vrijdag 26 februari 2010

Rise and fall of minor depression


Misschien komt het door het weer, laten we het daar maar op houden, maar ik viel de laatst tijd niet helemaal samen met mijn vrolijke en opgeruimde karakter. Ik was maar half aanwezig. Zombie-like. Ik werkte wat zonder al te veel begeestering, zorgde voor de kinderen zonder al te veel begeestering, deed het huishouden zonder enige begeestering.....eigenlijk had ik alleen maar zin om te slapen. En dan pas wakker te worden in de lente, met alle bomen in knop en een temperatuurtje van, zeg, 16 graden.
Maar ja, dat kan niet. Zeggen ze.
En dus was ik moody. En gloomy. En een tikje labiel. Zo was ik bijvoorbeeld overdreven aangeslagen door het niet nader te noemen 10kilometer-debacle in Vancouver. Ik heb er een hele nacht van wakker gelegen en zelfs om gehuild, nah en ik hou niet eens van sport, kun je nagaan. Waarschijnlijk had het dan ook mede te maken met het meisje dat diezelfde dag werd geboren, veel te vroeg en veel te klein, omdat haar moeder (mijn nichtje) een acute zwangerschapsvergiftiging kreeg.
Daarnaast was er ook nog het chagrijn over de kapotte iphone die – zo weet ik inmiddels – de rest van zijn leven kapot zal blijven: ik zal er nooit mee kunnen internetten of bellen. En nu kan ik natuurlijk roepen dat dat laatste BEST WEL EEN ESSENTIËLE FUNCTIE IS VAN EEN TELEFOON, maar dat zou kinderachtig zijn. Immers, er zijn ook een paar dingen die het wel doen: de camera en de ingebouwde ipod bijvoorbeeld. En spelletjes kan ik er ook op spelen.
Eigenlijk heb ik dus gewoon een hele dure Nintendo Dsi gekocht, uitgevoerd in een prachtig apple-design.
Ja.
U merkt het misschien al een beetje: ik zie de dingen weer wat meer van de zonnige kant. Sinds gisteravond.
Want ik was het zat, dat gesomber, dus ik besloot met een vriendin mee te gaan naar de Schouwburg. Waar we een try out zagen van de voorstelling ’11 minuten’ van het NNT, gebaseerd op het boek van Paulo Coelho.
En ik vond het mooi. Héél mooi.
En dat is maar goed ook, want 10 maart ga ik nog een keer, op uitnodiging van Malou Gorter, de hoofdrolspeelster. Die samen met mij en nog zes anderen de ouderraad van de school vormt. En die ik bewonder, als actrice en als mens.
(En ja, stiekem vind ik het natuurlijk hartstikke cool dat ik zo’n goede actrice in mijn kennissenkring heb. Maar als ik dat opschrijf klinkt het alsof ik een soort van celebritygeil ben, ofzo. Wat ik uiteraard geenszins ben. *unfollows per direct Carice van Houten op Twitter*)

Anyway.
Na de voorstelling gingen we nog naar de Schouwburgbar, a.k.a De Souffleur. Waar het enorm gezellig was en waar we hele leuke gesprekken voerden en ik maar liefst 6 biertjes dronk en een half pakje sigaretten leegrookte. (Niet mijn eigen pakje sigaretten, maar dat van mijn vriendin; ik rook niet, tenslotte.)
Nu ben ik dus enigszins brak (niet in de laatste plaats door Loïs, die vanmorgen vanaf 6 uur afwisselend mondharmonica speelde naast mijn oor en aan de (elastieken) spaghettibandjes van mijn nachthemd trok om ze tsjak! te laten terugschieten tegen mijn blote schouder...) maar: I feel better!

Het is wat beschamend om te zeggen, maar cafélucht doet mij goed.

10 opmerkingen:

sanneke zei

Doktersadvies: wekelijks een avondje doorzakken in de kroeg tot de lente weer volop in zicht is.

Nicolekebolleke zei

Hè verdomme. Die stomme iPhone! Maar, je weet t nu dus: kroeg en sigaretten van vriendinnen zijn het beste medicijn.

Ri zei

De geur van verschraald bier of die van lentebloesem. Bijna hetzelfde toch?

Hoop dat je je snel weer begeesterder voelt.

gewebkijk zei

op cafe gaan, voortaan op doktersrecept...

quirk zei

Nah. Als je de ondergang van je Iphone te boven kunt komen kun je alles aan.

Herma zei

Fijn dat je er weer een beetje bovenop raakt.
Maar: Hoe herkenbaar!
Goed te horen dat het dus inderdaad zomaar eens beter kan gaan na kroegbezoek. Ik blij dat ik voor mezelf een date heb geregeld, morgen!

Cisca zei

Ik zeg, doe een weekje Curacao in februari. Dat helpt.
Maar naar de kroeg gaan, kan natuurlijk ook. En dat is wel zo goedkoop.

Wondelgijn zei

Oo, wat erg van je iPhone... zou ik ook heel chagrijnig van worden, hoor... Gelukkig dat de voorstelling en de belofte op nog een voorstelling je weer een beetje in een beter humeur hebben gebracht...! :-) Nog even volhouden, de lente is onderweg.... (en tot die tijd: lang leve het café!!)

Joeltje zei

Manlief zakte vorige week door in de kroeg en ik werd me toch een partij vrolijk van de schrale lucht die 's nachts mijn slaapkamer vulde. Tis niet eens een grapje, dus ik ben een hele goedkope kroegtijger: ik blijf voorlopig thuis en man zuipt zich klem.

En hier ook een vroeggeboorte in onze directe omgeving, 30 weken. Kindje blijkt ook ernstig gehandicapt. Manman, heb nachten niet geslapen en er heel wat tranen om gelaten.

Ingrid zei

Heerlijk toch, wat biertjes drinken!