zaterdag 29 januari 2011

Opzij

Terwijl iedereen hier in mijn omgeving zo’n beetje geveld is door de griep, heb ik te maken met een aandoening van heel andere aard. Ik vermoed dat het de midlifecrisis is.
Maakt u zich geen zorgen, ik ben niet voornemens te gaan motorrijden of me in te schrijven voor een cursus zeezeilen, ook ben ik geenszins van plan mijn man in te ruilen voor een jonger exemplaar. Het een en ander manifesteert zich voorlopig slechts in een licht, onderhuids gevoel van onrust dat af en toe even kort oplaait naar redeloze paniek.

De eerste symptomen bemerkte ik een paar weken geleden. Ik begon mezelf erop te betrappen dat ik minstens drie keer in elke willekeurig conversatie laat vallen dat ik al bijna veertig ben. Blijkbaar zit me dat erg hoog, of misschien moet ik het steeds even hardop zeggen om mezelf ervan te doordringen. Er zullen vast ook mensen zijn die denken dat ik naar complimenten zit te vissen, dat ik het alleen maar steeds zeg om te horen: ‘Maar Novy, je ziet er nog helemáál niet uit als veertig,’ maar dat is het niet. Echt niet. Want dat weet ik heus zelf ook wel. Ik bedoel hállo, dat zou er nog eens bíj moeten komen, dat ik nog een ouwe kop had ook.

Het is vooral dat ik me zo bedónderd voel. Zo belazerd. Stiekem, terwijl ik eventjes niet oplette, was ineens, zomaar hup, flats, floep, de helft van mijn leven voorbij! (En dat dit nog een vrij optimistische gedachte is ook, wens ik for the sake of sanity even te negeren.)
Het erge is trouwens niet eens het feit op zich, maar dat ik nog lang niet op de helft ben van de lijst met dingen die ik wil doen! Waarbij een simpele rekensom dus uitwijst dat ik het de tweede helft van mijn leven nógal druk ga krijgen en dat het er waarschijnlijk op neerkomt dat ik steeds meer zal moeten doen, met steeds minder energie en jeugdige vitaliteit. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan: Waarom heb ik zo getreuzeld?
Ter verdediging kan ik slechts aanvoeren: Ik wist het niet! Ik had geen idee! Echt, tot een paar weken geleden dacht ik dat ik álle tijd had. Een boek schrijven? Jahoor, gaak nog doen. De Kilimanjaro beklimmen, zeilen over de Nijl, wijn maken in Zuid Afrika, overleven op een onbewoond eiland? Gaak ammaal nog doen.
Yeah right.
Zal ik u eens iets uitermate beschamends vertellen? Ik ben nog nooit Europa uit geweest. Echt niet. En dat is heel idioot hoor, voor een reislustig en avontuurlijk ingesteld iemand als ik ben. (Ik zou erbij kunnen vertellen dat er maar liefst vier pogingen door omstandigheden zijn verijdeld, maar dat maakt het eigenlijk alleen maar zieliger en doet niets af aan de pathetische realiteit dat ik nooit verder kwam dan de fokking Canarische eilanden.)
Okee, Europa heb ik dan inmiddels zo’n beetje in the pocket. I did Europe. Pretty cool, als ik Amerikaanse was geweest.

Goed.
Het komt hierop neer: Ik heb haast.
Ik heb ineens.
Vreselijke.
Haast.
Als u me hier zou kunnen zien zitten, dan zag u het meteen. Goh, zou u denken, die vrouw, die heeft enorme haast, dat zie je zo. Op een heel eh...lethargische en apathische manier.

29 opmerkingen:

Door zei

Haha, gek mens. Ik ben ook een denkbeeldig wereldreiziger die alles opgeeft om met man en zonen te freewheelen.

sanneke zei

Ah, jij festinaat je lente. Zolang jongetjes van 22 denken dat jij ook 22 bent, mag je volgens mij die 17 jaar die je er jonger uit ziet rustig als reserve nemen. Niks geen haast nodig. Je hebt nog minstens een half leven over PLUS 17 jaar extra!

Inge zei

Maar straks, na je 50e heb je heel veel tijd en geld dus dan ga je het allemaal doen.

Ik heb dat met 35. Ml zei een tijdje terug dat ik dit jaar 35! ging worden. Maar dat geloof ik gewoon niet. Ik ben net 30!

Herma zei

O, the horror! Hoe herkenbaar. Ik ben dit jaar ook de klos.
En ik heb ook geen enkel gevoel voor humor en relativering omtrent dit onderwerp. Alleen maar gruwelijke haast.
40.
Veer-tig.
Hoe is het nou toch in vredesnaam mogelijk! Alleen óude mensen waren toch veertig?

Enneh Inge, niet tegen een bijna veertiger mekkeren over dat je vierendertig bent, he!
Dat willen we snotjoppie allemaal wel zijn!
(Met je: "straks na je 50e"... auch!!)
;-) :-D

Nicolet zei

ik ga aan de kant, kom er maar langs!

Anoniem zei

Ha, welkom!

uiteindelijk heb ik me tot een psycholoog moeten wenden om over het '40-jaar' syndroom heen te komen.
Had het gevoel dat mijn leven ongeveer ophield bij 40. Alles wat ik niet had kunnen waarmaken voor die grens zou ook niet meer gebeuren. Alsof je in een rijdende auto zit, die je op je 40ste in z'n vrij zet en uit laat rollen en dan maar zien hoe ver hij dan nog doorrolt.

Nu, 3 jaar later, weet ik dat je nog steeds vol gas kan geven.

Sterkte meissie!
Liefs Muts Moon

ChoCho zei

interessant - ik kijk en leer - :-)

NOVY zei

@Moniek: ja, nou, zo dus. Mooie beeldspraak. Maar wat je zegt geeft hoop. :)

Happy Bird zei

Wat ben ik blij te lezen dat anderen daar ook mee zitten...

Alleen kwam het bij niet met 40. Ik zat er wel op te wachten toen, iedereen had me gewaarschuwd voor die 4 die er opeens voor kwam te staan. Maar ik had daar hélemaal geen last van... Tot ik 42 werd en ik het helemaal niet meer zag aankomen...

Ik heb dus ook haast, veel haast. Maar het heeft zijn voordelen. Je focust en gaat voor resultaat. En dat loont zich... Geloof me!

Anoniem zei

Over een maand is het voor mij zover. En ik kamp met exact hetzelfde (moet ook dat boek nog schrijven, of eigenlijk uitgegeven krijgen; ben ook nog nooit buiten Europa geweest; schrik me wezenloos van al die dingen die ik niet heb gedaan). En dan dat pesterige stemmetje in mijn hoofd dat steeds treiterend opmerkt dat het 'dus' ook allemaal niet meer gaat gebeuren. Maar ik moet zeggen dat mijn werkswitch de ergste depressies wel heeft verjaagd. Nu ik buiten mijn vaste spoor treed, liggen er ineens weer allerlei paden open.
Jacq

Jack0 zei

Haha, hoeveel je ook gedaan hebt, er is altijd nog veel meer wat je niet hebt gedaan! En steeds minder tijd om het allemaal nog te doen...
Het maakt volgens mij niks uit wat je wel of niet gedaan hebt hoor, *wie je bent* is veeeeeeel belangrijker. Maar ja, die wijsheid komt pas op je 50ste! (wat ik op papier al ben, maar ik ben nog steeds van mening dat dat een fout bij de inschrijving bij de burgerlijke stand moet zijn geweest)

Susy zei

Maar Novy, je ziet er nog helemáál niet uit als veertig!

Oh, dat wist je al.

Manon zei

Misschien moet ik me maar gaan verheugen op mijn 50e. Want dat zit ik niet maar huis gebonden vanwege kindertjes, gaat man bijna met de VUT en hebben we (hopelijk) geld genoeg om te gaan reizen. Ja. Dat doe ik.
Ik ga de komende 11 jaar gewoon in winterslaap.

Neneh zei

Haha, hoe herkenbaar! Tot m'n schrik moet ik bekennen dat ik die leeftijd alweer 2 maanden(!) geleden ben gepasseerd. Gelukkig heb ik er weinig van gevoeld, maar toch betrap ik mezelf er op dat ik vaker in de spiegel kijk. Gewoon, om even te checken of ik er zich niet plotseling nieuwe rimpels hebben gevormd. Of (en dat is echt m'n angstbeeld) ik niet té veel op m'n moeder ga lijken.

Maar gelukkig er nog hoop. De MILF is namelijk in opkomst. En dan kun je nog heel wat jaartjes vooruit :)

marieke zei

In het NRC stond zaterdag dat je na je 45 e weer gelukkiger gaat worden.soort van circle of life maar dan een u- bocht. Daar hou ik me dan maar aan vast

Cisca zei

Ik ben toch echt helemaal ondersteboven van je bekentenis.
Kom langs!

Esther zei

Wat is er trouwens mis met motorrijden? Echt iets dat je gedaan MOET hebben hoor! ;-)

Ri zei

Dit zijn geen geruststellende berichten. Vorig jaar 30 geworden. Nu het gevoel dat ik de komende tien jaar moet beslissen over levensveranderende zaken als kinderen en deze ook nog zou moeten baren. Met als gevolg 15 jaar ongelukkig zijn/voelen en zeker geen tripjes naar verweggistan.


Maar aan de andere kant, ik heb geeneens een lijstje met dingen die ik gedaan zou willen/moeten hebben. Ik laat me veels te snel gek maken door anderen. Ik ben tevreden. En daar ben ik best blij mee. Heeft even geduurd na mijn 30ste verjaardag, maar ik ben nu een heel blij meisje.

Nicolekebolleke zei

Die haast heb ik ook, maar komt vanuit een andere achtergrond. Het leven is namelijk voorbij voor je het weet, beseften wij afgelopen tijd.

Ja. Dit is een serieuze reactie, want het is gewoon zo.

Dus; ren Noof, ren!

NOVY zei

'Nu het gevoel dat ik de komende tien jaar moet beslissen over levensveranderende zaken als kinderen en deze ook nog zou moeten baren. Met als gevolg 15 jaar ongelukkig zijn/voelen en zeker geen tripjes naar verweggistan.'

Ok. @ri, dit snap ik nie. 15 jaar ongelukkig?

Anoniem zei

Goed gemaakt! Ik hoop zelf ook zo een site te maken.
Hoe heb je dit gemaakt?
Ik heb novylooptover.blogspot.com gevonden via startpagina

Groetjes,
Debby uit Haarlem

Lehti Paul zei

Novy, je stijl is super. Elke keer dat ik hier langswaai is het weer genieten. Bundel je blog en voilá, je hèbt al een boek. Met lezers erbij nog vóór de inkt van de eerste proefdruk op papier staat!

NOVY zei

@Cisca: Ja! Twee vliegen in één klap! Europa uit en een Volvo lenen!
@Debbie: hartstikke makkelijk, klik op blog maken in blogger en de rest gaat (bijna) vanzelf.
@Lehti Paul: dank voor het compliment!

Ri zei

@novy: volgens dit onderzoek worden vrouwen 15 jaar ongelukkig door het krijgen van kindereb: http://www.lindamagazine.nl/2011/01/31/kind-maakt-ongelukkig/ Vandaar dat ik het hier meldde.

sanneke zei

@ri: wat is dat voor raar onderzoek??

Ri zei

@sanneke: je kan er op promoveren.

Persoonlijk geloof ik er geen bal van dat ik m'n moeder 15 jaar ongeluk heb aangedaan. Als dat echt zo was, dan had ze na mij toch niet mijn broer en zus nog gekregen. Toch?

Rosalie zei

Ik heb mijn hele leven al haast. Hmmm. Dus het wordt nog erger? Oh God. Nee.

Toet zei

Meid. Veertig? Jij? Dat had ik dus echt niet gedacht. Dus. En verder heb ik weinig zinnigs toe te voegen. Of iets van haastige spoed is zelden.... ? Neuh, toch maar niet.
Ik ga negentig worden trouwens, dus ik ben nog niet op de helft. Zo.

Ri zei

Navraag leert dat zowel mijn moeder als mijn schoonmoder zich niet 15 jaar lang ongelukkiger hebben gevoeld.

Pfff, hele opluchting.