vrijdag 28 augustus 2009

En hij zette met zijn überschattige opmerking alles weer in een nuchter perspectief


'Ik vind je haar leuk,' zei een collega-moeder tegen me terwijl we stonden te wachten in de hal van de school, gisteren. 'Je lijkt nog meer op een elf, zo.'
Wa.. heuh? Een elf?
Ik keek haar verbaasd aan.
'Ja, een elf. Ik vind jou een elf. Een elfenmens. Sommige mensen zijn elfen. En die herken ik dan.'
Kijk aan, ik had hier van doen met een heuse elf-spotter.

Ik lachte een beetje onbeholpen - ja, hoe reageer je op zoiets – en brabbelde iets over Bo, die werd geboren met plukjes zwart haar bovenop haar oren.
'Ja, zie je nou wel, jullie zijn elfen!' riep de moeder enthousiast.
‘Nou,' zei ik, 'ik vat het dan maar op als een compliment?'
Ja, dat was de bedoeling.

De hele middag bleef het zo’n beetje door mijn hoofd spelen. Goh, een elf. Ik ben een elf. Zie je wel, ik wist altijd al dat er iets bijzonders met me was!

'Oja, trouwens,' zei ik dus ’s avonds tegen Henk, 'ken je L.? De moeder van R., uit de klas van Bo? Die vertelde me vandaag dat ik een elf ben.'
(..)
Henk keek me een tijdje vorsend aan, met één opgetrokken wenkbrauw. En sprak toen:
'Werkelijk? Ik vind je minstens een twaalf.'

donderdag 27 augustus 2009

Kaartjes voor Tori

Woehoeoeoeoeoe!!!

Lange neus naar de recessie, onze de financiële crisis en wanbetalende opdrachtgevers:

Ik. Heb. Kaartjes. Voor..

Tori Amos!!

How cool is that?! Tori Amos is namelijk echt mijn all time hero! (heroin? Hm, dat klinkt meteen weer raar.) Ik heb al haar cd's (behalve de laatste), speel haar liedjes op de piano, als ik 'fan' niet zo'n stom woord vond, dan was ik het van haar. Tori Amos rules!

'Het concert in Groningen is haar meest intieme tijdens deze Sinful Atrraction Tour', zo valt in de concertaankondiging te lezen.
Ook dat nog! Kreun! Intiem en Sinful....klinkt dat goed of klinkt dat goed?



Hier een van de mooiste liedjes/momenten op de concertregistratievideo uit 1997 (die ik zo vaak heb afgespeeld dat hij uiteindelijk letterlijk aan flarden lag): Cornflake Girl




En voor de liefhebber nog even een ietwat sentimentele doch bijna spirituele Tori Amos-ervaring: Tijdens de zoveelste autorit in een angstige periode waarin ik dagelijks met een steen op mijn hart naar het ziekenhuis in Carcassonne reed (65 kilometer heen en 65 kilometer terug) durfde ik voor het eerst weer iets te voelen en zette in een opwelling -tegen beter weten in, want ik wist eigenlijk dat er geen zender te vinden was die niet voornamelijk ruis ten gehore gaf - de autoradio aan. Om daar net de eerste tonen van Cornflake Girl te horen. Het hele nummer lang bleef ik goede ontvangst houden. Ongelofelijk! Tori Amos, op een Franse radiozender! In een auto zonder antenne! Tranen met tuiten heb ik gehuild. Van liefde, van hoop, van vertrouwen. Nu komt alles goed, dacht ik.

woensdag 26 augustus 2009

Noorderzon

Mocht u het gevoel hebben dat u me mist, dat kan kloppen.
Ik ben namelijk een beetje ondergedoken.
Op Noorderzon.

Voor degenen onder u die het niet kennen, Noorderzon is een 10 dagen durend theaterfestival in het Noorderplantsoen in Groningen.

Kent u de Parade? Nou, zoiets is het, maar dan leuker. Denk ik. Zegt men. Ik weet het eigenlijk niet, maar het kan bijna niet anders.

Vandaag kopte het regionale huis–aan-huisblad over Noorderzon: ‘Elke dag weekend’.
Dat vat het wel zo’n beetje samen, ja.
We gaan er naartoe of we zijn er net geweest. We eten er, we drinken er, we kijken naar voorstellingen, we zien al onze vrienden en buren en vage kennissen, we kletsen, we hangen rond. En dat we tussendoor gewoon moeten werken en naar school gaan (het gevolg van de vroege vakantieshift van Noord-Nederland) is slechts een detail.

Wat Noorderzon is voor Groningen is wat Oerol is voor Terschelling. Misschien zelfs beter gezegd: wat carnaval is voor beneden de rivieren. Tenminste, wat het sociale aspect betreft. Daarmee houdt de vergelijking wel weer op ook, want je hoeft je voor Noorderzon goddank niet te verkleden, en ook is het niet heul hip om heul dronken te worden. (Ben ik nu te kort door de bocht over carnaval? Zo ja, no offence; ik heb er duidelijk geen verstand van.)


Wat een leuke bijkomstigheid is en wat het waarschijnlijk voor ons extra leuk maakt: wij wónen praktisch op Noorderzon. Als we ons huis uitstappen zijn we er al zo’n beetje. Ook als we thuisblijven eigenlijk: zonder het raam open te hoeven zetten dringt het kabaal hier met gemak binnen. Momenteel zing ik mee met de band die speelt. Bij wijze van spreken, want ik ken het nummer helemaal niet, maar u begrijpt wat ik bedoel.
Het is écht luid: de kinderen liggen te trillen in hun bedjes. En slapen intussen overigens als rozen: het resultaat van ons enhousiaste relaas dat je echt het allerlekkerst kunt inslapen met muziek en het geluid van blije mensen.
(Zo liggen onze buurkinderen al de hele week wakker: het ligt er dus echt maar net aan hoe je het brengt.)

Goed. Nu even tossen met Henk, om wie nog even mag gaan.

Na zondag meer.

vrijdag 21 augustus 2009

Rustig ademhalen

Voor u me ervan beticht nooit eens ergens op terug te komen: de (Mexicaanse?) griep is over, en de wedstrijd is beslecht: vandaag, op 21 augustus, de dag waarop ze precies 15 maanden is, heeft Loïs 5 stappen gelopen. En – for the sake of convenience - ervan uitgaande dat dat destijds bij Bo ook zo’n beetje de maatstaf was, zijn ze dus rapapaa-rapapaa... gelijk geëindigd!!

Pfoei. Want ik had me weer mooi in de nesten gewerkt natuurlijk, met die wedstrijd. Hoe ontroostbaar was Bo geweest als ze in haar baby-zusje haar meerdere had moeten erkennen?
(U begrijpt dat ik Loïs gisteren krampachtig de hele dag vastgeknoopt heb laten zitten in kinderstoel/wagen/fietsstoeltje zodat we nooit zullen weten of ze eventueel gisteren ook niet al die 5 stappen had kunnen zetten.)

Goed.
Maar nu even wat anders.

Zucht.

Zucht.

Ik zucht. Hoort u mij zuchten?

Ik ben naar de kapper geweest.

Ja, (mocht u mijn tweets volgen) alwéér ja.
Want eergisteren was ik daar ook.
En toen had mijn kapster het wilde idee om mijn haar aan één kant lang te laten, en de andere kant heel kort te knippen.
Waarop ik zei: “Ja, goed plan. maar niet te extreem hoor. Niet dat je mijn oor ziet. Want dat vind ik niks, als je mijn oor ziet.” (Ik heb een licht orencomplex, herkent iemand dit? Ik hoor of lees er eigenlijk nooit iets over. Wel over een voetencomplex, of over mensen die iets tegen hun tenen hebben. Waar ik dan weer niks van snap: ik heb prima voeten en prachtige tenen. Vind ik. Denk ik.)

Welnu.
De kapster knipte en ik vond het hartstikke leuk, het resultaat.
Heel anders, ook.

En niemand die het zag.

“Leuk he,” riep ik desperate tegen iedereen, “de ene kant is lang en de andere kant is kort! Léúk he?”
Waarop men antwoordde: “Oja? Oója. Ja, nu zie ik het. Nou, leuk hoor.”
Tja, dat was gewoon niet helemaal de reactie waarop ik had gehoopt.
Daarom ging ik vandaag terug naar mijn kapster. En zei: “Okee, misschien had je toch wel gelijk. Doe maar. Doe maar gek.”

Zucht.

En nu ben ik dus kaal, aan één kant.
Nouja, bijna kaal: opgeschoren, opgeknipt, gemillimeterd.
Het voelt in elk geval als kaal. Ik voel de wind langs mijn oor (oeh, eng).

Het is héél hip. En een beetje wannabe-25, vrees ik.
En ik zit er voorlopig aan vast. Want ze kunnen het er niet meer áán knippen, zoals mijn moeder vroeger al zei.

Op de terugweg, op de fiets, had ik nog heel even de stille hoop dat het nog steeds niemand zou opvallen. Maar die hoop is wel vervlogen nu. Want toen ik thuiskwam zei Henk: “Hee! Wie ben jij? En wil je sex met me?”

Zucht.

woensdag 19 augustus 2009

Over een wedstrijd en de Mowgli-methode

Loïs loopt. Nouja, bijna.
Ze staat op, kijkt een tijdje in het rond, zet een stap, zoekt opnieuw naar evenwicht.
Daarna, met het andere been, probeert ze nog een stap. Om zich dan toch maar weer voorover te laten zakken en op handen en voeten verder te gaan. (De Mowgli-methode: als kruipen vanwege scherpe steentjes en onhandige jurkjes niet bevalt.)



Er is een wedstrijd gaande.
Een nek aan nek-race met Bo.
Bo liep op 1 april 2003. Precies 15 maanden was ze toen.
Loïs is a.s. vrijdag precies 15 maanden.
Wie zal er winnen?

‘Ik vind het een beetje gemeen,’ zegt Bo. ‘Want ik kan niet meer mijn best doen, nu.’
Nee, dat is zo.

Merlijn liep al met 12 maanden. Precies 12 maanden. Op zijn verjaardag, net na de taart. Ik zie het nog gebeuren. Hij schuift zijn papieren bordje naar achteren, laat zich van zijn tripptrapp zakken en wandelt de kamer door. Waarop ik dus hysterisch begin te gillen en de complete verjaardagsvisite mij nogal vreemd aankijkt - die wist natuurlijk niet dat ie dat nog nooit eerder had gedaan.


Trouwens, de echte winnaar van dit gezin ben ik zelf: ik kon al lopen toen ik 11 maanden was. Maar dat zegt denk ik meer over mijn moeder dan over mij.

maandag 17 augustus 2009

Antony

Either you love him or you hate him, Antony, van Antony and the Johnsons.
Wat mijzelf betreft, ik ben er nog steeds niet uit bij welke groep ik hoor.

Hij gaat over al mijn grenzen heen.
Hij is dik en blubberig.
Hij beweegt voortdurend, irritant neurotisch.
Hij trekt rare grimassen en zingt regelmatig met consumptie.
Ik vind hem gewoon een beetje afstotelijk. In al zijn androgyniteit.

En dan dat hoge ijle geluid van hem, die malle vibrato-kopstem. Bah.
Daarmee zingt hij dus recht mijn hart binnen. Om daar een geheim plekje te raken, waarvan ik niet eens wist dat het er zat. The G-spot of the heart, zeg maar.
En dan maakt hij me nog aan het huilen ook, iets dat ik al helemaal niet wil.
Hatelijk!
Zo mooi.

zaterdag 15 augustus 2009

Mexicaanse griep?

Ik ben ziek. Ik heb keelpijn, hoofdpijn, spierpijn, koorts, koude rillingen, ik moet hoesten – vooral ’s nachts, en hang van tijd tot tijd boven de toiletpot. Zeer wel mogelijk, zo sprak de dokter na een telefonische anamnese, heb ik de Mexicaanse griep.
Zeer wel mogelijk. Daar moet ik het mee doen, want sinds het RIVM vorige week vrijdag heeft besloten de Mexicaanse griep vanaf dat moment te beschouwen als een gewone griep (met een paracetamolletje onder de wol), is het in Groningen niet meer mogelijk je te laten testen. Tenzij je een kind jonger dan 2 bent, astma- dan wel nierpatient, of zwanger.

Dat ik dan wel niet een kind jonger dan 2 bén, maar wel héb, kon mijn verzoek geen kracht bijzetten. En dat ik de dag voor de eerste symptomen zich manifesteerden, op bezoek was geweest bij mijn hoogzwangere vriendin, evenmin. (‘Op het moment dat uw vriendin zelf verschijnselen vertoont, dient ze contact op te nemen met haar huisarts en kan er na een test eventueel met Tamiflu of Relenza worden begonnen.’ Juist.)
Wat betreft Loïs, die moeten we twee keer per dag temperaturen. En bij verhoging trekken we onmiddellijk aan de bel.

Ik lig dus al drie nachten wakker, stijf van de koorts en met een hoofd vol met ‘wat als’ en ‘als dan’.
Moet ik mijn vriendin, die toch al zo panisch is voor de Mexicaanse griep, waarschuwen? Moet ik zeggen: 'Mogelijk heb ik de Mexicaanse griep, maar misschien ook niet, en mogelijk heb ik jou zondag besmet, maar misschien ook niet?' Wat heeft ze aan dit soort vage bangmakerij? Heeft ze er recht op of moet ik haar in haar positie beschermen, geen paniek zaaien? Ik weet het niet zo goed. Wat ik voorlopig doe is elke dag even bellen met een lullige smoes (of ze misschien ook nog boxkleden nodig heeft?) en terloops checken of ze zich nog wel helemaal tiptop voelt.
Wat als Loïs ziek wordt, daar probeer ik ’s nachts krampachtig niet over na te denken.


Over naar wat praktische zaken.
“Mogen mijn kinderen maandag naar school?,” vroeg ik aan mijn huisarts.
“Ja hoor, als ze niet ziek zijn mogen ze gewoon naar school.”
“Maar ze kunnen dus niet, eh, mijn ziekte overbrengen?”
“Nee, alleen actief zieke mensen kunnen het virus overbrengen.”

Aha.
Dus alleen actief zieke mensen kunnen het virus overbrengen.
Ja, én deurklinken natuurlijk, die ook.
Tenminste, dat lees ik in alle folders en op de site van het RIVM. Dat je die vooral goed moet schoonmaken, om besmetting te voorkomen.
Huh?
En als ik nou mijn snotneus heb afgeveegd aan de mouw van mijn oudste kind? Houdt daar dan niemand rekening mee?


Volgens mij weten ze het allemaal niet zo goed.

Zucht.
Ik heb zin om mijn ogen dicht te doen en pas weer open als alles weer normaal is.


- Wordt hopelijk niet vervolgd -


Edit 10:04: Ik voel me sinds vanmorgen trouwens ineens een stuk beter, ik heb nog steeds helse keelpijn, maar geen koorts meer en kijk iets frisser uit mijn ogen. Ook las ik net dat - even ervan uitgaande dat het inderdaad de Mexicaanse griep is - ik vandaag officieel niet meer besmettelijk ben. Want het is 6 dagen na de eerste verschijnselen! Kijk. Kunnen we als het even meezit morgen (de laatste vakantiedag van Bo en Merlijn) toch nog naar het zwembad. Grapje.

vrijdag 14 augustus 2009

Meg Ryan en de dubbel-schone was

Ik ga nog wat meer meehelpen in het huishouden, besloot Henk tijdens onze vakantie.
En stopte gisteravond op eigen houtje de schone en droge was, die in de wasmand bij de trap klaarstond om te worden gevouwen en in de kasten gelegd, nógmaals in de wasmachine.

Ja.
Dat helpt echt enorm.


Dus ik was boos (ter verdediging: ik ben ziek en dan zie ik de humor van dingen nooit zo in) en er ontstond de volgende woordenwisseling:

Ik: “Wat ontzettend stom zeg, je ziet toch wel het verschil tussen vuile en schone was? En anders ruik je er toch even aan?”
Hij: “Ik ben verkouden. En weet je, het is eigenlijk juist hartstikke schattig. Echt, als dit in een film zou gebeuren, in zo’n romantische, met Meg Ryan (hoe komt ie d’r op?), dan vond iedereen het heel schattig.”
Ik: “Het is helemaal niet romantisch, of schattig, het is gewoon stóm!”
Hij: “Goed hoor, schat, je hebt gelijk. Jij lijkt trouwens ook helemaal niet op Meg Ryan.”


Nou, gelukkig niet, nee. Als hij de Meg Ryan van tegenwoordig bedoelt.
Die van ná haar facejob.
(klik)

woensdag 12 augustus 2009

Een miljoen giraffen.

Zij maakte me attent op deze website. Waarop iemand 1 miljoen zelfgemaakte giraffen probeert te verzamelen, vóór 2011.
Nou ben ik dol op giraffen, of beter gezegd op het concept giraf(fe? Ik heb het even opgezocht: het mag allebei) dus onder het motto: 'aan mij zal het niet liggen' heb ik zojuist twee exemplaren ingestuurd:





De eerste, door mij gemaakt, hangt momenteel boven het bedje van Loïs, de tweede tekende Bo vanmorgen en is best wel geweldig, vind ik.

zaterdag 8 augustus 2009

Gewoon wat vakantiefoto's, verder niets hoor

Al bijna een week thuis en nog steeds geen log geschreven.
De reden: Ik weet het allemaal even niet.
De vakantie was namelijk erg leuk.
Té leuk.
De streek waar we waren was erg mooi.
Té mooi.
En we hebben er hele leuke mensen ontmoet. Nederlanders. Die daar een leven hebben opgebouwd.
En nu wil ik ook.
Ik wil weg.
Het roer om.
Een bed and breakfast beginnen. Chambres d'hôtes. In zo'n leuk frans kasteeltje boerderijtje. U weet wel.
Maar dat ga ik niet schrijven hier, want dan lacht u me uit. Dan zegt u: "Hahahaha, ik vertrek, ja, dat is zo'n grappig programma!"
En dan zeg ik: "Ja. Ja. Doe maar. Make fun of me. Mock me. Ik heb een midlifecrisis, ja. En voor u het weet heeft u er zelf ook één."


Dus ik laat gewoon alleen even wat foto's zien.




Ik vrees dat dit wel dé vakantiefoto is. (Briljánt idee, om in zo'n kasteel een verkleedzaal in te richten!)