maandag 27 september 2010

Therapie

Ik dacht: kom, ik maak u even deelgenoot van mijn bezigheden op deze deprimerende en regenachtige maandagochtend. (Niet dat ik me verveel, integendeel; het is je reinste vluchtgedrag. Want eigenlijk moet ik boodschappen doen. En stofzuigen. En een ingewikkeld rapport schrijven over Japanse toetsenborden. En een afspraak maken voor de APK. En, en.)
Maar ja.
Maandagochtend.

Dus.
Kijk.
Dit.
Dit is mijn lievelingsliedje momenteel:



En nou vond ik dus net op youtube de 'piano vocal version' , die echt helemáál tranentrekkend mooi is! En dat de wonderschone tweede stem hier ontbreekt is niet jammer, welnee, het is een cadeau: men kan die zelf zingen!

Dus voor als u zich wel verveelt, of ook een vluchtplan nodig heeft, of gewoon de behoefte voelt even het hoofd leeg te maken of, weet ik veel, de energiebanen vrij, dan vindt u hier alle ingrediënten voor een half uurtje maandagochtend-bezigheidstherapie. Te weten:

- de songtekst
- 'video' 1, om te oefenen (vanaf refrein 2)
- 'video' 2, als karaoke-versie voor de tweede stem.


I'm in here, can anybody see me?
Can anybody help?
I'm in here, a prisoner of history,
Can anybody help?

Can't you hear my call?
Are you coming to get me now?
I've been waitin for,
You to come rescue me,
I need you to hold,
All of the sadness I can not,
Live with inside of me.

I'm in here, I'm trying to tell you something,
Can anybody help?
I'm in here, I'm calling out but you can't hear,
Can anybody help?

Can't you hear etc.

I'm crying out, I'm breaking down,
I am fearing it all,
Stuck inside these walls,
Tell me there is hope for me
Is anybody out there listening?

Can't you hear etc.

I'm in here, can anybody see me?
Can anybody help?


woensdag 22 september 2010

Anemic freak

Bron:TrueBlood
De reactie van Jacq op mijn vorige stukje vond ik wel treffend, eigenlijk. Leg ik 'mijn hele ziel en zaligheid' bloot, heb ik na twee dagen nog slechts een schamele zes opmerkingen!
Tsja. Er zijn van die mensen die kunnen (inmiddels; ik begrijp, dit is een verdienste) bij wijze van spreken een scheet laten op hun blog en krijgen dan nog steeds zevenendertig reacties.
Ik niet. Ik moet gewoon mijn best blijven doen om leuke stukjes te schrijven. Maar so be it; ik zal kijken wat ik kan doen binnenkort.
Nu eerst even dit.
Weet u nog, van die giraffen? Het is gelukt! Meer dan een miljoen zelfgemaakte giraffen zijn verzameld, van over de hele wereld.
Als je op de site (bij search, onderaan) een naam (Bo, bijvoorbeeld), leeftijd (zeg 7) en woonplaats (ik noem maar wat, Groningen) invoert, dan kun je nog steeds de tekening van die persoon zien. Dát vind ik al leuk, maar nu de weddenschap is gewonnen is er ook een boek gemaakt, met alle ingezonden langnekken.
En ik wil dat boek dus. Ja zeg, mijn giraffe en die van mijn dochter staan erin!
(Een geniaal idee en marketingconcept in één, mag je wel zeggen. Als van de miljoen deelnemers slechts 1% het boek koopt om z’n eigen tekening,......wow!!)

Het boek is te koop op amazon.com maar mijn creditcard is geblokkeerd dat vond ik weer zo'n gedoe, dus toog ik gisteren met het ISBN nummer naar de boekhandel waar ik het liet bestellen.
En toen ik toch in die leuke winkel was sloeg ik meteen wat cadeautjes in, met het oog op allerlei aankomende verjaardagen. En vond een briljánt (en uitermate betaalbaar; ik kocht er meteen zes) kwartetspel van Fokke en Sukke, met categorieën als eten, studenten en poep. Mag ik van jou van poep de diarree? (Haha, daar moest ik dus heel hard om lachen.)

Oja, nog even iets anders. Sta ik dus een tijdje geleden op ons plein te kletsen met een buurman, zegt ie ineens: ‘Wat zie je bleek.’
Wuh? Bleek? Hoezo? Lichtelijk van m'n stuk gebracht probeer ik mezelf te bekijken in een raam en mompel iets over 'de laatste tijd wat laat naar bed' en 'misschien wat zuinig geweest met make-up'.
‘Nee,’ zegt de buurman, ‘dat is het niet. 'Volgens mij heb je last van je maandelijkse ongemak, hè?'

....ddddh?? waddefuk?

De buurman ziet aan mij dat ik ongesteld ben??
Hoe raar is dat? Of is het een algemeen bekend talent van mannen (dat de mijne blijkbaar mist)?
Maar goed. Dat was dus vorige maand. En nu - weet u dat ook weer, kijk ik dus steeds in de spiegel. Of me iets opvalt. Zie ik er anders uit? Zie ik wit? Ben ik bleker dan anders?
Nja.
Tis al met al een beetje een vies logje geworden.
Ik mag vast weer een hoop nieuwe lezers verwelkomen op dit weblog.

zondag 19 september 2010

Overtreffende trap

Over treffen gesproken: U treft het, want ik ben in een openhartige bui.
Voor één keertje dan, vang ik een stokje.

Wat was (is) ...

jouw fijnste huis:

Ons vorige huis. Dat we nooit hadden moeten verkopen. Het grachtenpand waar we 12 jaar woonden. Met hond. Het huis waar we Bo kregen, en Merlijn. Het huis met het geweldige uitzicht, aan de voorkant over het water met de woonboten en de brug en het kruispunt en aan de achterkant op de Martinitoren, waardoor we nooit een klok in huis nodig hadden.
We gingen er weg met een goede reden (geen tuin, drukke weg, nauwelijks stoep: kinderen konden niet zelf naar buiten), maar toch maar toch maar toch. We hadden het nooit moeten verkopen!
Wacht, ik ga het gewoon anders zeggen. Mijn fijnste huis, dat moet nog komen. Sterker nog, ik denk dat we er binnen nu en een paar jaar naartoe verhuizen.

de leukste levensfase:
Nou kijk. 2001 en 2002 waren tópjaren. In 2001 was ik zwanger (vanaf eind maart) en die zwangerschap was één langgerekt feest. Ik was zo blij en voelde me zo mooi en zo bijzonder, alsof ik de eerste en enige zwangere vrouw op aarde was.
Op 1 januari 2002 begon dan dat fantastische eerste jaar als moeder. En eigenlijk brak daarmee een tijdperk aan, dat nog steeds aan de gang is. Dus nu, nu is de leukste levensfase.

het dapperste wat je ooit deed:
Parachutespringen?
Het was in elk geval het engste wat ik ooit deed.

het beste werk:
Drukwerk?

het lekkerste eten
Japans

de 'fantastischte' vakantie
Interrail 1990, zonder twijfel. (Wat *onderdrukt een kleine hyperventilatieaanval* inmiddels twintig (20!) jaar geleden is.) Ik kan er dágenlang over vertellen en dan ben ik nog niet uitgepraat. In het kort: Ik reisde in mijn eentje (maar nooit alleen) door Zwitserland naar Italië, via Bologna, Florence en Rome naar Brindisi. Daar met de boot naar Korfu, vervolgens door naar het vaste land van de Peloponnesos, langs Delphi, Sparta, Mycene, Olympia en Epidaurus, toen naar Athene en de laatste dagen bracht ik door op het fantastische eilandje Skopelos.
Het was één grote waanzinnige ervaring. Ik sliep bijna elke nacht op een andere plek: op het strand, op stations, in de trein, op het dek van een boot, op het dak van een hotel (Athene), in een park, bij mensen thuis en soms zelf zomaar een nacht in een jeugdherberg.
De terugreis, van Thessaloniki naar Groningen, was een hoofdstuk apart. De trein deed er namelijk meer dan 70 uur over. (Onder andere omdat we zomaar anderhalve dag stilstonden, in de middle of nowhere van wat toen nog Joegoslavië heette, maar waar al van alles aan de hand was.)
De trein was óvervol, mensen stonden samengepakt op de gang, lagen over elkaar heen op de balkons. Er was geen water meer, de toiletten waren onbruikbaar, ’s nachts kwamen er zakkenrollers in de trein, mensen werden ziek en draaiden door: het was echt een ramp. Maar ik vond het máchtig! Slimmeriken zoals ik, die een zitplaats in een coupé hadden gereserveerd, stonden hun stoel af aan mensen die het echt nodig hadden om even te slapen, de laatste restjes eten en drinken werden gedeeld, het was op een vreemde manier heel bijzonder.
Toen ik thuis was moest ik echt een tijdlang acclimatiseren. Want hoe kon ik ooit, ooit aan iemand uitleggen wat ik allemaal had beleefd?

de verschrikkelijkste ex
was ik zelf, denk ik. Altijd onmiddellijk weer dolgelukkig met iemand anders.

het meest geslaagde kapsel
heb ik nu! Ik heb mijn kapper eindelijk duidelijk kunnen maken hoe ik het wilde en ze heeft het perfect uitgevoerd.

je stoerste outfit:
Mijn geweldige nieuwe laarzen maken elke outfit stoer.

het mooiste concert:
Zoals u weet werd ik onlangs erg gelukkig van The Whitest Boy Alive, op Vlieland.
Gedenkwaardig was ook Suzanne Vega in 1991.

Zo. Klaar.

dinsdag 14 september 2010

Gepaardrijd

Mensen, mensen, mijn hoofd loopt over van de leukigheden en de logwaardige onderwerpen. Zo is vandaag de piano gerepareerd en gestemd na een jaar van extreme valsheid en kan ik eindelijk in evenwicht blijven op de rola-rola van Bo. Echt, ik ga als een malle op dat ding! (Een rola-rola is een...ach nee laat maar zitten.)
Ook kreeg ik vandaag een heel leuk boek opgestuurd, door een uitgever die ik op vakantie heb ontmoet. Een boek over een wijnreis, geschreven door Kermit Lynch. En ik bemerkte daarbij een heel grappig conflict in mijn hersens. Bij wijn denk ik (klaarblijkelijk) als vanzelf aan de kleur rood, maar tegelijkertijd krijg ik van de naam van de schrijver onherroepelijk groene gevoelens. En dat gaat dus niet goed! Kortsluiting is een groot woord, maar het wringt duidelijk, daarboven. Misschien omdat rood en groen complementaire kleuren zijn?

En nu ik toch bezig ben met de wetenschap van likmevestje, laat me even uw aandacht vragen voor een kwestie uit de wondere wereld der Nederlandse grammatica.
Iemand vertelde me vanmiddag dat ze had wadgelopen. Wad had gelopen.
(Wat? Vroeg ik, wad niet grappig was.) En terwijl ik naar haar verhaal luisterde over hoe leuk het was en hoe zwaar en ook wel spannend, stond ik zo wat te mijmeren, over dat het eigenlijk gewadloopt moet zijn.
Zwakke werkwoorden worden sterk door een voorvoegsel, immers.
Het is niet: stofzuigen - zoog stof - stofgezogen
Maar: stofzuigen - stofzuigde - gestofzuigd
En dus ook niet: wadlopen - liep wad - wadgelopen
Maar: wadlopen - wadloopte - gewadloopt
Zo, redeneerde ik tot voor kort, moest het ook hardlopen - hardloopte - gehardloopt zijn. Al vond ik dat wel wat gek. Niet ten onrechte, bleek onlangs; iemand met verstand van zaken legde me namelijk uit dat dit veranderen van zwak in sterk alléén opgaat als het voorvoegsel een zelfstandig naamwoord betreft!
Aha!
Stof en Wad, dat zijn zelfstandige naamwoorden, dus zuigen en lopen worden sterk.
Hard is een bijvoeglijk naamwoord, dus lopen blijft hier zwak.
En neer, bijvoorbeeld, is een bijwoord, dus is het: neerslaan - sloeg neer - neergeslagen.
En niet: haha, ik ga het niet eens opschrijven.

Dus daar waren we ook weer uit.
Maar toch. Het stringent doorvoeren van deze regel leidt wel tot een enigszins vreemd taalgebruik.
Want.
Paardrijden?
Paard is een zelfstandig naamwoord, dus is het paardrijden – paardrijdde - gepaardrijd.
(...)
Ja dáhag, u weet ik durf alles, ik ken geen angst, maar ik denk dat iedereen me raar aankijkt als ik zeg dat ik zo lekker heb gepaardrijd.



Edit 15-09: Thanks, Jacq! Ja, dat moet het zijn!
Een zwak werkwoord wordt sterk door een voorvoegsel, mits dit voorvoegsel een zelfstandig naamwoord is én in de vierde naamval staat.
(Hoewel ik gewadloopt nog steeds beter vind klinken. En er zijn ook mensen, zoals Geert Booij, die toch menen dat het gepaardrijd moet zijn:)


zaterdag 11 september 2010

Nou hop naar bed, kinderen, want mama is moe


Ik moet u eerlijk bekennen, dat afgelopen weekend is me niet in de kouwe kleren gaan zitten. Het is inmiddels een week later en nu pas ben ik weer een beetje boven jan. (Boven jan, kouwe kleren, hm........ vergeeft u me het oudhollandsch.)
Want hoezeer ik mijn absolute leeftijd ook weer eer aan heb gedaan; ik ben duidelijk geen zeventien meer.
(...)
Deze week bracht ik dus mijn avonden door met chillen op de bank.
Pootjes omhoog. Een fles bubbelwater naast me.
Beetje tv kijken, beetje twitteren.
En dan voor elf uur naar bed.
Rust en hydratatie.
Happy hydrating.

Over bed gesproken, trouwens, men slaapt hier tegenwoordig allemaal bij elkaar. De kinderen bedoel ik dan. Dat zit zo: ze hebben alledrie een eigen kamer, in theorie. Maar in de praktijk komt het erop neer dat de kamer van Bo wordt gebruikt als logeerkamer, Bo en Merlijn samen in het uitschuifbed op de kamer van Loïs slapen en dat Loïs in ons bed ligt. Of lag, tot voor kort. Want sinds we het bed van Merlijn (werd niet gebruikt) in verkleinde staat op onze kamer hebben gezet in een poging Loïs aan een eigen bed te laten wennen, slaapt ze tussen Bo en Merlijn in. We leggen haar dus gewoon in haar bedje maar zo gauw we de trap af zijn trippelt ze naar wat in feite haar eigen kamer is en kruipt ze bij haar grote broer en zus. Treffen wij ’s avonds, als we zelf naar bed gaan, een soort nest van kussens en dekens aan, met drie slapende kinderen. (En het zal wel weer niet pedagogisch verantwoord zijn ofzo, maar ik vind het schattig.)



(Toevallig liggen ze op deze foto vrij netjes naast elkaar, meestal is het meer kris-kras over elkaar heen.)


Off topic, weet u waar ik echt een hekel aan heb? Aan van die pop-upreclames op internet. En dat je dan het kruisje niet kan vinden, om die zooi mee weg te klikken. Want dat doen ze erom hè; ze verstoppen dat kruisje expres. Opdat je dan langer naar de reclame kijkt. Nou écht niet dat ik dan langer naar die reclame kijk. Ik ben alleen maar geirriteerd naar dat kruisje aan het zoeken.

Nja.
Dus.

woensdag 8 september 2010

Meer ITGWO of: Betrapt

U bent er inmiddels waarschijnlijk al wel weer zat van, maar dan heeft u pech: ik ben er namelijk nog niet klaar mee. Mede omdat ik nog steeds elke dag nieuw beeldmateriaal krijg toegetwitterd, gemaild en gefacebookt. Het is heel lollig: wij blijken op bijna elk filmpje dat gemaakt is aanwezig te zijn. (Sorry Anna-Maria, hopelijk word je niet gespot door een van je leraren op school....gheghe.)


Deze foto's knipte ik bijvoorbeeld uit diverse concertregistraties:

Hier vond ik mezelf op de een of andere vreselijke t-shirt-compilatiefoto:

En hier is de krant waar Bo en Vera aan hebben meegewerkt (waarvan ik natuurlijk al een hele stapel achterover had gedrukt, maar die ik nu ook nog in de digitale versie kreeg) met hun belangrijkste artikel:


Maar dan.
Dit.
Dít is toch wel zo mooi! Ik noem het 'The Tallest Man, the Kids and the Glowsticks'.
En ik snap best dat u niet de hele registratie gaat bekijken (al zou u dat eigenlijk wel moeten doen, het is namelijk práchtig), maar vanaf 46.00 moet u toch echt even kijken. En dan vanaf 51.40 vooral weer.
Ik krijg gewoon elke keer opnieuw kippenvel. Zo mooi hoe hij zich keer op keer naar de (onze) kinderen toe blijft verontschuldigen voor zijn 'angry songs'.

Klik op het plaatje.



maandag 6 september 2010

Sinds Woodstock niet zo'n goeie tijd gehad


'Vraag me maar niet hoe het was want dan ga ik huilen,' hoorde ik mezelf vanmorgen een aantal keer zeggen, in de wandelgangen van de school. En dat is nog steeds zo'n beetje de heersende emotie. Want mén. Wat was het fantastisch. Wat hebben we veel gedaan en gezien en gevoeld en beleefd; ik moet het allemaal nog verwerken.
En wat zou ik ook moeten vertellen? Dat ik - na voor het eerst van mijn leven te hebben staan dansen op denneappels, diep in het bos, bij het sprookjesachtigste podium ever en vervolgens totaal uit mijn dak te zijn gegaan bij The Whitest Boy Alive - om half vijf 's nachts* op het strand bij een kampvuur zat en de maan zag, boven Terschelling? Die helemaal niet leek op de maan maar toch de maan was natuurlijk (want wat zou het anders moeten zijn) en dat ik toen bijna uit elkaar sprong van de wijn geluk?
Het dekt de lading niet!
So I'll let the pictures do the talking.

*met dank aan Anna-Maria zonder wie dit (net als vele andere dingen in het leven) niet mogelijk was geweest







En meer van dit (Island!): klik
En meer (crowdsurfing!): klik
Ja, en Bo dus hè, die werd reporter! Eerst voor de krant en later voor de televisie. En interviewde gewoon even heel cool El Pino and the Volunteers!
Edit donderdag 09-09: het filmpje is ineens verdwenen van youtube. Althans, er is een nieuw filmpje voor in de plaats gekomen, waar het interview van Bo is uitgeknipt. Het blijkt dat er geen toestemming was gevraagd/verleend om te filmen op de specifieke locatie van het kerkhof. Tsja. Gelukkig ben ik verslaafd aan het maken van schermafbeeldingen en heb ik dus tenminste de foto nog:

woensdag 1 september 2010

Into the great wide open

Ik begon dus met het maken van een lijstje en kwam al vrij snel tot de conclusie dat er gewoon precies hetzelfde mee moet als toen we op zomervakantie gingen. Traveling light is een utopie als je kinderen hebt, een vage herinnering aan iets van vroeger. Drie dagen Vlieland vereist gewoon dezelfde bagage als drie weken Frankrijk! Met wat minder onderbroeken dan. En zonder koelkast en waterkoker, want geen electriciteit. Maar verder: dezelfde bagage.
Gelukkig lazen we in de kleine lettertjes op de website van de botendienst dat je dan wel geen auto, maar wel een aanhanger mag meenemen. Die dan aan de overkant door een busje naar de camping kan worden gebracht. Het kost wat maar dan heb je ook wat.

WOEH IK HEB ER ZIN IN!!!

Oh.
Hier gaan we naartoe.
(Zij is er al: ik hang al dagen aan haar lippen.)
En weet u wat leuk is?
Het wordt Mooi Weer!
Dat waar ik al wekenlang zo vurig op hoop gaat gewoon gebeuren! Joei!



En weet u wat ook leuk is?
Ik kocht de meest geweldige festival-laarzen. Op marktplaats. Van een (oud-) wereldkampioene Jiu-Jitsu. (Ja. Ik ben nieuwsgierig. Ik google mensen.)
En inderdaad: these boots kick ass!!



In het echt zijn ze groter.


Goh, het is een logje van niks geworden, hè.
Van de opwinding.

Maar dat u dus even weet waar ik uithang de komende dagen.