woensdag 18 februari 2009

Ziek

Ik was dus ziek. Net als Henk, en Merlijn. 4 dagen lang kakten we het glazuur uit de pot, om maar even met haar woorden te spreken.
En ja, natuurlijk weer net in de vakantie. Dus ik was chagrijnig! De enige die nog een glimlach op mijn gezicht kon toveren was de weegschaal. (En zegt u nou niet dat die kilo’s er zo weer aanzitten omdat ik alleen maar vocht ben kwijtgeraakt. Want dat weet ik heus wel is gewoon niet zo.)

Goed, ik was ziek. Maar pas echt ziek was het bericht dat ik maandagavond kreeg van een vriendin. Dat het hartje was gestopt. Van het kindje in haar buik.
En wat dit verdriet nog wranger maakt is dat zij en haar vriend een jaar geleden ook al een kindje verloren hebben. Er is toen een miskraam opgewekt, nadat een vlokkentest had uitgewezen dat er sprake was van een chromosomale afwijking en dat er geen levenskansen waren. En zo’n opgewekte miskraam, met 16 weken, dat is eigenlijk gewoon een bevalling. Van een veel te klein kindje. Dramatisch dus.

We waren samen zwanger destijds, ik een paar maanden verder. Dus toen ik haar ging troosten moest ik dat doen in al mijn blakende zwangerheid. Hoe trots ik ook was op mijn buik, ik had hem er zo graag even afgeschroefd voor mijn bezoekjes aan haar.
Zelf was ze ook het liefst meteen weer zwanger geworden. Om die vreselijke leegte in haar buik op te vullen. En om zich te wapenen tegen de moeilijke dagen die zouden komen: de geboorte van mijn kindje, de geboorte van de kindjes van haar andere zwangere vriendinnen, het aanbreken van haar eigen uitgerekende datum.
Maar zoiets laat zich helaas niet plannen.
Het duurde een hele tijd. Zo lang dat ze bang werd dat het nooit meer zou lukken.
Maar begin januari, precies een jaar nadat ze haar eerste positieve test deed, was ze dan toch weer zwanger.
En dit keer zou het allemaal goed gaan, natuurlijk. Vond ik. Want de afwijking van het eerste kindje was een ongelukkig toeval volgens de artsen en ze had ‘net zoveel kans als ieder ander om de volgende keer een gezond kindje te krijgen’.

En toen kwam afgelopen maandag dus die echo. Waar ze toch al zo zenuwachtig voor was, omdat het een jaar geleden ook bij die eerste echo was dat het vermoeden ontstond dat er iets mis was.

Ze zagen het meteen. Dat het hartje niet meer klopte. En waarschijnlijk nog maar sinds kort, gezien de groei.
Bèng.
En nu zit ze thuis, te wachten tot haar lichaam het afstoot.
Het is zo oneerlijk!
Ik wist gewoon echt niet wat ik moest zeggen.
Dus toen ben ik mijn drie kinderen maar heel, héél hard gaan knuffelen.
(Hopelijk heb ik daarmee mijn dochters niet alsnog besmet).

10 opmerkingen:

Susy zei

Oh wat vreselijk zeg!
Dat gun je ook niemand!
En dan te bedenken dat er zoveel lui gewoon 'per ongeluk' zwanger raken of hun baby wat aandoen.
Ik vind het allemaal zo oneerlijk.
Heel veel sterkte voor je vriendin!
Ik wens haar veel vruchtbaarheid.

Iv zei

Nooit reageer ik op blogs. Ben zo'n anoniem meeleestypje, maar nu moet ik reageren. Hoe oneerlijk en hoe gemeen kan deze wereld zijn. Mijn vriendin maakt op dit moment ongeveer hetzelfde mee. Zomer 2006 bij de 20 weken was het mis, resulteerde ook in een ingeleide bevalling. Thankgod vorig jaar bevallen van een gezonde zoon en nu weer zwanger, maar weer mis bij de 20 weken echo. Morgen wordt ze ingeleid. Soms zou je zo graag, al was het maar voor even, iemand zijn pijn en verdriet op jouw schouders willen nemen.

Door zei

Afschuwelijk. Wat verdrietig. Misschien een schrale troost; bij mij is het drie keer misgegaan en ik heb ook 3 gezonde kindertjes.
Wonderlijk genoeg.
Sterkte voor je vriendin, maar ook voor jou hiermee.

Astrid zei

Nou. Zo hoort het gewoon niet te gaan. NIET EERLIJK!

NOVY zei

@Susy: Dat denk ik ook altijd. De een stopt zijn kind in een vuilniszak en een ander kan met al haar moederliefde nergens heen.
@Iv: Wel leuk dat je reageert. Wat vreselijk voor je vriendin, 20 weken is al zo'n eind.
@Door: Dus jij hebt het ook meegemaakt...Waren het je eerste drie zwangerschappen die misgingen? Wel heel fijn dat je toch 3 gezonde kindjes hebt gekregen. Er zijn vast momenten geweest dat je daarop niet meer durfde hopen.
@Astrid: inderdaad, NIET EERLIJK.

Joeltje zei

Hier laatst ook zo'n verhaal. We waren met 6 (!!) collega's zwanger: drie kindjes werden er maar levend geboren. Bij twee een verlate miskraam met 13 weken. Bij de andere collega, die al een late miskraam had gehad, kwamen ze er bij de 20 weken echo achter dat het helemaal mis was. Kiendje overleden.. Zo vreselijk..
Sterkte voor je vriendin

Cisca zei

He, heb jij ook al zo'n naar verhaal.

Bleg, soms is het leven gewoon zo k*t.

Caroine zei

Zó moeilijk en verwarrend, voor alle partijen. Waarom zij niet en ik wél.....Ik sta hier in dezelfde schoenen. Een paar stapjes verder want mijn lieve vriendin heeft nu na zes miskramen de uitslag van een dergelijke afwijking die gen. bepaald is gekregen. En daar sta je dan met al je rijkdom, je kindjes en ga er dan maar samen aan staan; te steunen te troosten maar ook te knokken voor je vriendschap....Ik wens jullie en hen sterkte met dit grote verdriet.

Jeanette zei

Ook al zo'n afschuwelijk verhaal, en ik ken er ook nog 1 uit mijn nabijheid, maar daar hebben we t nu maar niet over. tIs, wat ik bij Cisca ook typte, zo oneerlijk allemaal.
Waarom mogen anderen wel 1 (of meerdere) kindjes krijgen, en anderen niet? Niet eens 1?
Ik snap er nix van hoor :(

Door zei

Ik lees nu pas je reactie. Nee, bij ons ging het na onze eerste zoon (van hem heb ik wel 5 maanden plat gelegen) drie keer mis. Dan denk je dat het bij eentje blijft en ben je al blij. Na 5 en een half jaar kwam dan toch middelste gezond ter wereld. En snel daarna, niet zo snel verwacht, maar o zo gewenst, zoontje 3.