Doorgaan naar hoofdcontent

Nou misschien dat u dit filmpje dan wel leuk vindt



(Die haarband, das dus niet mijn idee hè. In case you were wondering.)

Reacties

Daan zei…
heel lief raar meisje met heerlijke haarband (= heel cool, vindt Wolf ook)
Von zei…
Ahhh...kjoet! Duuk doet dit in zijn blootje voor de spiegel. Das pas raar.
Judith zei…
Heerlijk filmpje! De op de dag af even oude I. heeft eenzelfde haarband :-)
Nicoleke zei…
Jaaaa!
Deze is leuk.
Ik zal eerlijk zijn en zeggen dat ik het vorige filmpje niet eens bekeken heb..
Esther zei…
Errug leuk filmpje ;-)
Maar ik moet zeggen dat ik die van Ane Brun ook mooi vond. Jouw muziek smaak is voor mij vaak net iets te alternatief, maar deze keer was ik het met je eens.
NOVY zei…
@Nicoleke: wat krijgen we nou! Zit ik hier een beetje voor de kat z'n viool mooie filmpjes uit te zoeken! Ik beluister toch zeker ook al jouw blipfm-tips!
;)
Anoniem zei…
Lie-hief! Heerlijk hoe kinderen spelen met hun spiegelbeeld. Enneh: niks mis mee hoor, die haarband! Hihi...
sanneke zei…
Raar? Ik vind 'r vooral zo groot ineens!
Ilse zei…
Oh wat heerlijk , die kleine Lois, zullen we ruilen? Ik Lois jij mijn 12 jarige losgeslagen puber Kyla ?? PLEASE?????????
Nicoleke zei…
Daar geloof ik NIKS van. Ik heb een vermoeden dat wij qua muziek niet op 1 lijn zitten.
NOVY zei…
@Sanneke: Ja. Dat is ze, groot. Maar ook raar hoor, haha.
@Ilse: Ehm. Nou. Nee. Sorry.
@Nicoleke: Haha, klopt, ik heb ze niet eens geopend.
Niet op 1 lijn, tsja, zou kunnen. (Toch jammer: zo'n leuk meisje, en dan zo'n slechte muzieksmaak...;);))
Mrs. T. zei…
Hahaha, hier heeft jongste ook nog regelmatig zo een haarband in. Leuk fillemke. En oh, die spiegels. Ik denk dan vooral: al die handjes eraf poetsen! :-(
Caroline zei…
Raar? Bizar! Bizar gewoon hoeveel haar jouw (zo goed als even oude)dochter meer heeft als mijn bijna kale kind! Nee, tis verder geen issue ofzo, benniet jaloers ofzo...;-) Verder lijkt ze me volkómen normaal haha!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...