Haha. Ja. Ik ben sowieso eigenlijk wel een beetje zat van die uitdrukking 'out of the box denken'. Het is namelijk ook nog eens niet goed. Het ís niet 'out of the box'. Het is: ' out side the box .' Buiten het hokje. Buiten de kaders. Dus: out side the box, niet out of the box. Echt. Out of the box, dat is wat baby's willen. Ik zou zeggen: gewoon weg met die box. Opbergen die doos, boven op een plank, niet meer aan denken. Tot het straks misschien ineens weer heel hip wordt om in the box te denken. Ik geloof daar wel in. Dat over twintig jaar de mensen tegen elkaar zeggen: ‘Je moet eens wat meer in the box denken, jij.’ Iemand attendeerde me vandaag op www.vaagtaal.nl , een website met allerlei uitwassen van de huidige ‘bobotaal’; een bonte verzameling van woorden en uitdrukkingen om verbaal mee te imponeren en tegelijkertijd niets te zeggen. Zoals: comfortzone. Daar moet je vooral uit, hè, tegenwoordig. Out of your comfort...

We stonden te wachten bij de deur van de klas, een groepje vaders, moeders en oppassen. De deur ging open en de kinderen kwamen naar buiten, met voorop Loïs en haar vriendinnenclubje, zichtbaar opgewonden. ‘Ik ben een zonnekind!’ riep vriendinnetje C. stralend uit. Vier enthousiaste kinderstemmen vielen haar bij: ‘C. is een zonnekind!’ ‘Natuurlijk, liefje, maar dat wísten we toch al,’ zei haar moeder, terwijl ze ons aankeek met opgetrokken wenkbrauwen. Ik grapte tegen de andere kindjes: ‘Maar wat zijn jullie dan? Regenkinderen?’ Nee, zij waren gewóne kinderen: maankinderen. ‘C. Is een zonnekind, omdat ze heel goed kan lezen en haar Cito’s heel goed heeft gemaakt!’ Aha. Zo. Dus. Ik moest er even van bijkomen. Want wat kregen we nou? Hoezo worden de kinderen in groep 3 ineens onderverdeeld in zonnekinderen en maankinderen? Ik dacht dat ik zo’n beetje alles wel meegemaakt had, met twee kinderen die de basisschool respectievelijk helemaal en bijna hebben doorlopen. I...

Drie weken geleden kocht ik een nieuwe fiets voor Merlijn. Gisteren werd ie gestolen. Bij de A-kerk. (Waar Henk het kerkorgel aan het opnemen was, iets wat hier mee te maken heeft, maar dit terzijde.) Merlijn baalde enorm. Want ook al was zijn nieuwe fiets dan geen Gazelle Chamonix T4 met een nexusnaaf en 24 versnellingen - maar gewoon een degelijke zwarte tweedehands omafiets, hij was er nógal blij mee. Geweest. Ik besloot uiteraard het voorval te relativeren; fietsen kwijtraken aan fietsendieven is nou eenmaal een vorm van occupational hazard voor inwoners van een stad als Groningen. Calculated risk . Maar ik was er toch wat mopperig van. Tegen beter weten besloot ik de tip van een vriendin op te volgen en maar eens op Marktplaats te kijken. En jawel, nee maar: daar stond ie! Voor 50 euro. (Maar liefst. Tsjonge, ik had er drie weken geleden nog meer dan het dubbele voor betaald.) ‘Jongens,’ riep ik. ‘Ik heb hem gevonden! Hij is vandaag op Marktplaats gezet! Dat i...

Bij de entree van 'onze' Jumbo, zit op de inpakplank, boven de lege dozen, regelmatig een kat. Dat is misschien een beetje vreemd, dat vond ik de eerste keer ook, maar mensen wennen over het algemeen snel aan nieuwe dingen, dus inmiddels is het een heel vertrouwd beeld. Ik heb geconcludeerd dat het de kat van de straatkrantverkoper moet zijn. Dit aan de hand van de constatering dat de kat er nooit zit als de straatkrantverkoper er niet is, en andersom. (Er is een groot detective aan me verloren gegaan.) Maar die kat gaat dus altijd met hem mee. Ik vind dat zo schattig! Hij blijft in de winkel rustig zitten wachten, tot het weer tijd is om weg te gaan. Af en toe krijgt hij een aai van een langslopende klant. (Dat denk ik tenminste; er zijn vast meer mensen die dat doen.) Het is serieus de beste kat die ik ken. (Van de katten die momenteel in leven zijn, dan. Want de allerbeste kat ooit was natuurlijk Bram; mijn eerste grote liefde. Over wie ik na vijfentwintig jaar nog ...

Nee, dit wordt niet het zoveelste betweterige, pedanterige taallesje. Ik voel alleen de sterke drang om even in de bres te springen voor een woord, dat op de lijst met vergeten woorden dreigt te belanden. Ik heb het over: Meteen. Met de betekenis: onmiddellijk, stante pede, op dit moment, subiet, ogenblikkelijk, dadelijk, direct. Nu zegt u misschien: ‘Nah, hoezo? Meteen? Dat woord gebruik ik heel vaak, hoor.’ En dat wil ik dan best geloven, maar grote kans dat het toch niet waar is. Ik hoorde het al een tijdje, maar tegenwoordig steeds vaker (en vaker): ‘Ik zal het gelijk even doen!’  ‘Okee, de vijftiende om tien uur, ik zet het gelijk in mijn agenda.’  ‘Het was zo glad vanmorgen, ik stapte naar buiten en ging gelijk op m’n bek.’ Dan denk ik altijd: wat nou gelijk? Gelijk met wat? Gelijk aan wat? Even opzoeken in de Van Dale. Gelijk heeft een heleboel betekenissen, maar geen daarvan is: onmiddellijk, stante pede, op dit moment, subiet, ogenblikkelijk...

Ik zal waarschijnlijk op weinig bijval kunnen rekenen, gezien de populariteit van het programma Street Magic en de volle zalen van Hans Klok, maar ik ga het toch maar zeggen: Ik heb een bloedhekel aan goochelaars. Echt, heel erg. En al heel lang ook. Al sinds de hoogtijdagen van Hans Kazan. Dan hebben we het over 1978. Ik bedoel maar. Van kinderen met goocheldozen krijg ik ook al een beetje jeuk, maar dat komt voornamelijk omdat ik het geduld mis om tien keer achter elkaar naar dezelfde mislukkende truc te kijken, verder hebben die nog wel iets schattigs. Mijn echte allergie betreft de goochelaars die het kúnnen. De professionele goochelaars. (Die natuurlijk ook ooit met een goocheldoos zijn begonnen. Zo lees ik op Wikipedia over Hans Kazan: 'Op zijn negende kreeg hij een goocheldoos van Sinterklaas en vanaf die tijd is hij met goochelen bezig.' Ik word hier zo treurig van.) Nog erger dan de profs, trouwens, zijn de fanatieke amateurs. Omdat je die in theorie zomaa...

‘Jij rationeel?’ zei mijn vriendin E. ‘Hahahahaha.’ ‘Ehm.’ zei ik. ‘Ja, toch?’ Ik heb een redelijk sceptische, zelfs cynische kijk op de wereld, dacht ik. En ben best wel wars van melodrama en gewauwel en zweverig gedoe. ‘Hahaha.’ lachte E. nog eens wat. ‘Nee, sorry. Je bent wel cerebraal, je kunt logisch redeneren en dingen goed verwoorden. Maar dat moet je niet verwarren met ratio. Je bent echt niet rationeel.’ Oh. E. moet u weten, is iemand wiens oordeel ik doorgaans nogal vertrouw en hoog acht. Dus ik was even in de war. ‘Echt niet?’ ‘Nee. Met je kosmos. En je karma.’ Waarschijnlijk heeft ze gelijk. Ben ik helemaal niet rationeel. Is het alleen een houding die ik aanneem ten opzichte van mezelf, om niet te verzuipen in alle emotionele chaos. En ik geloof inderdaad stiekem in karma. Niet dat ik daarbij dan een of andere hogere entiteit in gedachten heb, die vanaf een wolk punten uitdeelt, maar gewoon. Iets met energie. Als je lieve energie de ether in slingert...