Doorgaan naar hoofdcontent

Kraamfeest

We gingen naar de markt.
Dat doen we wel vaker op zaterdagochtend, maar vandaag was het bijzonder. Want het was de eerste zomerse zaterdagochtend van het jaar.
Merlijn nam zijn step mee en ik droeg mijn nieuwe bloemetjesjurk.
We dronken espresso en latte macchiato bij Caffè Mobile. En verse jus d’orange.
We aten haring, waarvoor Bo van ons allen het grootste talent heeft.
We kochten allemaal lekker dingen: zwaardvis en groente en verse pasta en kruiden en ricotta en parmezaan.
We zagen bij de eierkraam hele grote eieren die Merlijn vol overtuiging bestempelde als rendiereieren. (Een woord waarmee mijn spellingschecker gek genoeg geen moeite heeft.)
We kwamen een prachtige mevrouw op stelten tegen, die heel diep moest bukken om ons een flyer te geven en een Brad Pitt lookalike, verkleed als paaskuiken zonder hoofd.
We liepen de hele wereld tegen het lijf en kletsten met iedereen.
Alles was goed. Ook dat Loïs wel 35 keer haar sokken uittrok.
En ook dat Merlijn na een paar uur geen zin meer had en boos op de grond ging zitten. Want dat leverde namelijk een fantastische foto op:

Labels:

Reacties

Tienke zei…
wat een heerlijke dag en wat een mooie foto's! ik zie iedereen in iedereen, ofwel die foto an bo, dat had ik kunnen zijn op die leeftijd, en dan merlijn, zo kijkt aisha ook altijd als ze "dwars" is. liefs
12 april 2009 om 10:04
Door zei…
Heerlijk, de stad in op zaterdag! Doen wij ook vaak en pikken dan een terrasje. Genieten!
12 april 2009 om 22:04
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen