Doorgaan naar hoofdcontent

6


Symboliek, mensen, symboliek. Het leven staat er bol van.

Kijk: Mijn lievelingsgetal is 6.
Misschien omdat volgens de getallensymboliek mijn getal 6 is.

Mijn geboortedatum is namelijk: 18-6-1971
1+8+6+1+9+7+1= 33
En 3+3= 6

Twee van mijn kinderen hebben ook het getal 6:
Bo is geboren op 1-1-2002: 1+1+2+2= 6
En Merlijn op 12-7-2003: 1+2+7+2+3= 15 en 1+5= 6

Nou wil het leuke feit dat 2013 óók 6 is. (2+1+3= 6)
En vandaag werd ik 42! (4+2 = 6)

Nah. Dat betekent vast iets.
Het jaar 2013 heeft me tot nu toe al veel moois gebracht, en nu denk ik dus zomaar dat de tweede helft van dit jaar (starting today) nog veel meer moois gaat brengen!

Het moet haast wel. Ik werd vandaag namelijk 141 (6!) keer gefeliciteerd. (67 keer op facebook, 31 keer op twitter, 3 keer telefonisch, 8 keer via whatsapp, 2 keer per mail en ongeveer 30 keer live. Unreal.)

THANKS EVERYONE! YOU MADE MY DAY!

Labels:

Reacties

sanneke zei…
Hé, ik heb hier ook zo'n 6-lover naast me op de bank. Ik wens je een ultiem zessig jaar. (En we kochten je een cadeautje vandaag, dat geduldig gaat wachten tot we je weer zien.)
18 juni 2013 om 23:25
Cisca zei…
Omdat 7 mijn lievlingsgetal is, feliciteer ik je nog een keer. Hier ben je namelijk nog 30 minuten jarig.
Maar, waarschijnlijk werd je slechts 29 keer in real life gefeliciteerd...
19 juni 2013 om 08:31
Kristel zei…
Hoera voor jou dan! Twitter ben ik laatste tijd niet meer zo van en je telefoonnummer heb ik niet (haha, haha, haha) maar natuurlijk lees ik je wel hierrrr, dus hier je is tweede felicitatie op je blog! Een heel fijn jaar vol zesplezier.
20 juni 2013 om 20:49
Gwennie zei…
Hahaha, gek mens!
23 juni 2013 om 15:58
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen