vrijdag 16 april 2010

Mijn schoonvader gaat dood

Mijn schoonvader gaat dood.
En niet als in: iedereen gaat dood op een zeker moment, maar als in: nu. Tussen nu en binnenkort.
Wanneer dat binnenkort precies is, dat zal de tijd leren, want dat valt nou eenmaal niet exact te voorspellen.
‘Moeten we denken aan dagen of aan weken?’ vroeg ik aan de arts, die hierop antwoordde: ‘Inderdaad.’
En dat snap ik natuurlijk, maar ik vind het toch jammer. Want ik weet altijd graag waar ik aan toe ben. Net als dat ik de neiging om een en ander enigszins zakelijk te benaderen. Dat is zo’n beetje de verdeling hier momenteel: Henk rouwt (of hoe dat ook heet als iemand nog niet dood is, maar stervende) en ik maak de verkeerde opmerkingen.
Ik zeg bijvoorbeeld dat hij toch een mooi leven heeft gehad. Dat hij een mooie leeftijd heeft bereikt. En dat het ook heel mooi is, dat Henk dit mag doen: zijn vader naar de dood begeleiden. Dat het ten eerste al mooi is dat het niet andersóm is, want vaders die hun zoons moeten begraven, etc.
En dat komt niet allemaal even goed aan. Logisch. Maar ik kan er niets aan doen: misschien ben ik gewoon niet zo teergevoelig, of misschien is het eenmaal de manier waarop ik met dingen omga. Ik bedoel het niet verkeerd en het wil ook zeker niet zeggen dat het me niet raakt: ik ben behoorlijk dol op mijn schoonvader. De opa van mijn kinderen. Ik zal hem missen.




Het ontslag uit het ziekenhuis, vanmiddag, ging gepaard met een aanvraag voor intensieve thuiszorg. In verband hiermee kwam de verpleegster op een bepaald moment aanzetten met een ingevuld formulier. Ze las het hardop voor en vroeg vervolgens aan mijn schoonvader of het zou lukken een handtekening te zetten.

Dus. Bed omhoog, tafeltje erbij, bed nog een eindje verder omhoog, kussen onder zijn rug, pen in de hand, aanwijzen waar hij moest tekenen, ja, daar ja.

En toen. Met de allergrootste inspanning, letter voor letter, zette mijn schoonvader zijn handtekening. Vermoedelijk voor de allerlaatste keer.
De verborgen documentairemaakster in mij vond het nog even jammer dat ik het niet filmde, maar ik bedacht op tijd dat ik mijn telefoon had uitgezet. En maar goed ook, want dit moment was te intens om niet met volledige aandacht mee te maken. Met ingehouden adem keken we mee. Zo aangrijpend, om getuige te zijn van iemands laatste handtekening.
‘Het lijkt verdorie wel of ie zijn doodvonnis tekent,’ fluisterde ik (wat ik veilig kon doen omdat mijn schoonvader nogal doof is).
En dat was het ook, in feite.

27 opmerkingen:

Toet zei

Poeh, heftig. Sterkte voor allen.

Door zei

Jeetje meid, dat is heel wat om mee te maken. Sterkte voor allemaal. Ik hoop dat jullie het voor je gevoel tot een mooi einde kunnen brengen.

Frank zei

Zo gaat dat dan.

Nicolekebolleke zei

En dan is daar opeens die keiharde kant van t leven.
Sterkte lieverd, voor jou en je gezin en iedereen die t nodig heeft.

sanneke zei

Ja, zoals Frank zegt, zo gaat dat dan. Je gaat iemand verliezen en er is geen handboek voor hoe je daar mee om gaat. Het ultieme los laten.

Ik vond het wel fijn, die laatste periode dat mijn moeder uitbehandeld was en thuis in een bed in de huiskamer lag. We speelden veel Risk en ze hoorde ons lachen, we zaten veel bij haar, praatten veel, verzorgden haar. Een indringende periode, maar niet persé een heel nare periode, die had eigenlijk daarvoor al plaats gevonden, toen alles maar spannend was of 't wel goed kwam, wat het dus niet kwam. De rouw vooraf had als voordeel dat ik daarna niet zo veel moeite met haar dood gehad heb.
Ik hoop maar dat dat jullie ook zo zal gaan.

En die handtekening, die vergeet je niet meer, daar heb je geen filmpje voor nodig.

Gerda zei

Novy, hier een lurker.
Ik kan het helaas niet leuker voor je maken, je zal hier door heen moeten hoe moeilijk ook. Kan mij er (gelukkig) nog geen voorstelling bij maken hoe jij (en de jouwen) je voelt. Alle ouders (inclusief degene die je niet wil kennen...) nog in leven. Maar oe, als ik alleen al denk aan de pijn en het verdriet die ik (of manlief) zal voelen...ooit... BAH.
Dus. Ontlurkt.
Ook bij jou, nu.
Sterkte.

Anoniem zei

Meis, heel veel sterkte.
Wat een rare periode is dat he, zo bij een stervende zijn. Ik heb dat bij mijn schoonmamaatje mogen meemaken. Het deed me denken aan een bevalling, op de een of andere manier.
~Gek he.

Dikke knuf voor jou en Henk en de kids!
liefs Muts Moniek

Janet zei

Wachten op de dood, het moeilijkste wat er is. Lieve Yvon, heel veel sterkte voor jullie allen. Knuffel, Wilma

Susy zei

Hmm.
Da's niet niks nee.
Maak er nog wat moois van.

x

Yvonne zei

Sterkte

Madelief zei

Sterkte Novy bij het laatste stukje leven van je sch.vader. Ik hoop dat jullie in die laatste weken nog mooie dierbare herinneringen erbij zullen krijgen. Want, hoe gek het ook klinkt, het kan een mooie tijd zijn.

Joeltje zei

Ik kan me aansluiten bij wat zowel Sanneke als Muts Moniek schrijven. Toen mama thuiskwam, uiteindelijk maar 4 dagen voor haar overlijden, waren het hele intensieve en mooie dagen. We hebben alles kunnen zeggen wat we wilden en echt afscheid kunnen nemen. Ik waste haar zelf, zowel voor als na haar overlijden, kleedde haar aan en hield vooral heel veel van haar (nog steeds, dat dacht ik vanochtend nog toen ik de kaars bij haar foto aanstak, na 3 jaar nog steeds iedere dag en dan denken: mens ik mis je zo, maar wat houd ik ook van je). 15 maanden later werd ik zelf moeder en kon ik alleen maar zeggen: dat was net zo intens als het verliezen van je moeder. Ook toen papa overleed deze zomer moest ik daaraan denken: niks zo intens en intiem als leven en dood.

Ik wens jou, Henk, jullie kindertjes en de familie heel veel sterkte en kracht in deze moeilijke maar ook bijzondere dagen. Ik zal 'n kaarsje voor je schoonpa branden en voor jullie (ik brànd me hier wat kaarsen, manman).

Liefs en een dikke knuffel

Herma zei

's Ook wel goed toch, als de een nuchter mag zijn, kan de ander veilig instorten. Ieder doet het op zijn manier.
Sterkte.

Jeanette zei

Sterkte Novy, voor jou en je gezin. Voor je schoonvader ook, die weet dat hij er zo niet meer zal zijn maar wie hij achter zal laten.

Leef met jullie mee, zitten min of meer in hetzelfde schuitje. Mijn schoonvader is ook opgegeven, het enige verschil is dat hij nog 'maanden' heeft.....

Nogmaals, sterkte

Ri zei

Sterkte meis.

Lotte-Marijn zei

Dikke kussen voor jullie allen! Och die lieve man.......Knuffel Henk maar goed!

KUS!

Limoentje zei

Veel sterkte voor jullie allemaal.
Liefs

Judith zei

Heel veel sterkte wens ik jullie. drie jaar geleden overleed mijn moeder na lang ziek geweest te zijn..
Vergeet niet nog wat foto's met elkaar te nemen...die zullen later zo waardevol zijn. ik heb er te weinig waar ik samen opsta met mijn moeder daarom zeg ik t..het kan zo fijn zijn om ze te hebben.

Toaske zei

Ik kan weinig toevoegen aan alles wat er al gezegd is. Denk dat er een intense maar ook waardevolle periode aan zal breken met een lach en een traan. Sterkte.

kwan zei

Erg, zeg! Pfff!

inge zei

heftig. sterkte daar.

esther zei

Slik. Sterkte

Nicole zei

Dat is niet niks... sterkte allemaal de komende tijd.

Astrid zei

Je hebt het niet gefilmd, je hebt het opgeschreven. En door hoe je het hebt opgeschreven zie ik het voor me.
Het is dus toch vastgelegd!

Liene zei

wat heftig zeg ... sterkte!

Cisca zei

Ik sluit me aan bij alles wat al gezegd is. Veel sterkte.

Stiekem moet ik trouwens ook wel een beetje glimlachen om dit logje. Want jouw gedrag en gedachtes zijn erg herkenbaar voor mij. En zo beleeft iedereen rouw anders. En dat is maar goed ook.

Repel zei

Jezus. Wat heftig. (Jemerkt al dat ik anders ben ingesteld dan jij. Jij en De Brandmeester kunnen elkaar een handje geven.) Heel veel sterkte voor jullie de komende tijd. Het is je vader en je kinderen gaan hun opa missen en jij je schoonvader....

Poeh, ineens een heel heftig logje om zomaar eens te lezen...