dinsdag 23 maart 2010

Nog even over dat van gisteren

Het houdt de gemoederen hier nog flink bezig. En wat me de laatst dagen heel erg is opgevallen, is dat (mijn) kinderen er vanuit een andere invalshoek naar kijken. Vanuit het kinderperspectief. Logisch natuurlijk, maar ik had me het gek genoeg niet gerealiseerd.

‘Denk je dat ze nu nog steeds huilen?’ vroeg Bo gistermiddag, doelend op de vier kinderen die verweesd zijn achtergebleven.
‘En wie maakt er nou vanavond eten voor ze?’

In het nu. Zoals kinderen leven.

Ze loopt er intussen maar behoorlijk mee te worstelen. Ze heeft al drie brieven geprobeerd te schrijven aan het jongetje dat ze kent, maar vond het telkens niet goed genoeg.
In een van de laatste briefjes stond de zin: ‘Ik hoop dat je gauw weer op school bent en ik hoop dat jullie papa snel uit de gevangenis komt.’

Dat raakte me nogal. Wij volwassenen zijn toch (denk ik? Ik wel) eerder geneigd te denken: welke reden er ook toe heeft geleid en alle eventuele verzachtende omstandigheden ten spijt, die man heeft zijn vrouw doodgestoken voor de ogen van zijn dochtertje; die moet voor jaren en jaren de bak in.
Maar zo ziet Bo dat dus niet. Dat hij zoiets vreselijks heeft is in haar beleving blijkbaar ondergeschikt aan het feit dat hij hun vader is en voor hen moet zorgen.
(En dan vraag ik me toch vanzelf even af - hoewel het totaal niet mijn plaats is en ik geen enkele grond heb om hierover iets te veronderstellen – zou dat voor die kinderen ook zo zijn?)

Vanuit grote-mensenoogpunt zit ik vooral met gedachten als: hoe moet het nu verder met die kinderen, hoe gaan ze dit ooit verwerken? Niet, denk ik dan. En blijf vervolgens met een verlammend gevoel van machteloosheid zitten dat nergens toe leidt.
Dan is die benadering van Bo eigenlijk nog helemaal zo gek niet: als er eerst maar iemand zorgt dat ze vanavond te eten hebben.


Vandaag hield een jongen uit haar klas een spreekbeurt over Haïti, waar hij vandaan komt. Hij vertelde dat er dagelijks mensen werden doodgeschoten en dat hij constant bang was.
En ook daar denkt Bo nu over na.
Wat een verschil met mijn lagere-schooltijd. Het heftigste wat ik heb meegemaakt was dat een vader van een schoolgenoot tijdens het rietdekken van het dak viel.

12 opmerkingen:

Ilse zei

Dat is een typisch voorbeeld hoe loyaal kinderen zijn , onvoorwaardelijke liefde.
Kinderen die jaren misbruikt worden door hun vader zeggen ook gewoon ik hou van die man , het is mijn vader.

Ik heb er constant aan moeten denken , het lijkt wel of het steeds meer gebeurt dat vaders of moeders hun hele gezin of partner om het leven brengen...
ik kan er niet bij echt niet.

Astrid zei

Wel heel mooi eigenlijk van Bo. Hopelijk krijgt ze de brief zoals ze wil en kan ze hem snel afgeven.

Maar sjemig. Die kinderen. Ik kan er ook zo over doordenken.
Had hier op een stageschool ook ooit een kleuter. Zelfde verhaal. Die zat dat dan elke dag in de kring te vertellen. Omdat hij het eigenlijk gewoon niet kon bevatten. "en nu woon ik bij oma". Ik hoor het hem nog zeggen. En daar zat mijn stagiaire dan. Slik.

Frank zei

Toevallig lees ik er een boek over. Een man wiens ouders stierven toen hij heel jong was kan zich vooral herinneren dat geen van de volwassenen antwoord gaven op de vragen die hem door zijn hoofd spookten. Wie brengt me nu naar school? Waar ga ik vanavond slapen? Allemaal korte termijn, praktische vragen waar volwassenen zich niet mee bezig hielden. Goed om je dit te realiseren, als ouders en als leerkracht.

gewebkijk zei

uberhaupt het zien van een perspectief, dat is een kracht die maakt dat kindertjes wat er ook gebeurt toch groot groeien...

Susy zei

Ze zijn zó verschrikkelijk buigzaam, die kinderen, en verdomme, dat is maar goed ook.
Je leest wel eens na zo'n incident, of een ongeluk, dat de kinderen 'bij familie zijn ondergebracht.'
Oh, dacht ik dan altijd, gelukkig maar.
Maar zo'n kind wil natuurlijk gewoon het liefst zijn eigen pa of moe, zijn eigen bed en eigen speelgoed.
En niet een logeerkamertje bij Tante Gerda.

Ik word er nu een beetje misselijk van opeens.

Lief.
De brief van Bo.

Toaske zei

Loyaal inderdaad. En onbevangen gelukkig. En flexibel. Zo zijn jonge kinderen. Gelukkig. Meestal dan.

Cisca zei

Jee, wat heftig allemaal zeg.
En inderdaad, wat gek om te realiseren dat kinderen zo anders naar dit soort dingen kijken dan volwassen.

Bleg, wat doen sommige mensen elkaar toch verschrikkelijke dingen aan.

Wondelgijn zei

Wat lief van die kinderen... wat kunnen kinderen dit toch mooi opvangen... maar wat een verdriet en ellende, zeg... weet nog steeds niet goed wat ik erover moet zeggen...

Door zei

Wat mooi van Bo! Mooi logje, het is denk ik bij kinderen inderdaad heel praktisch gericht. Het andere is misschien ook te zwaar, te moeilijk. Ik ben er helemaal naar van, dat zoiets kan gebeuren. Sterkte voor jullie allemaal en een dikke knuffel van mij.

Joeltje zei

Heel mooi van Bo, maar ook verdrietig want zo werkt het gewoon voor kinderen.

Net zoals ik zelf verdrietig word van de reacties dat kinderen gelukkig buigzaam en flexibel zijn. Wat weer geen verwijt is, maar als ik één ding vaak heb gehoord als mensen het over mij hadden, was `gelukkig is ze nog jong en kinderen zijn flexibel`. En daar zit je dan, zonder ouders in een pleeggezin. Lekker flexibel te wezen. Helaas werkt het zo niet. Loyaal ja, dat zijn kinderen. Hoe slecht m´n ouders ´t ook gedaan hadden, ik wilde vooral gewoon bij hen wonen. Normaal zijn.

Maar gelukkig hebben ze elkaar nooit letterlijk `afgemaakt´, zoals in deze situatie. Maar voor die kinderen is dit een life changing event. Meer dan wij ooit zullen begrijpen.

The Dutchess (a.k.a. Tat) zei

Ik zit hier gewoon te huilen...

repel zei

Achossie...ja, het kinderperspectief is heel anders....goed om daar bij stil te staan.

Het lijkt inderdaad alsof kinderen meer betrokken zijn bij de grote boze buitenwereld dan wij op die leeftijd. De meeste scholen proberen er gelukkig wel steunend mee om te gaan.

Ik hoop dat de brief mooi wordt...