donderdag 24 december 2009

Van de kerstkaart

Wij hebben ons er dit jaar makkelijk vanaf gemaakt. Op kerstkaart-gebied.
Kijk, ik wil best kerstkaarten sturen, maar niet zomaar. Niet zo'n kaartje uit de winkel met een kerstzegel en onze namen erop. Dat vind ik zo'n nutteloze oudpapier-opleverende geldverslindende actie! Nee, een goede kerstkaart bevat liefst een persoonlijke tekst en is op zijn minst zelfgemaakt. Wij verwerkten er dan ook altijd nog graag een foto van het kroost in, opdat alle verre kennissen, oud-buren en tantes en omes konden constateren dat onze kinderen weer een jaartje groter waren gegroeid. (Het twee-vliegen-in-één-klapprincipe.)

Vorig jaar had ik er ineens geen zin in. Kerstkaarten-schmerstkaarten, dacht ik. En riep onverschrokken tegen iedereen: 'Wij doen niet meer aan kerstkaarten.'
Een bravoure die overigens langzaam wegsmolt, met elke envelop die hier op de mat viel. Want zo gaat dat hè. Dan kun jij wel besluiten geen kaarten te sturen, maar vrienden en kennissen trekken zich daar niets van aan, en blijven jou wel gewoon bestoken met de beste wensen.
Dus u begrijpt: mijn kerstperiode stond vorig jaar bol van het schuldgevoel. Als ik de postbode zag komen werd ik al chagrijning. Telkens opnieuw hetzelfde liedje. 'Oh, kijk, een kaart van Klaas en Marijke!' Om vervolgens te moeten vechten tegen de neiging Klaas en Marijke/Bert en Wilma/tante Tineke/familie Donkersloot toch maar snel nog een (gekocht) kerstkaartje terug te sturen.

Met deze ellende nog vers in het geheugen besloot ik dat het er dit jaar maar weer van moest komen. Dus ik prutste in een verloren kwartiertje even een photoshopwerkje in elkaar, met als basis de enige foto die ik zo gauw kon vinden waar ze alle drie op staan.
Het werd niks.
Bedroevend. Het fotoconcept, inmiddels natuurlijk enorm afgezaagd, maar ook het resultaat: ik bleef gewoon drie kinderen op de boot naar Schiermonnikoog zien, hoe goed ik de boot in kwestie ook had weggepoetst.
Dus het bleef erbij. Ik stuurde de foto niet digitaal naar de Hema om 100 keer te laten afdrukken, ik kocht geen kerstzegels, ik printte geen adresstickers. Ik deed niets. Tot een paar dagen geleden de schrik me om het hart sloeg: Halleluja, aanstaande vrijdag ís het al Kérst!

En weet u wat ik toen deed? In een vlaag van verstandsverbijstering? Ik nam mijn toevlucht tot het ultieme zwaktebod en verzond de afgekeurde kaart. Per email.
Ja, das erg hè. En zo mogelijk nog tenenkrommender is wat ik ter verantwoording schreef in de onderwerpregel: 'Volgend jaar weer een echt kerstkaartje.'
Ieuw! (Nog los van dat ik weer eens een belofte heb waar te maken.)

Goed.
Gedane zaken nemen geen keer.
En lekker makkelijk was het wel. En goedkoop bovendien.

Ik zeg: Prettige kerstdagen!




Oja, das dan misschien nog wel even leuk: een klein overzichtje van onze kerstkaarten door de jaren heen. Van respectievelijk Kerst 2004, 2005 en 2007. (Ziet u het subtiele vraagtekentje op mijn buik op de kaart van 2007?)




8 opmerkingen:

Nicoleke zei

Ik doe dat wel. Kaartjes kopen en niet zelf maken. Wél met eigen boodschap erin.
Ik ben het hele jaar door bezig met dingen voor anderen te maken, dat ik er voor mezelf dan zo weinig zin in heb.
Stom he?!

pien zei

jeetje... die boot zie je er wel errug doorheen hoor..!

wij ook geen kerstkaart, want al verhuiskaart, jawel heul persoonlijkzelfontworpen. maar zónder beste wensen...
dus heb ik zojuist ook een digitale verstuurd. van een onbewerkte foto. die notabene ook nog op mn blog staat. met een gewoon getypt wensje erbij.
maar.. hey..
IK ben druk met verhuizen ja.
vandaar dat ik de hele dag achter mn computer zit te bloggen....

fijne kerst- en mooie feest- en gelukkige nieuwjaars-dagen voor novy en henk en bo en merlijn en lois!!!!

sanneke zei

Als oud-kunstacademie voelen wij de heilige drang elk jaar zelf onze kerstkaarten te maken. Meestal getekend en dan geprint op mooi papier, maar afgelopen jaar had ik bedacht linosnedes te drukken en in te kleuren. Man oh man, wat een enorme klus! Maar... ze zijn leuk geworden. Vind ik dan.

Astrid zei

haha. Oh wat herken ik dat schuldgevoel. Maarja. Ik kan met een gerust hart een hallmarkding opsturen hoor. Laat Olief er iets op vingerverven en tadaaaaa. Geweldig. Alleen blijken er altijd weer mensen te zijn die ik niets heb gestuurd. Damn.
En bovendien ben ik immer te laat. Maar ik heb een excuus. "want ze moeten helemaal uit Frankrijk komen hè..."

Natasja zei

Ah, dus uit schuldgevoel heb je niet gereageerd op mijn reply op deze beroemde Kerstkaartmail?

Nahja, van mij heb je helemaal geen kaart gekregen dus ik mag niet zeiken, denk ik :-).

Toet zei

Wat cute, die liefdevolle!

Anoniem zei

en wat zegt het dan als je niet eens de e-mail versie ontvangen hebt????

boehoehoe *kruipt huilend in naast het kindje in het kribje in het kerststalletje*

(maar ik heb zelf ook geen kaarten verstuurd hoor, zelfs niet digitaal)

Liefs Muts Moniek

Repel zei

Ik vind ze leuk, je kaarten. ik doe er niet meer aan, kaarten en ik hou vol. De meeste zijn namelijk toch van mensen die ik de rest van het jaar niet spreek. En mensen die me aan het hart gaan....die zeg ik het graag persoonlijk. En als ik het niet vergeet probeer ik het zoveel mogelijk loggers te zeggen: bij deze dus: hele, hele fijne dagen!

Ondertussen heb ik respect voor je kaartjes en het werk dat erin gaat. Chapeau hoor, chapeau.