maandag 29 maart 2010

Witte tulpen en wokjesdag

Naast onze voordeur staat een plantenbak. Of hoe heet zo’n ding, een planten eh..pot.
Met een roos erin. Een rozenstruik, stokroosding. (Sorry, ik heb geen groene vingers, om maar eens een understatement te gebruiken.)
Maar in die plantenbak dus, in de aarde naast de roos, heeft iemand twee witte plastic tulpen gestoken. Een paar maanden geleden, toen er overal sneeuw lag. En niet alleen in onze pot, maar in alle plantenbakken op het plein hier.
Geen idee wie het deed. Een van de buren waarschijnlijk. Of het was iets politieks, heb ik ook nog even gedacht, met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen. (Had D66 niet ooit iets met witte tulpen?)
Eigenlijk maakte me niet uit. Het stond wel gezellig en zoals u weet hou ik wel van mysteries. Bovendien kwamen ze goed van pas op een ochtend, een paar weken geleden. Toen Bo – we wilden juist op de fiets stappen - verschrikt uitriep: ‘Oja, de juf is vandaag jarig! En iedereen neemt een cadeautje mee!’ en ik een staaltje moederlijke flexi-creativiteit kon laten zien waar je u tegen zegt, door met een nochalant tadaa-gebaar de witte tulpen uit de pot te plukken.
Ze waren dus weg, maar sinds vorige week hebben we ineens weer nieuwe. Drie dit keer!
Er is een witte tulpen-verspreider actief.
Leuk hè.


Ander ding. Dat Lois een wonderkind is dat weet u inmiddels wel. Maar ik ga u er toch nog even verder mee vervelen. Ze praat, namelijk. En niet een los brabbelwoord zo hier en daar, maar gewoon, ze praat! Als in hele zinnen. Met verstaanbare woorden. En grammatica. En voorzetsels.
Zo zei ze bijvoorbeeld, gisteravond, na een tijdje peinzend naar de lucht te hebben staan staren: ‘De maan is achter de wolken.’
Vanavond zei ze: ‘Ik wil niet in bad, ik wil onder de douche.’
In bad. Onder de douche. Achter de wolken.
Ze begrijpt voorzetsels en hun conceptuele inhoud.
Vink knap.
Wat niet wegneemt dat er nog wel enkele letters zijn waar ze moeite mee heeft. Met de r aan het begin van een woord bijvoorbeeld. Zo zegt ze niet 'rokje', maar 'wokje'.
En dat zegt ze nogal vaak, want Lois wil niets anders aan dan jurkjes of rokjes.
‘Zullen we vandaag maar eens een broek aandoen, Loïs?’
‘Nee, wokje.’
‘Maar deze broek, kijk dan, dat is toch een hele leuke broek?’
‘Nee, wokje.’
Voor Loïs is het iedere dag wokjesdag. Hoewel, mét een maillootje, dus dat kwalificeert weer niet voor Martin Bril’s wokjesdag. Die van mij wel eens mag aanbreken, maar dat terzijde.

Oja, nog zoiets. (U mag afhaken hoor.) Toen ik haar vorige week naar oma bracht, fietsten we langs een bloemenkraam en besloot ik een bosje rozen te kopen, voor mijn moeder. Dus ik leg de bloemen bij Loïs in de bak en we fietsen verder. Zegt ze: ‘Even een vaasje zoeken. Even een vaasje zoeken.’
Hè? Bizar! Die zin heb ik namelijk echt nog nooit gebezigd in mijn leven. (Ik heb niet zoveel met bloemen, en planten enzo, weet u nog? Behalve dan buiten, in de natuur.) Soms is er natuurlijk wel eens iemand die bloemen voor me meeneemt. Op mijn verjaardag, ofzo. Maar dan zeg ik dus nooit: ‘Even een vaasje zoeken.’ Ik zeg hoogstens: ‘Even Henk roepen, want die weet hoe dat moet, met dat schuin afsnijden enzo.’
Ze moet het dus op een van de oppasadressen hebben opgepikt. Wat heel wel mogelijk is, want ik bracht haar vorige week – geheel tegen mijn gewoonte in – elke dag naar een (andere) oppas. Omdat ik veel tijd moest inruimen voor een klus met een strakke deadline. Zo dat ik ongestoord kon doorwerken. Like not. Alleen maandag heb ik wat kunnen doen, daarna liep ik vast omdat er cruciale informatie ontbrak. Die evenwel elk moment zou kunnen komen. Dus zo zat ik de hele week een beetje uit mijn neus te eten. Met een schuin oog op mijn mailbox. En het andere oog verlangend naar buiten, waar de zon scheen en waar de oppas met mijn kind in het park zat.
(Mij maken ze niet meer gek, dacht ik. Dus deze week krijg ik het pas écht druk, maar ik heb geen oppas geregeld. Ha! Living on the edge.)
Overigens kon ik vandaag nog steeds niet verder. Dus toen de schoonmaker kwam (en Loïs sliep) zette ik hem aan het werk in de keuken en verschanste ik me in mijn kantoor, om twee uur lang bubbles te spelen op mijn iphone.

14 opmerkingen:

sanneke zei

De witte tulp, staat die nog ergens voor? Vast. :) Voor jullie deur in elk geval, gezellig!
En tjonge, wat praat je dochter al! Neeltje doet dat alleen stiekem, als ze denkt dat je het niet hoort. Ik hoorde haar zaterdag in haar bedje staan mokken 'Mam, kom je nou?', terwijl ze normaal zinnen van 2 woorden toch echt lang genoeg vindt.

Evelyn zei

Ik kreeg bijna (bijna he!) een traantje in mijn oog, hoe mooi als je kind zich inene naar de volgende fase wurmt.

Die van mij zeggen op het moment voornamelijk zinnen in de trand van "Wel Hier En Gunder, Duizend Bommen En Granaten" en al wat dies meer zij. Maar je ondertussen wel even stiekem op het werk bellen en de hele dag doorspreken, compleet met conversaties, details, verdrietjes, lol en verontwaardigingen. Maar voor de rest heben ze mij totaal niet nodig, hoor!

Daan zei

Wokjes en Witte tulpen, dat maakt het leven mooi!

Door zei

Wat superleuk, een tulpenverspreider. Stuur 'm eens langs of leg een briefje erbij, dat Door ook wel een tulpje bij de voordeur wenst.
Leuk logje trouwens, ik zat met een dikke glimlach hier!

Nicole zei

Wat geheimzinnig die witte tulpen! Ik wou maar dat er bij ons in de buurt zo iemand rondliep.

Natasja zei

Mooi logje!

Caroline zei

Hm, ik moet mn dochter toch eens dringend gaan bijscholen. Die zegt voornamelijk 'Néé". En dat was het dan wel. Zo ongeveer. Dus ja hoor, ik denk wel degelijk dat jij een wonderkind hebt, niet gek trouwens, als er van die wonderlijke dingen gebeuren daar bij jullie in de straat

Purperpolletje zei

Wow, wat is ze welbespraakt!
Ik vind Loïs errug leuk, mij verveel je niet met je opschepsels.
Trouwens, wokjes en witte tulpen zijn ook erg leuk...

Esther zei

Leuk logje! Ik moet ervan glimlachen :)

Joeltje zei

Wat een knap schaap, die Loìs. En die wokjesdag, heerlijk. Zo zegt Tren altijd: kiek mama, wieg in de log. Dialect prima: want wij zeggen altijd kiek ipv kijk, en in de log is in de lucht. Maar een vliegtuig is geen wieg. Maar het staat zo lief dat ik nu ook zwaai en roep "hoje wieg". Zelfs op m'n werk. Lekker deuzig.
Heerlijk, kindjes.

Grote smile op m'n gezicht.

Cisca zei

Praten, huh? Daar doen we nog niet aan hier. Misschien een paar woordjes, maar meer ook niet. Heeft ze van dr moeder denk ik.
Aan rokjes doen we wel trouwens. En zelf al af en toe met blote beentjes. Want. Het. Is. Mooi. Weer. Hier! Maar dat wil je natuurlijk helemaal niet weten.

Vita zei

Aaaargh, wat irritant van willen werken maar door anderen niet kunnen. In loondienst was dat niet zo'n punt, maar nu is jouw tijd ook echt jouw geld. Geld dat je ook aan nieuwe appjes had kunnen besteden.

quirk zei

Hahaha! Bubbles. Ja. Snap ik.

Anoniem zei

Haha, die lieve Lois!

Doet je iPhone het nu weer, of is dit een andere??
Probeer ook zeker Angry birds! Die is helemaal geweldig, en verslavend. Ikheb zelfs de koopversie gedownload, voor 0,79 euro. Het is de moeite waard!
(maar probeer eerst de liteversie maar)

Liefs Muts moon