Ik vond een mailtje in mijn inbox met de mededeling dat mijn blog aangeprezen gaat worden in de Margriet More, vergezeld van de vraag of ik t.z.t. een exemplaar wil ontvangen en zo ja, op welk adres. Het tekstje dat erbij komt, bleek geschreven door iemand die mij behoorlijk goed begrepen heeft. Met juist geciteerde zinnen die ik zelf ook best grappig vond toen ik ze schreef. En als favoriet aangemerkte stukjes die ik zelf ook zou aanbevelen. Dus ik was wel even in mijn nopjes. (En voelde ook meteen weer de druk van te weinig bloggen de laatste tijd, maar dat terzijde.) Maar toen dacht ik vervolgens: de Margriet More? Wát is nou weer de Margriet More? Margriet dé Moor, die ken ik wel. Haha. Haha. Flauw. Natuurlijk, de Margriet, het tijdschrift ken ik heus ook. Nog altijd in één adem genoemd met de Libelle. Ze zaten vroeger samen in de leesportefeuille van de buurvrouw. Het waren truttige tijdschriften. Misschien dat ze tegenwoordig een stuk hipper zijn geworden, wie weet. I...

Ik was al eens eerder in Berlijn. Twee keer. De laatste keer was in 1989, een paar maanden voor de muur viel. Ik kende Berlijn dus nog niet zoals het tegenwoordig is, behalve uit verhalen. Ook Henk was nooit na 'die Wende' in Berlijn geweest. Het Berlijn dat wij wisten konden we dus niet aan de kinderen laten zien. Wat zouden we eigenlijk gaan doen? De Reichstag bekijken? De Brandenburger Tor? Checkpoint Charlie? De Kurfürstendamm? Nja..wellicht? We hadden niet echt een plan. Nou bleek het zomaar (nou ja, zomaar... ik heb een  deal met de kosmos , weet u wel?) heel erg mooi weer te zijn – om niet te zeggen warm – dus de eerste dag besloten we dat we eerst maar eens dat  Badeschiff  moesten bezoeken waarover ik had gelezen; een zwembad, gemaakt als kunstproject, drijvend in de rivier de Spree. Het bleek nog leuker dan ik dacht. Het zwembad is op het terrein van de  Arena , (een multifunctionele concert/feest/kunstlocatie), met een strand en een bar, mooi en ...

Bron: riool.nl Na de aanvankelijke euforie over ons nieuwe huis kreeg ik even een terugslagje. Een post-verhuizing dipje. Niet dat ik niet meer blij was met het huis, integendeel, maar er kwam ineens wat teveel op me af. Werk, voornamelijk. Ik had een maand lang mijn klussen naar voren geschoven en nu keek ik ineens tegen een enorme berg aan. Ik moest er nodig mee aan de slag – en dat ging ik dan ook – maar ik wílde het niet! Ik wilde nog schilderijtjes ophangen en kastjes inrichten en spulletjes ordenen en onkruid wieden in de tuin en gewoon een beetje wónen. En bijkomen. Intussen waren er ook nog allemaal ingewikkelde kinderdingen; schoolkampen en sportdagen en juffenfeestjes en klasseavonden en eindvoorstellingen en nouja, ik verzoop bijna. En net toen ik het allemaal weer wat onder controle kreeg, was daar: Het rioolding. Ik moet dat even inleiden. Er lopen in ons huis lopen twee rioolbuizen van boven naar beneden, een voor in het huis en een achter. De achterste...

Kijk, dit is het kozijn van onze voordeur. We hebben twee bellen. Een klingelbel, waar je je totaal van naar de kloten schrikt als je toevallig in het halletje staat (weet ik inmiddels uit ervaring), en een drukbel, die een vreemd geluid maakt, dat ik nog steeds in eerste instantie niet kan thuisbrengen. Het is even wennen; in ons vorige huis hadden we een bel die zo zacht was dat we hem nauwelijks hoorden – in de woonkamer al helemaal niet. (Wat best lekker rustig was, realiseren we ons nu.) En dat ik nu ineens twéé nieuwe geluiden tegelijk moet adapteren helpt ook niet echt. Jaja, het is vreselijk allemaal. Haha. Nee. Waar ik het eigenlijk over wilde hebben, is het naambordje, dat tussen de twee bellen in hangt.  Oosterhout. Zo heten wij niet, het is de naam van de vorige bewoner. De eerste dag dat we hier woonden heb ik geprobeerd het bordje los te schroeven, zonder resultaat. De schroefjes zitten volledig vastgeroest. Misschien dat het zal lukken met een of a...

Voor u dit leest MOET u eerst dit lezen. Nouja, u moet natuurlijk helemaal niets, maar als u het niet doet mist u mogelijk de impact van het komende verhaal. Nja. Zie maar. Het gaat over een lampje. Over het mooiste lelijke lampje van de wereld, dat op een bijzondere wijze in ons bezit is gekomen en al 21 jaar op onze slaapkamer staat. Zo'n tien dagen geleden pakte ik het lampje van de kast om het in een verhuisdoos te stoppen en ik kreeg de schrik van mijn leven. (Bij wijze van spreken dan, want ik schrik natuurlijk niet zo gauw. Maar toch.) Húh?!? De prachtige witte lelie was ineens een soort van…. zwart. Nog even dacht ik dat ik het niet goed zag. Dat het met de lichtinval te maken had. Of dat ik me het lampje gewoon niet goed herinnerde; ik kijk immers niet dagelijks naar alle dingen in huis. 'Henk,' checkte ik, 'vind jij ook niet dat ons lampje eh… er anders uit ziet?' 'Euh,' zei Henk, 'dat is gek.' Hij opende de glazen bo...

Het gaat hartstikke goed hoor: overmorgen verhuizen we. En het huis is heus niet af, maar af genoeg. Het is opmerkelijk hoe wonderwel we deze ‘hell of a month’ inclusief ziekte-episode hebben overleefd; eigenlijk heb ik welgeteld maar één zenuwinzinking gehad, die was afgelopen zondag.  Maar om daarover te vertellen moet ik eerst even een paar weken terug in de tijd. Ik kocht een stofzuiger, voor in het nieuwe huis. We hadden namelijk geen stofzuiger, omdat ons huidige huis is uitgerust met een centraal stofzuigersysteem. Dat klinkt fancy hè. (Dat vond ik tenminste wel, toen we destijds dit huis kochten en het als een van de USP’s werd gepresenteerd.) Alsof je helemaal niet meer zelf hoeft te stofzuigen! Dat het gewoon centraal geregeld wordt; als je de voordeur uitstapt, wordt je hele huis even vacuüm getrokken, zoiets. Maar dat valt dus tegen. Je moet gewoon zelf stofzuigen, je hoeft alleen niet met een stofzuiger te sjouwen, want je hebt enkel een slang. Die je op elke w...

Stemmen, dat deed ik ook nog gisteren. Zoals velen heb ik sterk overwogen het niet te doen. Het heeft toch geen enkele zin, dacht ik. ( Nee, de stoep warmhouden, dat heeft zin! Haha, sorry, even een eighties eruptie : Mijn moeder van 83 ging voor het eerst niet naar de stembus. ‘Wat maakt het uit, kind, of je door de hond of de kat gebeten wordt?’ Ze heeft haar geloof in de politiek verloren. Na tien jaar geleden ineens een ommezwaai van liberaal naar sociaal gemaakt te hebben, geeft ze er nu de brui aan. Van rechts naar links naar laat maar. Tsja. Ik heb mijn geloof in de politiek ook al lang verloren eigenlijk. En wie niet? De politici zelf? Toch ging ik maar stemmen. Onder het mom van ‘tot je een betere manier heb gevonden om de wereld mooier te maken, is stemmen het enige instrument dat je hebt.’ En ook al helpt het dan geen zier (omdat het logge politieke apparaat er tussen zit dat vervolgens ook nog iets met onze stemmen moet doen ), je spreekt je tenminste uit....