woensdag 4 februari 2009

Onder mijn oksel



Loïs is 8 maanden en wordt een beetje eenkennig.
Dat schijnt normaal te zijn voor kindjes tussen de 6 en 9 maanden, maar voor mij is het nieuw. Want Bo en Merlijn hebben het allebei overgeslagen, die eenkennigheidfase.
Vanaf het moment dat hun ogen de wereld enigszins in focus hadden, waren ze dol op mensen. Ieder gezicht, bekend of onbekend, dat boven de kinderwagen verscheen, werd met een grote lach ontvangen.
En zo zijn ze nog steeds. Zo gauw iemand een voet over onze drempel zet - dat kan dus ook prima de postbode zijn, of zomaar iemand die iets komt afleveren of ophalen - duiken ze er bovenop. Nieuw vlees in de kuip, jeuh! (Wie ben jij? hoe heet je? Blijf je eten straks? Wil je mijn kamer zien? Zal ik mijn Peter Pan pak aantrekken? En wil jij dan Tinkerbell zijn?)
Zo lopen we elke dag opnieuw het risico dat onze vriendenkring wordt uitgebreid met dees’ of geen, door de interventie van Bo en Merlijn. Al jaren horen we bijna dagelijks dingen als: “Wat een ontzettend leuke spontane kinderen hebben jullie! Zo open!”

En nou komt het waarschijnlijk doordat ik het dus op deze manier gewend was, maar ik hád het er eerlijk gezegd nooit zo mee. Met van die kinderen die achter de benen van hun moeder wegkruipen. Met van die verlegen kinderen die nooit wat terugzeggen als je tegen ze praat. Een beetje sneu vond ik het zelfs. Het zal je kind maar wezen, dacht ik.

Maar nu hebben we Loïs.
En Loïs vindt vreemde mensen dus helemaal drie keer niks.
De oma’s en opa, die kent ze. En de buurvrouw, die gaat nog net. Maar verder, nee hoor. Je moet het als vage kennis echt niet in je hoofd halen om haar op te pakken, of zelfs maar oogcontact te zoeken. Want ze zet het op een krijsen.

En ik vind het toch leuk! Ik vind het toch schattig! Mijn moederhart zwelt van trots als ze zich onder mijn oksel probeert te verstoppen wanneer ik iemand begroet met haar op mijn arm.
Mijn kind. Ik ben de mama. Dat iedereen het even weet.

Leuk hè, apenliefde.

7 opmerkingen:

Susy zei

dat hoef je er waarschijnlijk niet bij te zeggen.
Dat jij de mama bent.
Met dat kind onder je oksel.
Olivia is wel een beetje zo.
Of geweest eigenlijk.
Tijl daarentegen.
Die rende gisteren het kdv binnen en schreeuwde tegen iedereen:
Hulloooo!!!
Als ik wegga, zwaait de leidster maar naar me.
Hij doet het niet.
Ook wel fijn hoor. Vreet wat minder energie.

NOVY zei

@Susy: Oja, de peuterspeelzaaldrama's! Die ken ik ook niet. Bo en Merlijn zwaaiden nooit. Sterker nog, ze wilden niet mee naar huis als ik ze weer kwam ophalen.

Maar..zou ik straks dan met Loïs...?
Neh, dan is het wel weer over.
Het is gewoon een fase. Dat is het.

Doortje zei

Haha, hier was het vroeger hetzelfde. Ik vond die verlegen kids maar niks. Oudste en middelste zijn vrije types. Tot ik jongste baarde die nog steeds graag mijn hand vast houdt, armpjes om me heen en een kus op 't schoolplein. En hij is al 6! Heerlijk vind ik het. Misschien juist omdat het jongste is!

Joeltje zei

Tren begint nu al. Als ik uit beeld ga: krijsen. HEEL hard. En eigenlijk vind ik dat wel fijn. Dan voel ik me nodig.
Geniet maar van dat kind onder je oksel. Nog even en dan krijg je de opdracht om vooral om de hoek te gaan staan als je haar komt ophalen uit de kroeg.

Soes zei

Joeltje, wat zeg je nou? Ophalen uit de kroeg?? Dachtutnie. Ik had zo gepland dat mijn meisje mij onder de oksels kruipt als een man maar zelfs naar d'r lacht.
Of is dat wat overdreven?

Cisca zei

Ik wil er ook wel zo één. Die van mij is verliefd op dr vader. Dat begrijp ik dan wel weer.

Daan zei

Hier ook zo'n apie net zo'n plakpiet als zijn broer. Dag en nacht op mams, aan mams, bij mams en soms bij de paps.

Grote Broer ligt 's nacht opgekruld tegen mij aan en Kleine broer in mijn oksel, slapen doe ik al jaren niet meer, zonde van de tijd.