woensdag 11 november 2009

Wat je nog meer met zand kunt doen behalve je kop er in steken

Ik weet het even niet. Vandaag. Gisteren ook al niet. Er is niet echt iets aan de hand; ik loop gewoon een beetje met mijn ziel onder de arm. (Wat een rare uitdrukking eigenlijk? Oh, ik lees net dat het betekent dat ik me verveel. Dat klopt niet. Althans, dat zou niet hoeven: ik heb het razend druk. Lusteloos - dat is wat ik bedoel.)
Maar waarom? Heb ik een herfstdepressie? Komt het door het geouwehoer over die Mexicaanse griep? Doordat we ineens moeten beslissen of we Loïs al dan niet laten vaccineren - en ik het echt niet weet?
Normaal gesproken ben ik met dit soort dingen heel vatbaar voor rationele argumenten, maar die doen het nu niet voor me, om de een of andere duistere reden. En intussen schreeuwt mijn gevoel dat we haar niet moeten enten! Niet omdat ik bang ben dat er een nanochip in mijn kind wordt gespoten (een wát!? Een náchochip?! - hier moest ik heel hard om lachen) maar omdat ik, enerzijds, denk dat mijn kinderen prima in staat zijn een eventuele griepuitbraak te overleven (wat de ouders van de gestorven kinderen misschien ook wel gedacht hebben, maar dit terzijde) en anderszijds omdat ik zo mijn vraagtekens zet bij de veiligheid van het vaccin. Omdat het zo snel uit de grond is gestampt. En omdat ik - om maar eens een hippe kreet te bezigen - de motieven van de pharmaceutische industrie steeds minder vertrouw.
Bovendien denk ik nog steeds - hoewel steeds minder stellig naarmate het langer geleden is - dat ik de Mexicaanse griep al gehad heb, in augustus. En dat mijn gezin er dus al mee in aanraking is geweest en al antistoffen heeft opgebouwd.

Maar vergeet dit allemaal maar weer snel, lieve bloglezertjes.
Want het komt er natuurlijk op neer dat we het toch gewoon doen.
Loïs krijgt die prik.
Want zo zijn wij nou eenmaal. Kuddedieren.
En: Stel je nou toch voor........ en dat we het dan hadden kunnen voorkomen.
Ja.


Iets anders nu.
Iets waarop ik werd gewezen door een vriendin (is dit voldoende bronvermelding, Moniek?): een jonge vrouw die een 'zandanimatie' maakt over de impact van de oorlog.
Amazing.

12 opmerkingen:

Susy zei

ohja, dat zie ik vaak 's ochtends bij Z@ppelin.
Daars ook zo'n Zandmeester.

Maar eh..zieltje.
Zal ik m even voor je dragen?
Doe ik die onder mijn andere oksel en blijf ik lekker in balans.

Linda zei

Ooowww ... zo precies ook mijn twijfels.
Ben in dubbel dubio. Ten eerste voor Timmy (bijna 4) en ten tweede voor mezelf (zwanger).

Tot op heden denk ik nog steeds dat we het niet gaan doen. En ja, inderdaad stel nou dat ... die is ook dubbel, 2 stellen, want dat kan je je ook afvragen als de bijwerking ineens heul vervelend blijkt te zijn ...

kwan zei

Ik kan me voorstellen dat het nogal een issue is als je kleine kinderen hebt, dat hele gebeuren met vaccinaties en zo...

Maar ik kan je een hart onder de riem steken: Ik vind met je ziel onder de arm lopen ook eerder iets treurigs. Alsof je geen raad weet met jezelf. Zo droevig.

Dus.

Natasja zei

Ik ben tot in het diepst van mijn ziel geroerd door het filmpje. Práchtig!

Cisca zei

Ik steek gewoon mijn kop er nog even in...

Anoniem zei

Ugh!
Ik voel me vereerd, lieve vriendin, dat je me genoemd heb.

En ja, doe maar wel een prikje.

En jij; cheer up, laat je weer bezielen door iets kleins, iets op het eerste gezicht onbenulligs, maar wat je toch raakt in je hart.
Dikke knuf vanuit Apeldoorn.

Liefs Muts Moniek

Maartje zei

ik heb dat ook, die ziel. al twee dagen en ik vind het stom. heb dan zin om te gaan hangen op de bank onder het mom van 'uitrusten'. maar dat is dus niet goed, word je alleen maar lustelozer van.
ik heb vandaag maar ene jurk en een rok genaaid. met een zielig hoofd, maar dan heb ik aan het eind van de dag nog het gevoel dat ik iets nuttigs doe. nouja. wie weet zit die ziel morgen weer op de goeie plek...

Joeltje zei

Hier ook dat gedoe rondom die prik. Mister T. mag niet ingeënt worden van zijn kinderarts want er zitten kippenei eiwit in het vaccin. Maar moeten wij ons dan laten enten? Of hem maar thuis houden van 't kinderasiel? Lastig allemaal, want eigenlijk vind ik het vooral opgeklopte bullshit.. er gaan ieder jaar in nederland 1000 mensen dood aan griep en nu bij 18 doden ineens grote paniek. Je hoort niks anders meer. AARCH!


En die ziel onder de arm? Nooit last van. Ben de vrolijkheid zelve. Altijd. Al heel de herfst.

Door zei

Wat een gedoe met die griep. Ik zou het ook niet weten, wij laten oudste (voormalig astma patientje) niet inenten. Hij is nu 14 en al jaren niet meer benauwd. Ook al jaren niet meer ziek geweest.

Wil je mijn ziel erbij? Da's een hele trouwe:-)

NOVY zei

@Susy: zandmeester? Hm, nooit van gehoord. Maar ik vond dit mooi: zo'n verhaal zo mooi verbeeld. Ik moest ervan huilen, maar dat komt misschien ook door die ziel.
@Linda: Moeilijk hè.
@Kwan: fijn. Dank je.
@Natasja: gelukkig. Jij vind het ook mooi.
@Cisca: ja, ik ook. Ik heb nog 2 weken tenslotte.
@Moniek: trugknuf
@Maartje: Ja. Naaien, dat zou ik moeten leren.
@Joeltje: ja. Jij. Positivo jij. :)
@Door: Hou maar, haha. Je hebt hem vast nog nodig. En anders wel iemand bij jou in de buurt.

Soes zei

Ik laat m'n kinderen niet inenten. Punt.
Mattia heeft hier de Mexicaanse griep al gehad. Twee à drie dagen...
Het is een heel milde griep. Voorgaande jaren stierven er veel meer mensen aan de 'gewone' griep. Alleen vertelden ze dat niet steeds in het nieuws....
Peerpressure noem ik dit.

Vita zei

Zag zo gauw je mailadres niet, dus dan nog maar even in reactie op het meest toepasselijke bericht op je site :)

Ik heb ook enorm getwijfeld, opgehitst door forums en websites. Het zou ongezond en dom zijn als ik blind "ja" zou hebben gezegd tegen de campagne, net zoals ik me rot erger aan mensen die vinden: "inentingen zijn gewoon niks voor ons, 'ze' hebben niks getest en mijn kind heeft het vast al gehad."

Maar wat voor mij de doorslag gaf waren twee dingen: vriendin/blogster Kata (www.ottovay.nl) werkt bij het RIVM en wist op het forum waar we beide vaak komen steeds weer kalm en met begrip te reageren, op zelfs de meest onzinnige geruchten. Daarmee had ik de wetenschappelijke en menselijke basis voor *wel* inenten.

Daarnaast heeft zij haar eigen dochtertje ook al laten inenten en als je haar site leest weet je dat ze daarmee geen enkel risico zou willen lopen.

Tot slot (maar toen wist ik al dat wij zouden gaan vandaag) schrik ik me iedere keer wezenloos als ik hoor dat er een kind is overleden aan de griep. En dat de kinderafdelingen overvol zijn doordat kinderen met ernstige en blijvende longaandoeningen moeten worden opgenomen.

Natuuuuuurlijk overkomt ons dat niet, maar ergens in die groep van tienduizenden niet-prikkers overkomt het tientallen kinderen wel. Ik zie op dit moment geen aanwijzingen voor meer bijwerkingen dan drie seconden huilen, een lelijke pleister en lekker slapen vanmiddag.

Veel succes met jullie besluit. Het is niet niks, de verantwoordelijkheid voor die wonderkinderen van ons... Liefs!