maandag 7 september 2009

Waarom ik vanmorgen het haar van mijn zoon kamde met een vork


Gisteravond hadden we een barbecue. De jaarlijkse pleinbarbecue. Een buurtbarbecue dus, maar omdat we aan een plein wonen noemen wij het de pleinbarbecue.
Enfin.
Door omstandigheden vond deze pleinbarbecue ditmaal niet op een zaterdag maar op een zondag plaats en aldus had ik mijzelf op rantsoen gezet: uiterlijk om 23.00 uur in bed en niet meer dan 4 glazen wijn. En hoewel ik me keurig aan mijn regels heb gehouden (ik had toch niets gezegd over hoe vol de glazen mochten zijn?) dacht ik toen ik in bed lag toch: mwah.
En dat dacht ik eigenlijk weer toen ik vanmorgen wakker werd.
Mwah.
Niet omdat ik een kater had hoor, dat niet, maar omdat ik niet meer precies wist wat ik allemaal had verteld en aan wie. Dus ik stond onder de douche en probeerde me te herinneren wat ik allemaal had verteld en aan wie. En net toen ik dacht: laat ook eigenlijk maar zitten, was het ineens daar: ongenadig scherp in het brute ochtendlicht.
O neee! Ik heb tegen de buurman-die-gaat-verhuizen gezegd dat ik hem zal missen! Aargh! (Hij zal toch wel hebben begrepen dat ik daarmee vooral zijn vrouw en kinderen bedoelde?)
O neee! En ik heb Kees verteld over mijn blog! Erger nog, ik heb hem verteld waar hij mijn blog kan vinden!

Ik zal het maar opbiechten, eigenlijk is dit hele oninteressante verhaal over de barbecue speciaal voor Kees.
"Dus morgen ga je schrijven over de barbecue?" vroeg hij, nadat ik hem in geuren en kleuren had moeten uitleggen waarom ik in godsnaam dacht dat mijn belevenissen interessant genoeg waren om geopenbaard te worden op het internet. "En ook over mij?"
"Wat jij wil, Kees," zei ik. "Mag ik je gewoon Kees noemen, of heb je liever K.? Of buurman K.? Tommy, misschien?"
Kees was goed.
Dus.
Bij deze.
Hoi Kees.
Was gezellig hè, de pleinbarbecue.


Waar wilde ik heen.
Oja.
Geen kater dus, vanmorgen. Maar het moet gezegd, alles ging wel een béétje langzamer dan anders. Terwijl ik ook een béétje meer haast had dan anders. Ik moest namelijk om 9.30 uur in Assen zijn, voor een interview. Wat inhield dat ik niet alleen al om 8.15 uur op de fiets moest zitten om de kinderen naar school en de oppas te brengen, maar er ook professioneel en verzorgd uit moest zien, dat wil zeggen: met kleren zonder spuug- en snotvlekken en met verse make-up (niet die van gisteravond).

Goed. Vlak voordat we de deur uit zouden stappen, zag ik het. Het vogelnest.
"Merlijn", riep ik. "Je haar!"
En omdat hij zich zo echt niet op school kon vertonen en ik geen tijd meer had om de twee trappen naar boven te rennen voor de borstel, deed ik wat u al heeft kunnen lezen in de titel van dit stukje: ik kamde zijn haar met een vork.

Wat wonderwel werkte, trouwens.

"Dit ga ik dus echt nooit aan iemand vertellen, hè," kreunde Merlijn.
(Dat hoeft ook niet, jongen. Dat doet je moeder wel.)

16 opmerkingen:

kwan zei

Te schetig gewoon!
Was je niet bang dat je in zijn hoofd zou prikken??

En nu in de gaten houden of Kees ook nog onthouden heeft hoe hij bij je kan komen lurken.
Hmmm...
Dat klinkt niet al te best! :-)

Nicolette zei

En niet eens een foto van Kees? Jammer, jammer. Ach, die vork is zo erg nog niet. Hoop alleen wel dat ie niet vastzat in zn vogelnest, dat staat dan weer zo slordig op school...

pien zei

superfijn blogje!!

Natasja zei

Gelukkig heeft Merlijn een moeder die praktisch kan denken. Daar leren ze van :-).

Maar nu kun je dus niet loggen over vervelende buren. Want dan leest Kees het.

O. Hoi Kees!

Vita zei

Gelukkig dat Kees gaat verhuizen, qua genante gesprekken die anders zouden volgen.

En kammen met vork? Dat klinkt eigenlijk niet eens zo gek, en is altijd beter dan het spuug dat mijn vader vroeger op de stoep van de school gebruikte om nog gauw een (mijn) melksnor weg te vegen.

NOVY zei

@Kwan: nee, daar was ik niet bang voor. Hm..wat zegt dat over mij?
@Nicolette: laat ik daar maar niet aan beginnen...
@Pien: :)
@Natasja: Ja! Ja hè?
@Vita: De buurman-die-gaat-verhuizen is een andere buurman....dus genante gesprekken? Zou het? Ja, spuug, melksnor. Ik heb gezworen dát nóóit te gaan doen. Maar. Eh.

Door zei

Haha, gek mens. Vindt Kees vast ook :-)

Mammalien zei

Dus die van mij heeft nog mazzel... ik mag pas sinds een half jaar met een babyborstel in de buurt komen van het vogelnestje van mijn Merlijntje (en als ik klaar ben duwt hij het weer gewoon precies zoals het daarvoor zat..)

Susy zei

Met een vork joh?
En Kees dus.
Ja. Ik heb dat ook altijd.
Dat mensen in mijn omgeving meteen denken dat ik over ze ga schrijven.
Hahaha! As if!
Pff.

Waar wil ik heen?

Ohja. Nergens.

gewebkijk zei

hahaha...
ik ga dit soort perikelen steeds leuker vinden... :)
(ook niet verder vertellen svp)

mamarieke zei

Hai,
Al sinds, zeker 4 blogjes lig ik helemaal in een deuk om je. Heerlijk!
Alleen door alle drukte rondom ons nieuwe wereldwonder gun ik mezelf geen tijd om een berichtje voor je achter te laten. Maar nu kon ik er niet onderuit. Zo grappig allemaal.

Zo klaar is Kees...
Eh Marieke ;)

Ilse zei

Whoehhahah geweldig stuk vooral de laatste zin zo droog...

Cisca zei

Heeft Kees al aan iedereen op het plein verteld wat jij vanochtend hebt gedaan?

Nicoleke zei

Hallo Kees!!!

Dus.
Ja. Met een vork.
Haha.
Ik was er niet op gekomen!

Maartje zei

hihi. ik heb mijn eigen haar ook wel eens met een vork gekamd hoor, gewoon omdat dat zo uitkwam.
was het wel een schone?

sanneke zei

Fijn om te weten dat ik niet de enige flapuit ben.
Zo had ik me toch ook echt voorgenomen mijn leerlingen niet meer te vertellen dat ik een weblog bijhoud. Maar de eerste dag deed ik het toch al.
' Goh mevrouw, hoe komt u nou in vredesnaam op die giraffensite?!' ' Oh, daar wees iemand me op mijn weblog op.' ' WAT?! Heeft u een weblog? Waar dan? Welke?' OH NEEEE! WAT HEB IK GEDAAN!! 'Dat zoeken jullie maar lekker zelf uit.' Pfff, en nu maar hopen dat ze het weer vergeten.