zondag 27 december 2015

Karma drain

En toen gebeurde er iets, wat we met de beste wil van de wereld niet hadden kunnen voorzien.

Lotje, u weet wel: niet onze poes, is..... verhuisd!


We hadden eigenlijk net zo’n beetje besloten dat het zo niet langer kon.

Lotje was hele dagen bij ons, ging om een uur of zes even naar huis om te eten (behalve wanneer die noodzaak er niet was omdat we per ongeluk de kaas hadden laten slingeren op het aanrecht) en kwam een paar uur later weer terug.
De laatste tijd was ze gedurende de nacht ook bij ons in bed, omdat we wisten dat ze na 22:30 uur niet meer naar binnen kon in haar eigen huis (geen kattenluik) en het ’s nachts koud was – en we haar bovendien ook met geen stok naar buiten kregen.

Als je er verder niet over nadacht, was het eigenlijk een prima gang van zaken. 
Maar het knaagde – niet onterecht blijkt nu – toch wat aan mijn karma: we hadden een wel-de-lusten-maar-niet-de-lasten-kat waar we de hele dag mee konden knuffelen, maar die ondertussen ergens anders gemist werd.



Enigszins gesterkt door de reacties op de 'Wat zou u doen' in de Volkskrant van vorige week (die overigens verontrustende overeenkomsten vertoonde met onze situatie) had ik een soort van adoptievoorstel uitgedacht. Daar moesten we in het nieuwe jaar maar eens wat mee gaan doen.

Ook al achtte ik de kans van slagen uiterst klein.

Wanneer Lotje wat erg veel bij ons was geweest – als we bijvoorbeeld een paar dagen achter elkaar de spreekwoordelijke kaas op het aanrecht hadden laten slingeren – kwam er steevast een berichtje van haar baasje: Is Lotje bij jullie? We hebben haar al dagen niet gezien en we missen haar zo.
Au.
En dan zetten we haar maar weer resoluut en schuldbewust buiten de deur.

Zo ging het ook op de donderdag voor de kerstvakantie.

Maar 's avonds kwam ze niet terug.
En de volgende dagen ook niet.
Op zondag zei ik: ‘Ze houden haar binnen denk ik. Arme Lotje. Nu wordt ze gestraft omdat wij haar zo lief vinden.’

Maandag hield ik het niet meer uit. Waar de fok was Lotje?
Ik stuurde een sms, lichtelijk schijnheilig: Nu hebben wij Lotje al vier dagen niet gezien. Ik hoop dat ze bij jullie is?

Aan het begin van de avond, we zaten net klaar op de bank om een film te starten (Hachi– a dog’s tale), kwam er antwoord.
Ik las het bericht.
Ja, sorry, het ging ineens allemaal heel snel, we hadden nog even langs willen komen met Lotje, zodat jullie afscheid konden nemen, maar dat lukte niet meer. We zijn verhuisd. Naar Glimmen. Bedankt voor de goede zorgen voor onze kat.

Ik slaagde een ijselijke gil.
‘Wat is er? Wat is er,’ riep iedereen.
‘Het is heel erg! Het is heel erg!’ kon ik niets anders uitbrengen.

Totaal in shock waren we.
Onze Lotje.
Zomaar bruut uit ons leven gerukt.

Uit het veld geslagen gingen we toch maar naar de film kijken.
Over een hond die negen jaar lang bij het station blijft wachten op zijn baas – die nooit meer uit de trein zal stappen omdat hij is overleden aan een hartaanval.
Bij de afloop moesten we allemaal huilen.
Om Hachi.
Maar vooral om Lotje.
Heel hard.

Ik sms’te iets volwassens terug: Ik hoop dat Lotje een goede start kan maken in haar nieuwe omgeving. En jullie natuurlijk ook. We hebben erg van haar genoten: wat een lieve poes.


Maar we rekenen er natuurlijk gewoon op dat ze terug komt lopen.
Dat hoor je wel eens, toch? Dat katten dat kunnen? Honderden kilometers, soms.
Van Glimmen naar Groningen is maar vijftien.

Zucht.

(Doe maar niet, Lotje. Veel te gevaarlijk. Er zijn zoveel auto's....)








maandag 21 december 2015

Filmtips voor met de kinderen


Ja sorry, het is een titel van niks, sowieso grammaticaal, maar ook inhoudelijk, want hoezo ‘de kinderen’? Welke kinderen? Wat voor kinderen? Van welke leeftijd?

Laat ik anders beginnen.
Wij hebben thuis een gezamenlijke hobby: films kijken.
We kunnen ook heus heel leuk samen in het bos wandelen, in de zee zwemmen en koekjes bakken, maar collectief het allergelukkigst zijn we wanneer we met z’n vijven naar een film kijken die precies goed is.
Voorwaar nog geen sinecure trouwens: een film vinden die precies goed is, met onze uiteenlopende leeftijden en voorkeuren (Loïs (7): Frozen, Merlijn (12): The Hobbit, Bo (13): The Hunger Games, Henk: A Clockwork Orange, ik: Los Amantes del Círculo Polar. Of lost in Translation. Of Magnolia. Of the Sheltering Sky. Of Fargo. Of Extremely close and incredibly loud. Of

Maar soms lukt het en dan is er magie.
Ik dacht laat ik die titels eens delen; wie weet heeft iemand er nog wat aan, in deze kerstvakantie. Want Home Alone hebben we inmiddels allemaal wel gezien.


Een top vijf.


Holes
Deze film is echt…..fantastisch! Als in: hoe krijg je het verzonnen. Over een jongen die in een soort opvoedingskamp terechtkomt, waar hij samen met de andere jeugdige bewoners de hele dag om een onduidelijke reden gaten moet graven in de woestijn. Het plot is compleet waanzinnig. 
Ik heb een paar mensen horen zeggen dat het boek beter is, maar dat kan me niet schelen want ik las het boek lekker niet. We zagen alleen de film. En die was leuk. Héél leuk.



Het was al het lievelingsboek van Bo; De zomer van Winn Dixie.
Over het meisje Opal, dat met haar vader, die dominee is, net verhuisd is naar een klein stadje in Florida. Ze is ongelukkig en mist haar moeder, die hen heeft verlaten. Maar dan vindt ze in de supermarkt een grote vieze zwerfhond; een hond met een glimlach. Ze mag hem houden en met Winn Dixie (ze geeft hem de naam van de supermarkt) aan haar zijde maakt ze een heleboel bijzondere vrienden en wordt alles beter, ook de relatie met haar vader. 
Klinkt een beetje Disney zo, is het niet.  



Nim’s Island
Een heerlijke film. Over een meisje dat op een onbewoond eiland woont in een waanzinnig huis, met haar vader die onderzoek doet naar plankton. Haar vrienden zijn een zeeleeuw en een pelikaan. Als haar vader op een dag niet terugkeert van een expeditie op zee, roept ze per email de hulp in van de schrijver van haar favoriete avonturenboekenserie. 
Een echte feelgood movie. Grappig, bij vlagen behoorlijk spannend en nog vét romantisch ook.



 Little Miss Sunshine (12+)
Hilarisch en hartverwarmend. (En oké, onderhuids ook treurig en schrijnend, maar dat ontging onze kinderen probleemloos.)

Bron: Cineville

Moonrise Kingdom (12+)
Echt. Zo’n. Rare film.  Over padvinders. Totally weird (warning!), maar staat garant voor verwondering en uiteindelijk onverwachte ontroering.





Joe, merry Xmas!



Ik heb er overigens nog veel meer, van die 'filmtips voor met de kinderen'. Maar dat zijn voornamelijk films die niet per se voor Loïs geschikt zijn. Dus eigenlijk 'filmtips voor met de tieners'. Ik deel ze graag, dus roep maar.

dinsdag 8 december 2015

Game changer



Taalnazi’s(?) zijn de beste mensen op deze aardbol las ik laatst op Facebook, dus ik zou mezelf verloochenen als ik niet even zou reageren op de uitslag die vandaag bekend werd gemaakt, van een onderzoek naar welk woord wij Nederlanders het afgelopen jaar het irritantst vonden.

Op nummer 1 is geëindigd: me.


En dat vind ik dus raar.
Want ‘me’ is een prima woord.
Niks mis mee.

Maar – aha!– het gaat hier om ‘me’ als bezittelijk voornaamwoord.
(Me moeder, me huiswerk, me nieuwe schoenen.)
Ja, dat is inderdaad VERROTTE IRRITANT, ja!





Maar ik vind dus, want ik ben nou eenmaal een zeur, dat ‘me’ heus een terechte winnaar is, maar dan wel in een andere categorie: 'Woorden die ergerlijk verkeerd worden toegepast.' (Of zoiets.)

Daar zou het echt op 1 mogen staan:‘me' waar men eigenlijk 'mijn' bedoelt.
En dan op 2 bijvoorbeeld: 'onnavolgbaar' in de betekenis van 'niet te snappen/volgen'.
En 'gelijk', als je 'meteen' wilt zeggen, op 3.
Op 4: 'stukje, als het gebruikt wordt voor immateriële zaken zoals erkenning, zelfvertrouwen, mededogen, introspectie, feedback of rouwverwerking'.
Op 5: 'Bedoeling' waar men 'bedoening' bedoelt.
En op 6 (dank, Katja, die was ik vergeten!): 'is', in plaats van 'eens'. ('Help is een handje!')


Van mij had papadag mogen winnen. Want dat moeten we niet meer willen met z’n allen.


Ik weet trouwens ook al een kanshebber voor volgend jaar: Game changer.
Onthoud wat ik zeg!
Misschien dat u het nog niet eens (zo vaak) gehoord heeft, maar geloof me: volgend jaar zijn we er allemaal zat van.
(En jaja, het zijn twee woorden, maar de regels van het spel zijn hartstikke soepel heb ik vandaag geleerd. Diervriendelijk vlees, dat zijn ook twee woorden. (Diervriendelijk vlees!?) En anders schrijf ik het wel aan elkaar: Gamechanger. Wat kan het schelen.)


Maar nu toch nog even dit.
Eigenlijk hè, als we consequent zouden zijn, dan zou – net als ‘me’– ook het woordje ‘je’ als bezittelijk voornaamwoord verboden moeten worden.
Want dat is precies hetzelfde!

Dat moet op een bepaald moment in de geschiedenis ook gebeurd zijn: dat sommige mensen ineens ‘je moeder’ en ‘doe je jas aan’ gingen zeggen, in plaats van 'jouw moeder' en 'jouw' jas.
En irritant dat dat was! Voor die ene helft van onze voorouders, van een generatie of vier, vijf geleden! 



Disclaimer:
Ik ben een taalnazi van niks. Because I don't really care.
Het is in feite taalpurisme tegen wil en dank; het strookt helemaal niet met mijn anarchistische inslag. Het gaat zoals het gaat, namelijk.

Zoals ik jaren geleden al eens schreef, in een column over dit onderwerp:

"...... Taal is een organisch ding, immers. Taal ontwikkelt zich voortdurend, onder aanvoering van de gesproken variant. En dat is maar goed ook, het zou gek zijn als we nog steeds Neerlandsch zouden spreecken. Zo bekeken is het dus eigenlijk heel onnatuurlijk, en ijdel bovendien, om zo’n taal op een bepaald moment tot stilstand te dwingen en te vangen in een ‘Grammatica’ en een boekje met een groen kaftje en daaraan vervolgens te ontlenen hoe het hoortBoehoe! De taalpurist in mij en de realist voeren een bittere strijd."




zondag 6 december 2015

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands René Gude.


Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind.


Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven.


Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was!
Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen van het leven, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'.
Geniaal.

Want dat is het namelijk gewoon!
Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje.
Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: gedoe.

Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje.
Niet om het te bagatelliseren, maar om het wat minder zwaar aan te zetten. Om het wat gezelliger te laten klinken.

Voor je kinderen, ook. Als je die hebt.
Want die wil je dan toch een beetje het beeld geven dat het straks, als ze die puberteit en ingewikkelde adolescentie en zo hebben doorstaan, dat het dan (nog steeds) heel leuk is: Kijk maar naar papa en mama, die hebben zo’n leuk leven!
Eh, ja.
En dat ís natuurlijk ook zo, maar omdat je tegelijkertijd, daarnáást, de hele dag wel wil zuchten: ‘Jezus wat een gedoe!’, mompel je dus gezellig: ‘Het is allemaal wel een gedoetje hè jongens?’

Zo is het.

Het leven is een gedoetje and then you die.
We kunnen alleen maar proberen er een beetje een leuk gedoetje van te maken.


vrijdag 20 november 2015

Over hypocrisie en project N


‘Oh, je moeder is overleden aan kanker gisteren? En daar ben je nu verdrietig om? Ja, logisch. Maar ik vind het wel een beetje hypocriet; ik heb je geen traan zien laten om de dood van je overbuurvrouw, vorige week. Dat was óók erg, toch? Misschien nog wel erger. Want zij was pas 45 en je moeder was 78.’

Oké, dit is een totaal absurd voorbeeld van een gesprek dat waarschijnlijk nooit zal plaatsvinden.

Maar het is in principe hetzelfde als wat er momenteel aan de hand is op internet. Het is ineens – sinds de dag na de verschrikkelijke gebeurtenissen in Parijs – heel hip om mensen die blijk geven van hun afschuw en medeleven (door bijvoorbeeld hun profielfoto te verfransevlaggen), om de oren te slaan met het verwijt dat het nógal kortzichtig is om tegelijkertijd niet óók stil te staan bij de aanslagen op andere plekken in de wereld, zoals bijvoorbeeld in Beiroet.
Want dat is ook erg, hoor!

Ja, dat klopt. Dat is ook erg. Net zo erg.

Maar dat we daar minder van slag van raken, is niet hypocriet, of kortzichtig, maar gewoon menselijk.
Dingen die dichterbij gebeuren, zowel letterlijk als figuurlijk, hebben meer impact, doen meer met je. Dat gaat vanzelf. Zo zijn we geprogrammeerd. Het is ook perfect biologisch te verklaren: naarmate gevaar of narigheid dichter bij is, zul je meer emoties ervaren. Die zijn bedoeld om je in staat van paraatheid te brengen, om jezelf en je naasten te beschermen. Als iets verder weg is voelen we het minder.
En dat is maar goed ook, anders zou iedereen elke dag lopen te huilen, immers; er is altijd wel ergens iemand net gestorven aan kanker, er is altijd wel ergens een ramp gebeurd, er worden altijd wel ergens onschuldige mensen vermoord.

Maar als je dus wél ergens verdrietig over bent, is het bizar dat andere mensen gaan zeggen dat dat niet mag, of dat het stom is, omdat je dan óók verdrietig moet zijn om iets anders!
Dat is veel te rationeel!
Het zijn twee verschillende dingen: je kunt aan de ene kant met je hoofd concluderen dat iets heel erg is, maar verdriet, angst en heftige verontwaardiging zijn gevoelens. Die besluit je niet te hebben, die overkomen je.
Jemig, Parijs, man! Dat is slechts vijf uur rijden hiervandaan. De meeste mensen zijn er waarschijnlijk wel eens geweest. Het is gewoon dichtbij. En dat schokt. En je beseft ineens dat het zomaar ook in Rotterdam kan gebeuren.


(Een andere discussie is of de media de zwaartepunten misschien wat eerlijker zouden moeten neerleggen. Dat ze objectiever zouden moeten zijn en minder selectief bericht moeten geven. Maar hiervoor geldt in feite hetzelfde. Want kort door de bocht, kranten willen kranten verkopen, dus brengen het nieuws dat de mensen willen lezen.)


Waarom leg ik dit eigenlijk allemaal uit hè, want dit begrijpt toch iedereen, zou je denken.
Maar het blijkt dus van niet, op de social media.
Het is werkelijk bij de beesten af.
Het lijkt wel of er een soort vloek over ons is neergedaald, een vloek die verdeeldheid zaait.

Ga maar eens uurtje op Twitter grasduinen, je wordt helemaal gek!
Wat een kibbeltoestand.
Wat een lelijk geschreeuw.
Of het nou over zwarte Piet gaat, of over vluchtelingen, of over een Franse vlag over je profielfoto, niemand gunt elkaar het licht in de ogen.
Iedereen is elkaar aan het overtuigen van zijn eigen standpunten – of daar nou goed over nagedacht is of niet.

Natuurlijk zijn er absoluut belangrijke issues waarover gediscussieerd moet worden.
Maar komaan zeg, doe een beetje relaxed. Choose your battles. Verspil je krachten niet aan het bevechten van alles en iedereen.

Nouja, dat denk ik dan.




Om mijn eigen gevoelens een beetje kwijt te kunnen afgelopen week, stortte ik me op een projectje.

Ik had het idee opgevat om de hele stad, muren en gebouwen en bruggen, te bekladden met lieve, naïeve flowerpowerachtige uitspraken.
Spread the love, dat idee. 

En nee, duh, niet écht natuurlijk.
Want hoe leuk ik graffiti ook vind en hoe jammer dat ik het vroeger nooit gedaan heb, ik snap ook wel dat het straatbeeld niet perse mooier wordt met leuzen overal, ook al zijn ze nog zo schattig. Bovendien, als een architect had gevonden dat zijn gebouw tekst nodig had op de zijkant, dan had ie dat wel gedaan, hè.

Gewoon met photoshop natuurlijk. En niet bedoel om de stad te vandaliseren, of daar toe aan te zetten, maar als gimmick.

Het was heel cool om te doen. Terwijl ik op de bank zat met mijn tekentabletje, waande ik me echt met een spuitbus op die locaties, buiten op straat.
En intussen verkneukelde ik me bij de gedachte dat de mensen uit Groningen, die straks mijn foto’s hadden gezien, in verwarring door de stad zouden fietsen, denkend: huh? Maar daar stond toch die ene tekst ....?

Maar helaas.
Nadat ik gisteren de betreffende tumblr-pagina publiceerde op Facebook, gebeurde er helemaal niets.
Haha.
Als ik mijn profielfoto verander, of een plaatje van een kat laat zien, heb ik zomaar 85 likes. Nu niet: een schamele 7 duimpjes.
Mensen begrepen het niet.
Of ze vonden het stom.
So much for trying to spread the love.


Misschien komt de boodschap niet over, omdat ik er eigenlijk niet wérkelijk in geloof.

Want ik zie het eerlijk gezegd allemaal wat somber in.

Nou doei