woensdag 13 januari 2010

NK-08-PH

Ik heb iets met vervoermiddelen. Met bijzondere, afwijkende vervoermiddelen. Ik ben niet zomaar zo gek op mijn fiets, natuurlijk. En wat betreft auto’s: lange tijd waren er maar drie auto’s die ik een blik waardig gunde: de Mini, de Kever en de Eend. Oja, en het Volkswagenbusje.
Inmiddels is dat wel een beetje bijgesteld; er zijn meer vierwielers waarbij ik mezelf wel achter het stuur zie zitten, maar ik ben nog steeds verzot op rare voertuigen: busjes die met behulp van zelf getimmerde interieurtjes omgetoverd kunnen worden tot camper, Engelse dubbeldekkers, antieke brandweerwagens – ooit heb ik eens een lift naar Amsterdam gekregen van twee jongens met een oude ambulance: dat was gaaf – en oude vierkante Volvo's.

Toen ik mijn rijbewijs had gehaald kocht ik een Austin Mini. Oftewel, de helft betaalde ik zelf, de andere helft betaalden mijn ouders; het beste cadeau dat ik ooit heb gekregen.
Acht jaar - van mijn 18e tot mijn 26e - heb ik er in rondgereden. Mee geleefd, beter gezegd. We waren onafscheidelijk. Waar ik ging, ging die Mini. We hebben zoveel samen meegemaakt! Om maar iets te noemen: drie verhuizingen, twee studies, drieëneenhalve verkering, twee keer liefdesverdriet, een bruiloft, een ongeluk, drie keer zonder benzine, 1 gebroken remleiding. Zijn bodem heeft bezaaid gelegen met lege pakjes Barclay, een korte tijd met lege pakjes kauwgum en daarna weer met pakjes Marlboro. Hij heeft van alles op zijn dak gedragen, mij van een heleboel A’s naar B’s gebracht en we hebben vele, vele reizen gemaakt. Half Europa hebben we doorkruist! Tot er bijna 250.000 kilometer op de teller stond.

Een Mini (en dan bedoel ik dus het oude model hè voor de duidelijkheid, van die nieuwe modellen van BMW heb ik geen verstand) is echt, dat vind ik nog steeds, de beste kleine auto ooit gemaakt. Je kunt er enorm mee scheuren - niet voor niets heeft een Mini meer dan eens de Rally van Monte Carlo gewonnen - omdat het zwaartepunt zo laag ligt dat hij gewoonweg niet kan omvallen, hoe hard je ook door de bocht gaat. Bovendien is het een kleine auto met relatief veel ruimte: ik heb meerdere malen zeer comfortabel passagiers van ruim 2 meter lengte vervoerd, die in elke andere auto met hun knieeën naast hun oren en hun hoofd tegen het dak hadden gezeten.
Ook wat betreft bagageruimte had het kleine 'koekblikje' veel meer te bieden dan je zou verwachten, dat bleek als we op vakantie gingen. Aangekomen op de plaats van bestemming was het een bezienswaardigheid als we gingen uitladen - gelijk die goocheltruc met de ketting van zakdoekjes waar geen eind aan lijkt te komen. Hele campings liepen uit om te kijken wat er in de godsnaam allemaal uit dat kleine autootje kwam! Twee mensen, een hond, twee gitaren, een accordeon, een tent, een luchtbed, een butagasding, een pannenset, een barbecue, tassen met kleren, slaapzakken, een krat met levensmiddelen...

Zucht. Zonder moeite kan ik het gevoel oproepen. Ik hoef me maar even te concentreren en ik weet weer precies hoe het stuur aanvoelde, hoe het autootje rook, waar de knopjes allemaal zaten, hoe ver je de choke moest uittrekken in de winter, hoe stroef de koppeling ging...ik mis hem. Het gevoel van vrijheid dat hij me gaf.


Voor u in verwarring raakt van de foto’s: eerst was ie zilvergrijs, later - de langste tijd - zilvergrijs met (100) bloemetjes (die ik er zelf op had geschilderd) en nog weer later zwart, nadat we (Henk en ik) hem volledig hadden gestript, alle roestplekjes hadden weggeschuurd en opgevuld en hem opnieuw hadden laten spuiten.






Deze stroll down memory lane is overigens niet geheel zonder schuldgevoel. Want ik had hem beloofd, dat als hij ooit zou overlijden, ik hem als bloembak in mijn huis zou zetten. Of als televisiekastje. Of hem zou ombouwen tot tweezitsbank.
En dat heb ik niet gedaan. Want hoe dat gaat: op een bepaald moment hadden we een busje nodig voor ons werk. en toen heb ik hem verkocht. Met heel veel pijn in mijn hart en - 12 jaar* later - nog immer spijt.


* Edit 13 oktober 2015: Inmiddels 17 jaar later.

21 opmerkingen:

Herma zei

ach, zo hik ik al een tijd aan tegen de verkoop van mijn oude golf...
Het moet nu echt gaan gebeuren. En het ergste is: niet een liefhebbend nieuw baasje die er nog tien jaar stoer in rondscheurt, maar een misprijzend kijkende autodealer die hem voor zo weinig mogelijk van me af gaat proberen te troggelen.
Ik weet het, de golf gaat het afleggen tegen de zeer tot de verbeelding sprekende mini. Maar toch.

Cisca zei

Jaahaaaa, die bloemetjes zijn heel cool!

Ri zei

Drie-en-halve verkering. Haha!

Mooi verhaal. Zou haast iets gaan voelen voor auto's.

Ilse zei

Oh ik zou ook spijt hebben , gaaf karretje, zit jij erop ? mooie benen...
enne wie is die man op het dak die we niet mogen zien? is dat een van die drie en halve verkering?
je zou m kunnen zoeken als je het kenteken nog weet...

Natasja zei

Wat een mooi verhaal.

Ik heb de kentekengegevens even bij de RDW gecheckt. Helaas is je Mini daar niet meer bekend. Laten we dan maar hopen dat ie nu in een verwegland iemand heel blij maakt!

Judith zei

Zo, kan me voorstellen dat je daar spijt van hebt. Zelf heb ik alleen heel burgerlijke auto's gehad, wat er maar toevallig te krijgen was voor de prijs die ik ervoor over had. Auto's zijn voor mij echte gebruiksvoorwerpen, ik hecht me er niet aan.

Door zei

Ach wat jammer dat 'm verkocht hebt. Leuke foto's! Ik heb niks met mijn auto, maar ja, ik heb dan ook een doodgewone Fiesta.

NOVY zei

@Herma: een wát? Een Gólf? Haha. Nee hoor ik snap helemaal dat je ook van een Golf kan houden.
@Cisca: ja hè? 4 dagen ben ik ermee bezig geweest. Hele auto afgeplakt en één voor één de bloemetjes erop gespoten. En toen ik klaar was zeiden mensen: 'Oh, wat leuk. Heb je er stickers op geplakt?' Aaargh!
@Ri: wie weet gebeurt het je nog ooit :).
@Ilse: thanks for the compliment. Mijn benen zijn inderdaad niet mijn slechtste lichaamsdeel. Met de opmerking: ik was daar 22.
Inderdaad, de jongen op het dak is een exvriend, die het misschien niet heel tof vindt om herkenbaar op mijn blog te verschijnen. Maar ja, het was de enige foto die ik kon vinden van Mini zonder bloemen.
@Natasja: dan vrees ik dat hij is overleden. (Hij was ook al van 1985.) Tis te hopen dat hij niet als plantenbak bij iemand anders in de serre staat!
@Judith: ik ook niet meer hoor. Hoewel: we hebben besloten dat onze volgende auto een oude Rangerover moet worden. En het zou best kunnen dat ik daar dan toch weer gevoelens voor ontwikkel..
@Door: Een Fiësta. ja. Nee.

Susy zei

Ohjaaa, dat had ik met mijn Renault 5 GTL! Jaja, GTL. Met de L van luxe. Het ding was vijfdeurs! En het was de auto die ik van kinds af aan al hebben wilde.
Ik kocht 'm ergens aan het bijna eind van een relatie, was toen 26 en voelde me zo vrij als Thelma of Louise.
Heerlijk. Helaas ging ie na niet zo'n lange tijd dood.
Dat ouwe vrouwtje waar ik 'm van gekocht had, had 'm dus blijkbaar niet altijd binnenstaan...

Nog steeds als ik er één zie rijden ben ik vreselijk jaloers.
Op de vrijheid of de auto...

Yvonne zei

De bloemetjes! Ge-wél-dig!!

NOVY zei

@Susy: ja. Zo vrij als Thelma of Louise, precies.
Renault 5 rules ook bigtime!
@Yvonne: hetzelfde bloemetje heb ik op mijn schouder. Trouwens.

Anoniem zei

Dit haalt weer herinneringen op van mijn rode fiatje 127...snik.
Het rook altijd zo lekker in dat autootje. Naar vrijheid, vrijpartijtjes en andere lekkere snoefdingen.
Die spcecifieke geur (beetje wee-ige zoetige) geur heb ik nooit meer geroken nadat ik m'n wagentje naar de sloper heb gebracht.

liefs Muts Moniek

Nicoleke zei

ooooh te gek!
Ik krijg helemaal kriebels van deze foto's. Leuk!

Astrid zei

haha, die eerste foto. Met die surfplank die bijna groter is dan de mini. (en die man natuurlijk, die ook. haha)

Hij is echt heel heel schattig. En ik kan me voorstellen dat je hem (of is het haar?) mist!

Ik ben heel erg daarin. Zo aai ik onze auto af en toe over het dashbord. Zo van "goed gereden". Kuch. Tsja. Zeker een vorm van animisme..

Soes zei

Ik had een donkerblauwe!!!
Totdat ik mijn eerste kind kreeg. Toen kwamen zijn voeten over de stoelzittingen.

Met-pijn-in-het-hart, Novy. We hebben dezelfde auto- en fietsentic.

NOVY zei

@Moniek: Ja, die geur. :)
@Nicoleke: het was ook zo leuk!
@Astrid: het was een hij. Hij, de Mini.
@Soes: we zijn op dezelfde dag geboren, dan krijg je dat. (Blijkbaar? :))

quirk zei

Wat leuk! Ik kan me dat helemaal voorstellen, ik heb met mijn fietsen (ik verslijt er nogal wat) ook altijd een band.
Ik zag in een verbouwingsprogramma wel ooit een tafel die gemaakt was van een Mini. Als dat de jouwe was dan is ie heel goed terecht gekomen!

NOVY zei

@Quirk: Haha: een fietsband. Een tafel joh? Zie je wel. Dat had ik nou ook willen doen.

Geert zei

Ohhh die Mini: 38 jaar terug had ik er eentje: splinternieuw en vuurrood. Fantastische kar: je kon er zo lekker accessoires bij krijgen zoals een klein stuurtje en mooie metertjes en mooie wieltjes en een dikke uitlaat en weet ik wat allemaal. Deze door een aanrijding overleden MiniRollsRoyce reed zo super, dat ik er vandaag nog eentje terug zou kopen als ik inmiddels niet zo'n 30 jaar met het Alfa-virus zou zijn behept

Toaske zei

Een ode aan je eerste auto. Leuk, en ook leuke foto's!

quirk zei

Hahaha! Ja fietsband!
Maar voor een mini-tafel heb je wel ook een enorm huis nodig, anders komt het niet over.