dinsdag 1 november 2011

#kanjerguusje

De dag beginnen met het lezen van een weblog over een meisje van tien, dat de dag daarvoor aan kanker is overleden, is nooit een heel goed idee.

Gisterochtend, terwijl ik vanuit mijn bed de kinderen in hun kleren commandeerde en mezelf voorbereidde op het onvermijdelijke opstaan door met mijn iPhone even de nieuwe tweets door te nemen, zag ik een aantal emotionele berichten in mijn timeline met de hashtag #kanjerguusje. Ik biecht op dat ik met mijn nog niet wakkere hoofd per abuis onmiddellijk kankerguusje las, maar dat eh... klopte dus. Doorklikken bracht me op het weblog van een vader, die de oneerlijke strijd van zijn dochtertje tegen die afschuwelijke, meedogenloze ziekte beschrijft. En wel zo mooi en zo rauw en zo eerlijk, je hart springt er gewoon van aan stukken.
Ik bleef op de rand van mijn bed zitten lezen, in mijn onderbroek, had vervolgens geen tijd meer om te douchen en bracht de kinderen naar school zonder te weten of ze eigenlijk hadden ontbeten en hun tanden gepoetst.
En liep vervolgens de hele dag rond met zo’n huilbrok in mijn keel.
Bah. Kinderen mogen niet doodgaan.

Als u het hartverscheurende (en liefdevolle) relaas ook wilt lezen, hier is de link.
Klik.
Voor kaarsjes branden is het te laat, maar dat had u al begrepen.

14 opmerkingen:

Geartsje zei

Ik had dat ook. Ik klikte ook door naar aanleiding van al die tweets. En ik voelde me daardoor zo k*t.

Susy zei

Ik maakte ook die 'fout' om dat te gaan lezen gisteren.
Op mijn werk notabene.
Zat ik dan. Voor me uit te staren en plots een enorme angst ontwikkelend voor vreselijke doemscenario's.

Nee. Ik werd er niet vrolijk van.
Maar je kunt nu eenmaal niet altijd je ogen sluiten.

Terrebel zei

Heftig verhaal inderdaad. Zelf vader zijnde kon ik niet nalaten te bedenken hoe ik mij zou voelen of wat ik zou doen als het mij zo overkomen. Mijn jongste wordt over drie maanden tien. Deo volente.

Natuurlijk...dagelijks sterven zo'n 35.000 mensen van de honger en 19.000 daarvan zijn kinderen en dat is verschrikkelijk. Maar dit...dit komt zo dichtbij. Ik was sprakeloos toen ik het las van Guusje. Kon een paar minuten lang alleen maar naar het scherm staren en voelde mij machteloos. Onvoorstelbaar wat de mensen die Guusje liefhebben moeten doormaken! Al onze eigen problemen lijken daardoor zo futiel...

sanneke zei

Ik durfde het niet. Doorklikken. En nog niet. Maar ik weet wat die ziekte aan kan richten, heb 't van dichtbij meegemaakt hoe 't is als een kind aan kanker lijdt en overlijdt en weet hoe verwoestend dat niet alleen voor 't kind kan zijn.

LEHTI zei

"En wel zo mooi en zo rauw en zo eerlijk...." Dat is het zeker, Novy.
Het is knap om woorden te vinden waar geen woorden voor bestaan.

Inge zei

Ik ook tranen met tuiten en brok in mn keel. Zo oneerlijk. Van de hongersnood kinderen ook hoor. Maar Nienke kan ook zomaar ons kind zijn..

NOVY zei

@Terrebel: Ja. Mijn jongste dochter wordt over twee maanden tien.
@Inge: Nienke?

Kristel zei

Ja.. ik begon de dag ook ongeveer zo, en had ongeveer hetzelfde scenario daarna. Het is zoveel verdrietigheid zo mooi beschreven, ik heb er de hele dag aan gedacht. En nu nog natuurlijk, maar dat laat ik niet toe, het is te erg om mijn eigen jongens te bekijken met zo'n verhaal in je hoofd.

Jacq zei

Ik heb mezelf gedwongen na een paar regels te stoppen met lezen. Omdat ik wist dat ik anders ook zo'n huildag zou hebben. Maar nu voelde ik me daar de hele dag halfschuldig over; dat ik die keuze had om zelfs zo'n blog niet te gaan lezen is zo'n schril contrast met de ouders van Guusje die geen enkele keuze hadden...

Enne, Loïs tien over twee maanden? Time flies!

NOVY zei

@Jacq en @Terrebel: Oh. Haha. Maak daar OUDSTE van.

Inge zei

@novy ook zo'n verhaal over een Nienke gelezen ooit, en denk dat ik door het Guusje verhaal daar dus nu weer aan terug moet denken. Maar zo "ken" ik ook een Joris, kleinzoon van blogster oma Jensen van net 1 die zwaar aan de chemo is. Wat ontzettend oneerlijk. Zouden we maar gewoon allemaal met 95 gewoon in onze leesstoel overlijden. Zonder ziektebed of iets. #wensvoordewereld

Manon zei

Precies hetzelfde hier. Inclusief leesfout en de bijbehorende gedachte"'nou nou, zo zou ik het niet noemen'. De hele dag een brok in m'n keel gehad. Vooral omdat onze kanjers ook bijna 10 zijn....

Door zei

Yep, ik las het ook. En de dag erna een berichtje dat een moeder met twee kindjes te water was geraakt en een andere moeder die met haar baby ging zwemmen en een lamp op haar hoofdje kreeg. Al die kindjes gingen dood. Nadeel van Twitter soms... berichten die je niet wilt lezen. Zucht. Oneerlijk is het hè.

Nicole zei

Net zoals ik mijn kinderen waarschuwde niet aan een hete oven te zitten, omdat ze zich dan zouden branden, verbied ik mezelf bepaalde dingen te lezen.