het gevoel dat ik mijn baby even over de reling moest houden. Om het lot te tarten of zo? Heel bizar. Want je zou het natuurlijk nevernooit echt doen.

Maar Bo en Merlijn zijn inderdaad echte helden. Ik zou het zelf nooit durven. Heb wat dat betreft echt last van hoogtevrees (sinds een wintersportvakantie met een extreem slechte skileraar). En wat een geweldige actiefoto's!

Door zei

Dat heb ik ook. Mijn jongens zijn dol op die klimparken in Frankrijk. Brr..
Jij hebt coole kids! Mooie actiefoto!

Aagje zei

Ik herken het ook en moest direct denken aan Michael Jackson. Ik ben bang dat ik haar dan ineens, per ongeluk, een duwtje geef ofzo...wat is dat voor raars??? Er is vast een verklaring voor, zijn er hier ook psychologen op het blog???

Nicoleke zei

Wat ontzettend stoer zeg!
Ik ben geen held.
Heb gauw claustrofobie en hoogtes vind ik ook niet echt heel prettig.
Vroeger heb ik een keer gebungeejumped, maar dat zou ik nu nooit meer doen.
Leuke foto's trouwens!