donderdag 7 mei 2009

Vanishing twin

En toen las ik haar verhaal en dacht: gelukkig heb ik nooit zoiets meegemaakt.
Ik ben drie keer zwanger geweest en ik heb drie kinderen.
Miskraamverdriet, dat ken ik niet.

Hoewel.
Een heel klein ietsiepietsiebeetje, toch.

Toen mijn laatste zwangerschap 11 weken oud was, hadden we de eerste afspraak bij de verloskundige, met voorafgaand een echo. En dat is altijd weer spannend, zo’n eerste echo. Is er wel echt een kindje? Klopt het hartje? Zijn er geen rare dingen?
Het apparaatje werd op mijn buik gezet en vrijwel direct zagen we een op en neer springend minimensje.
Henk kneep in mijn hand.
Tranen van geluk.
Zo blij!
Dus toen de echoscopiste zei dat ze nog iets zag, namelijk een tweede vruchtzakje met een foetus die waarschijnlijk in week 10 was gestopt met groeien, nam ik dat gewoon voor kennisgeving aan. En concentreerde me op het vervolg van haar verhaal, over de mogelijkheid van bloedverlies in de komende weken.
Want het leek me nogal pathetisch om verdrietig te worden. Ik was gekomen met de hoop een levend kindje te zien op het beeldscherm, en ik zág een levend kindje! Daar paste toch slechts blijdschap!
Bovendien: als je iets verliest waarvan je niet eens wist dat je het had, wat betekent dat dan? Is dat wel verliezen? En mag dat pijn doen?
Ik besloot van niet.
Wij besloten van niet.

Bloedverlies trad niet op en bij de 20 weken echo was het tweede vruchtzakje niet meer te zien. Het was alsof het er nooit was geweest.
En ik dacht er nog maar zelden aan.

Tot mijn beste vriendin een paar maanden geleden vertelde dat ze zwanger was van een tweeling.
Toen voelde ik plotseling een steek. Een au!, out of the blue.
Waar kwam die ineens vandaan?
Er kwamen gedachten boven als: Eigenlijk had ik ook........ en Loïs was ook......
"Don’t go there," zei ik tegen mezelf. En ik speelde nogmaals het riedeltje af van 'pathetisch', en van 'als er geen echo was gemaakt hadden we het niet eens geweten', etc.
Maar dat hielp niet meer.
Het gevoel bleef zo'n beetje zeuren, onderhuids.

Dus toen dacht ik: misschien moet ik er gewoon één keer om huilen. Eén keer. Dat mag best.
Dus dat deed ik. Onder de douche. Ik huilde, met lange uithalen.
Om de tweeling die niet is.
En, van dankbaarheid, om Loïs, die wel is.

19 opmerkingen:

sanneke zei

Oh jee, nu heb je mij ook aan het huilen.
Het is een wonderlijk iets, de kindjes die je kennen mag en de kindjes die bij je horen maar die je niet kent. Ik heb er ook eentje. Voor ik zwanger was van Nisse, was ik ook al een weekje of 8 zwanger geweest. Maar ineens was daar een miskraam en was het over met de pret. Gruwelijk. Wat was ik verdrietig. Mijn (net nieuwe, we waren net verhuisd) buurvrouw zei me troostend: 'Sanneke, op een misse volgt een wisse.' En ze had gelijk, ik was de maand er op al weer zwanger. De gyneacoloog die ging kijken of alles na de miskraam wel schoon was wees me een vlekje op de echo aan 'dit zou zo maar eens je nieuwe kind kunnen worden.'En dat werd het, Nisse.

NOVY zei

@Sanneke: en nu jij mij weer. :) (Verdrietig, maar wat een mooi verhaal!)

gewebkijk zei

ik ben er zelf ook één van een tweeling. het bijzondere was, dat ondanks dat we ééneiig waren we allebei in een apart vlies zaten.
dit was toendertijd dermate bijzonder, dat het de aandacht trok tot in leiden (destijds het epicentrum mbt kindergeneeskunde)en maakte dat ondanks dat mijn broertje dood werd geboren, ik het heb gered.
opgroeiend kreeg ik (op verjaardagen) regelmatig de vraag hoe ik het zou hebben gevonden met een identiek broertje erbij. kind als ik was, zag ik eigenlijk vooral het practies voordeel dat ik de verjaarskadoos niet hoefde delen. later betrapte ik mezelf er op dat ik toch onwillekeurig de oren spitste telkens wanneer ik iets hoorde over de bijzondere band tussen tweelingen. en heb ik mijzelf streng toegesproken om me niet gek te laten maken door ,,aangepraatte'' gevoelens, dat lukt me meestal redelijk.
en toch en toch en toch...

Door zei

Ik ken het wel, miskraamverdriet. Keer drie zelfs. Mijn vriendin was ook zwanger van een tweeling en het voelde dubbel, ze dacht een derde te krijgen en toen zou ze er vier krijgen. Net toen ze aan het idee gewend was en blij was, bleek één kindje het niet gered te hebben. Samen huilden we om dit verlies. En het was goed.

Nicoleke zei

Het is toch ook fijn nogmaals het verdriet te laten komen, te huilen en weer te laten gaan?

Ik huilde laatst ook. Om iemand die ik nooit gekend heb. Mijn broer. Overleed 2 dagen na zijn geboorte.
Als mensen vragen, met hoeveel zijn jullie thuis? Zeg ik altijd met drie, ook al is hij er niet meer bij.

Ilse zei

Nu moet ik ook huilen....maar wel goed dat je eens flink gehuild hebt , je weet het, dus zeggen als we die echo niet....heeft geen zin want je hebt hem wel gehad en dus weet je het en dus mag je verdriet hebben. Ik kan zelfs huilen om een baby die we niet verloren hebben maar nooit samen gekregen omdat we er al 7 hebben samen maar wel nog graag samen een baby hadden gewild maar het niet gedaan hebben omdat 7 al zoveel is en soms denk ik dan : hoe zou die er uit hebben gezien en waarom hebben we elkaar niet eerder ontmoet etc.

Toaske zei

Het verhaal van Bloxx is zo herkenbaar, jouw verhaal ook. Ik ben vijf keer zwanger geweest en heb twee kindjes. Achteraf denk ik dat het nonchalante schouderophalen dat ik deed toen het de eerste keer mis bleek te zijn, al een overlevingsdrang was. Bij de tweede en de derde keer werd het moeilijker en moeilijker en verlegden we toch weer onze grenzen. Dat jongste geboren is, is een klein wonder, we gingen immers voor een curetage naar het ziekenhuis. Als die ene echo niet gemaakt was, dan hadden we ...
Ik logde in mei 2007 over het wonder dat onze jongste is, mocht je geïnteresseerd zijn in ons verhaal.

Cisca zei

Ja, het blijft iets bijzonder. Kindjes en hoe ze gemaakt worden. En het is goed om daar af en toe weer eens even bij stil te staan.

Natasja zei

En ook ik zit hier met tranen in mijn ogen. Want zoals ik bij Octavie al schreef: een miskraam blijft altijd pijn doen. Ook als je snel daarna weer zwanger raakte. Heel tegenstrijdig, want als ik dat kindje niet had verloren dan was Anne er niet geweest. En daar kan ik toch echt niet verdrietig over zijn.

Astrid zei

Otje is het ook. De helft van. En ik herken het verhaal zo goed. Was er eerst ook niet zo mee bezig. Want ik verloor het. En toen bleek bij de echo O er nog te zijn. En daar waren we zo gelukkig mee.
Maar de laatste tijd overvalt het me dus wel ineens. Soms. En dan vraag ik me gewoon af. Jongen of meisje? Hoe zou het eruit hebben gezien?

En als ze wel eens ineens paniekerig is. En verschrikt om zich heen kijkt. Dan denk ik: nu ziet ze misschien wel die ander?
Idioot?
Of: zou ze later wel eens het gemis-gevoel gaan ervaren. Zonder dat ze begrijpt wat ze mist? Ik was vóór haar geboorte altijd behoorlijk rationeel eigenlijk. Maar nu niet meer.

Ik vertelde het later aan mijn oma. En wat blijkt. Zij had het ook. En haar oma ook. Gek toch?

Wel bijzonder om je verhaal te lezen dus. Ik heb het er eigenlijk nooit over. Doet me goed om jouw verhaal te lezen!

MaMarije zei

Mooie log... Ben er stil van...
Mijn allereerste zwangerschap eindigde in een miskraam. Ondanks dat het een vroege miskraam was, denk ik er nog vaak aan terug. En vraag ik me weleens af wat voor mensje het geweest zou zijn, zeker nu ik zijn/haar broertje en zusje heb leren kennen.
Herkenning dus, in jouw verhaal maar ook in de reacties!

NOVY zei

@Gewebkijk: Ja, en toch. Ik geloof daar wel in hoor, dat je dan toch iets mist. Je hebt maandenlang een baarmoeder gedeeld.
@Door: 3 miskramen, heftig hoor, ik kan me voorstellen dat je daar behoorlijk moedeloos van wordt..
@Nicoleke: Bah, wat moet dat vreselijk zijn geweest voor je ouders..! Maar wat mooi dat hij er nog steeds 'is'.
@Ilse: Dat kan ik me ook voorstellen, ja.
@Toaske: jeetje, ook 3 miskramen. Ik ga je verhaal lezen.
@Cisca: ja, dat moet je soms gewoon even doen.
@Natasja: ik weet het. En inderdaad: Anne hadden we niet willen missen.
@Astrid: O'tje ook? Ja, het schijnt best vaak voor te komen. Ik heb het er ook nooit over. Ik heb ook nog erg getwijfeld of ik het hier wel zou schrijven. Maar ik ben blij dat ik het gedaan heb, alleen al voor de mooie reacties die het heeft losgemaakt.
@Mamarije: Ik denk (inmiddels) dat dat heel goed is, voor de ziel, om er af en toe aan terug te denken. Aan de kindjes die je niet hebt mogen kennen, zoals Sanneke dat zo mooi zei.

Toetje zei

Nog geen zes maanden was Oudste, toen ik weer zwanger bleek te zijn. Ik was moe van gebroken nachten, werken, volledige borstvoeding geven en alles er omheen. Maar toch, toen het et twee dagen later mis ging moest ik ook een klein beetje huilen om de gemiste kans op nog zo'n klein babytje. Maar het feit dat Oudste er, na drie jaar lang niet zwanger worden, wel was en mijn omhoogkomende nuchterheid (ik was nog maar net over tijd zodat het nog aar slechts een minivruchtje was, en mijn gevoel "de natuur heeft zijn werk gedaan" ) maakten gelukkig dat het voor mij nooit een groot verdriet is geworden. Misschien ook omdat ik een half jaar later zwanger werd van jongste. Was er nooit meer een kindje gekomen dan had mijn heel vroege miskraam van toen waarschijnlijk een groter gevoel van missen veroorzaakt.
Na jongste zijn er in totaal nog drie van die heeeeeel vroege miskramen geweest. Echt al binnen paar dagen na overtijd. Altijd even verdriet en gemis, maar ook altijd het gevoel van rijkdom dat ik twee gezonde kinderen heb.

Maar goed, wat heb je aan mijn verhaal. Niets. Maar fijn dat ik het even kwijt kon :)

Je hebt een mooi blog geschreven. En het is goed dat je je verdriet hebt laten gaan. Want het was er, heel even, de mogelijkheid op nog een kleintje, net zo bijzonder als jouw kindje. En daar mag je best wat tranen om laten. :Hug:

Caroline zei

en dan loop ik ook even over.

Astrid zei

Ben ik nog even. Omdat ik ook dacht, zal ik er nou over loggen of niet. Maar jij hebt het zo mooi geschreven. Echt!
En je hebt me aan het denken gezet! Ik denk dat ik het voor mezelf nog wel doe. En voor O. Voor later!

Jeanette zei

Vandaag, mijn jongste is 12 geworden, en ook hij is er 'eigenlijk 1 van een 2ling'.
Bij mij ging het met 10 weken zwangerschap mis...ook al wist ik niet dat het een 2ling zou zijn, ik heb t 10 weken lang gevoeld...tot ik ging vloeien en als n idioot naar het zhuis moest.
En elk jaar, sta ik er even bij stil, bij die grote wens die niet in vervulling mocht gaan, want ja..ik had dolgraag een 2ling gewild.

(en apart he, dat er zoveel mensen zijn die ook zoiets hebben meegemaakt?)

Mammalien zei

Ik kom hier heel toevallig, lees allemaal leuke stukjes, denk "ik moet je bookmarken /linken op mijn blog" en dan lees ik ineens dit... uit mijn hart gegrepen...

Ben net 4 weken geleden bevallen van 1 kindje, super geweldig prachtige en gezonde zoon, helft van een "vanishing twin". Ik heb met 8 weken nog wel twee levende kindjes gezien, bij de 12 weken echo echter 1 levende en 1 dode. En dat doet toch pijn. Ook al vind je zelf dat dat niet mag. Toen was het even naar, daarna was ik supernuchter, maar nu zo helemaal vol hormomen en blij met mijn nieuwe baby krijg ik af en toe toch weer een brok in mijn keel.

Snik. Toch mooi om te lezen dat ook anderen ...


Oja, en ik link je toch even, als het mag..

Anoniem zei

Lieverd!!!

Anoniem zei

Ik ben er eentje van een tweeling geweest.Ik heb wellicht de andere foetus geabsorbeerd,want mijn moeder had geen bloedingen en ook was er niks te zien in de placenta.Daarna zag ik mijn twin energetisch, tot mijn zevende, een gelukkige tijd.Ik zag hem toen steeds in de vorm van een oplichtend spiraaltje.Dat was ook mijn eerste visuele herinnering.Ik wist als kind niet beter, en dacht dat iedereen zo'n soort vriendje bij zich had dag en nacht.Daarna is hij verdwenen van deze wereld en was ik een half jaar zeer eenzaam en verdrietig ondanks veel broers en zussen, ik wilde met niemand meer spelen.Toen ben ik het Vanishing Twin Syndrome gaan ontwikkelen.Dat geabsorbeerde en ontzielde foetusje was van mijn tweelingziel.Hij reincarneerde toen ik 14 jaar was, bij een andere moeder.Toen ik 48 jaar was zag ik hem pas weer en herkende hem onmiddellijk, zijn energie was exact dezelfde als van dat oplichtend spiraaltje.Hij opereerde mij, ik had een ovariumcyste! Sindsdien maken we telepathisch contact met elkaar,geen gewoon contact.En is het Vanishing Twin Syndrome weer teruggekomen maar nu veel minder sterk.Ik heb sinds de operatie voortdurend herinneringen aan de eerste 7 jaren toen hij energetisch bij me was (zijn spirit).