NOVY

De afgelopen dagen was Marthe hier, momenteel onze grootste kans op een beroemdheid in onze vriendenkring. Wij kenden haar al van voor ze naar het Conservatorium in Den Haag ging, verloren haar wat uit het oog tijdens haar jaren als 'Crazy Jane' - frontvrouw van de rockband Clayborn uit Rotterdam (wereldberoemd in bepaalde kring, redelijk onbekend bij het grote publiek denk ik) en kregen vorig jaar ineens weer contact. Zij was juist bezig met een soort soloproject, waarbij ze elke ochtend een foto nam van zichzelf en een idee schreef voor een liedje. Uiteindelijk ontstonden er 10 nummers, die allemaal over de ochtend gaan. Net toen ze in een soort impasse zat: want wat moest ze met die nummers doen? belde Henk haar op, omdat hij aan haar dacht voor een audioproject (Henk geeft les in geluids- en opnametechniek en werkt graag projectmatig met ‘echte muzikanten’ - zijn even omstreden als bejubelde manier van lesgeven - om de leerlingen in de praktijk echt te leren werken.) Eigenl...

In 1984 ging ik met mijn vader, zijn vrouw en mijn halfzusje een dagje naar Amsterdam. Beter zeg ik: met mijn ‘oom en tante’ en hun dochter T. – want van bovengenoemde cruciale bloedverwantschap was ik destijds nog niet op de hoogte. Enfin en hoe dan ook, het was een geweldige dag. Zo’n dag met een gouden randje. Ik vond Amsterdam fantastisch, de zon scheen en alles wat we deden staat in mijn geheugen gegrift. Eerst gingen we naar het Rijksmuseum. Daarna naar de McDonalds. Waar ik – in tegenstelling tot T. die de hele ochtend had lopen stuiteren van opwinding: ‘we gaan naar de Mác. Dónalds!’ (extra grappig nu ik bedenk dat T. tegenwoordig de meest verstokte vegetariër is die ik ken) - nog nooit van gehoord had ( in het Noorden hadden we alleen de Wimpy ) en mijn eerste 6 stukjes mcNuggetskip van mijn leven at. Na het bezoek aan McDonalds gingen we naar de Bijenkorf en daarna naar de bioscoop, voor The Neverending Story. (Het Rijksmuseum, de Macdonalds en The Neverending S...

Wij hebben ons er dit jaar makkelijk vanaf gemaakt. Op kerstkaart-gebied. Kijk, ik wil best kerstkaarten sturen, maar niet zomaar. Niet zo'n kaartje uit de winkel met een kerstzegel en onze namen erop. Dat vind ik zo'n nutteloze oudpapier-opleverende geldverslindende actie! Nee, een goede kerstkaart bevat liefst een persoonlijke tekst en is op zijn minst zelfgemaakt. Wij verwerkten er dan ook altijd nog graag een foto van het kroost in, opdat alle verre kennissen, oud-buren en tantes en omes konden constateren dat onze kinderen weer een jaartje groter waren gegroeid. (Het twee-vliegen-in-één-klapprincipe.) Vorig jaar had ik er ineens geen zin in. Kerstkaarten- schmerstkaarten , dacht ik. En riep onverschrokken tegen iedereen: 'Wij doen niet meer aan kerstkaarten.' Een bravoure die overigens langzaam wegsmolt, met elke envelop die hier op de mat viel. Want zo gaat dat hè. Dan kun jij wel besluiten geen kaarten te sturen, maar vrienden en kennissen trekken zich daar niets...

Ik dacht: even een logje wijden aan het bezoek van de Santenkraam . Want dat was toch wel het hoogtepunt van de dag. Maar het is ongelofelijk: de groepsfoto's die we maakten met het Glazen Huis op de achtergrond, zijn verdwenen! Ik heb ze nog gezien, op de iphone van Henk , en ik weet dus dat ze heel leuk waren , maar tijdens het uploaden crashte de computer......weg zijn ze, foetsie! (Sorry Sanneke! Jij hebt ze niet ook toevallig hè, op jouw camera? Zijn jullie trouwens al weer veilig thuis?) U zult het dus moeten doen met de tekening van Bo: En met een tweetal foto's in onze keuken (waar we warme chocolademelk met slagroom dronken) : Edit 23-12: O, kijk, deze vond ik ook nog: Jip, Sanneke en Henk, met op de slee Loïs, in een u inmiddels bekende houding.

Het sneeuwt, het heeft net gesneeuwd of het gaat zo sneeuwen. En wij doen sneeuwdingen. En kerstige vakantiedingen. Zo wandelden/sleeden we al in het bos, dronken we op verschillende locaties glühwein, plaatsten we een kerstboom op ons plein, probeerden we tevergeefs nog ergens moonboots te scoren, kocht ik een when in Russia, do as the russians do -(nep)bontmuts en liepen we al vier maal op en neer naar het Glazen Huis. De eerste keer omdat we dat zelf leuk vonden, de andere keren om Anna-Maria een plezier te doen. (De arme schat. Het wordt haar bijna te veel, Gerard Ekdom zes dagen lang zo dichtbij; binnen handbereik en toch ook weer niet, want achter glas.) O. ehm. Ja. Octaview, mocht je dit zien, die muts lijkt inderdaad nogal op eh..jouw muts. Is nagemaakt. Namelijk. Door mijn moeder. Voor Anna-Maria. Mijn buurmeisje. En ik wil er niets mee te maken hebben. Gisteravond keken we naar een film op Canvas over een illegale abortus in Roemenië, (hoewel dat dan net weer iets minder ker...

Een barre tocht, dat was het! Maar omdat het om de een of andere reden (te veel tegenstrijdigheden? slaaptekort?) niet lukt er een consistent end e samenhangend verslag van te schrijven, geef ik u gewoon even de feiten en bijbehorende overpeinzingen op een rijtje. - Ik zat vannacht tot redelijk laat in de kroeg om te drinken op een geslaagde Kerstmusical. - Om kwart voor zeven vanmorgen stond Henk naast mijn bed met een kop koffie en de woorden: ‘Ik ga nu naar de trein, ben je wakker? En. Oja. Er ligt sneeuw. Veel.’ - Kwart voor zeven voelt soms écht als midden in de nacht. - Met mijn halfslapende hoofd dacht ik koortsachtig na wat ik de kinderen allemaal aan zou kunnen laten trekken: waar bewaarde ik eigenlijk de handschoenen? De mutsen? Hadden ze eigenlijk nog snowboots? En zouden die nog passen? - Gelukkig had ik van de buurvrouw een skipak gekregen voor Loïs, afgelopen zomer. - Gelukkig had de buurvrouw gisteravond nog even gebeld om mij daaraan te herinneren. - (Mensen om je heen ...