dinsdag 11 oktober 2011

Mette Bus

Lezers, ik voel een warrig logje aankomen.
Ik wil namelijk allemaal dingetjes vertellen. Zo kocht ik gisteren van mijn laatste rotcenten mijn eigen boek (glamourous hè, dat schrijversbestaan) als cadeau voor mijn moeder, die donderdag jarig is. En oja: zo solliciteerde ik vandaag! Das heel gek, want ik wil immers helemaal geen baan, ik heb tenslotte al een baan bij mijn eigen tekstbureau, maar het was zo’n leuke vacature. Met zo’n profiel waarin ik me helemaal herkende. Dus vulde ik het online sollicitatieformulier in en schreef iets in de trant van: ‘Hoi. Ik solliciteer nu wel, maar eigenlijk wil ik helemaal geen baan, dus.’
Vonden ze leuk.
Blijkbaar. Want ik werd meteen teruggebeld. Of ik mijn cv wilde sturen. En dat ik dan misschien wel werd uitgenodigd op gesprek. Gheh.
Nouja, ik denk niet dat ik de baan krijg hoor.
En dat komt dan weer eigenlijk heel goed uit!
Ja!
Iedereen blij.
Tadaa.

Verder had ik het eigenlijk willen hebben over Bert en Bart, die de wereld redden van de Zurghs. Ik zeg: een briljant verhaal, met een briljante oplossing voor alle oorlogsproblematiek. Maar ja, als u het boekje niet heeft gelezen dan weet u niet waar ik het over heb en om nou het hele plot te gaan uitleggen is ook zo wat. Dus over maar naar de schaamnamen. (Schaamnamen, weet u nog, Fokje Modder, Sietze Vliegen, Con Domen, Stanley Messie? Haha.)
Nou, het is zover, de longlist 2011 is gepubliceerd.
Dit is mijn top 3:

Op 3: Bennie Dood.
Op 2: Jo de Jong
Op 1: Mette Bus
Hahahahaa.

Oja, ook nog dit. Haha van een andere orde.
Toen ik gistermiddag bij de school van mijn kinderen aankwam – ik was een beetje vroeg, er was verder nog niemand – zag ik aan de overkant van de weg een man lopen, met een rollator. De man was niet oud of invalide, maar heel erg dronken. Het was een dronkaard. Een hele vuile, magere dronkaard. Dakloos misschien, of misschien niet. Volslagen van de wereld sleepte hij zich voort achter zijn duwwagentje. Wel slim, dacht ik, zo kom je de deur nog eens uit als laveloze.
Ik zette mijn fiets op slot en bleef nog even staan kijken. En zag toen, tot mijn schrik en verbijstering, hoe zijn broek afzakte. Zo, hop, helemaal tot op zijn enkels. Nee! Hij merkte het niet en schuifelde verder. Onder zijn regenjas vandaan piepte een stukje van een vuilgrijze onderbroek, daaruit staken twee magere, geelbleke benen.
Een paar meter verder had ie het dan ineens toch door. Maar ja. Hoe hijs je je broek weer op, die inmiddels helemaal om je schoenen zit gewikkeld, zonder je rollator los te laten. Dat gaat niet hè. En geloof me, loslaten was echt geen optie, hij zou onmiddellijk kapsijzen.
Met een mengeling van medelijden en afgrijzen bezag ik zijn wanhopige pogingen zich staande te houden terwijl hij met één hand naar zijn broek grabbelde, en hoopte maar vurig dat hij zich niet bewust was van de publieke vernedering en zich niet zo erg schaamde als ik, plaatsvervangend.
Ik vond het. Zo. Zielig.
En tegelijk zo afstotelijk. Er zijn gewoon dingen die ik niet wil zien.
Dus toen ging ik maar de hoek om, het schoolplein op.
Maar vandaag moet ik steeds een beetje aan hem denken. Aan die stomme dronken klootzak. Aan die arme, zielige man.

14 opmerkingen:

de Brassers zei

Ik hoop toch dat de meeste van die schaamnamen verzonnen zijn. Anders zijn er wel erg domme ouders die zo'n naam bedenken voor hun kind. En je bent zelf wel heel onnozel als je na je trouwen dan de naam van je man gaat gebruiken ( wat ik verder een logisch iets vind, al is het alleen al om verwarring te voorkomen wie is nou de ouder van wie? ).

LEHTI zei

Het is laat en ik moet nodig naar bed. Maar een verhaaltje voor het slapen gaan is nooit verkeerd. Heerlijk warrig logje. Dank!

Solliciteren en dan blij zijn dat je niet gebeld wordt. Ha ha, die ken ik. Doe ik ook één a twee keer per jaar. Wat je zegt. Bij hele leuke vacatures dus. En dan blij zijn dat je niet gebeld wordt. Kun je lekker doorgaan ondernemeren. Maar jij bent lekker wèl gebeld. Ik verheug me nu al op het blogje over dat gesprek. Welterusten.

En die rollatorman. Die loopt daar volgens mij wel vaker (sorry). Als er zich opnieuw zoiets voordoet, pak ik mijn camera. Niet voor die man hoor, vrees niet. Maar om te zien hoe jouw gezicht er dan uitziet. Dàt zie ik namelijk helemaal voor me, Novy Schaam.

Susy zei

Weet je aan wie ik nou nog vaak denk?



.....


Maar hee. Die vacature?
Want ik wil wel een baan.

Inge zei

Ik heb een GGZ om de hoek. En dus regelmatig mannen voorbij schuifelend met afzakkende broeken, geen hemd of andere kledij onder hun half open geritst vest en naar het schijnt plasvlekken in hun broeken. (daar let ik dan weer niet op maar dat wordt door buren in de krant gemeld :-(). Ik vind het soms ook wel zielig, helemaal omdat je ze soms ook in veel betere staat voorbij ziet schuifelen. Ik heb het idee dat ik hun goede buien en slechte buien herken. Ik groet ze dan maar hartelijk om ze iig het idee te geven dat ze gezien worden.

sanneke zei

Ik ga voor Mette Bus, Bennie Dood en Robin Hoedjes. Gheghe. Toen we net samen waren verzonnen Rinke en ik al namen voor eventuele kinderen. Misschien zouden we wel twee jongetjes krijgen! Dick en Bill! Leuk om te roepen: 'Dick en Bill, éten!' en een meisje zouden we heel chic Doyenne du Comice noemen. Naar de peer. Nu ik er over nadenk, we hébben twee jongens en een meisje, het had gewoon gekund!

En je hebt gewoon zo een baan die je niet wilde, tof joh!

Herma zei

Ik hoorde ooit eens van iemand die Anna Nas heette. En Conny Koomen schijnt ook een heul gewone huisvrouw in het noorden van het land te zijn.
Ach. Je kunt niet alles hebben.

NOVY zei

@Herma: Klopt. Niet iedereen heeft bijvoorbeeld de meest voorkomende naam in Nederland. ;)

Oja. Voor u nou allemaal denkt dat ik nooit eerder een junk zag op straat, tuurlijk wel, duh, dagelijks, maar ik weet niet, dit keer raakte het me. Lag aan het moment, denk ik. Of gewoon aan mij.

Tijmen zei

Verdien je nu ook extra geld, nu je je eigen boek gekocht hebt?

Terrebel zei

Een klant van mij heette Tan van zijn achternaam. Zijn ouders hadden hem de voornamen Simon Abraham gegeven. Dus heette hij S.A. Tan. Best zielig, denk ik dan. Maar zo iemand kun je niet helpen. Een dronkaard met rollator is echter wèl te helpen...

Ooit was ik het solliciteren zat (na 53 afwijzingen!) en schreef toen een bedrijf aan met een regeltje: "Hierbij geef ik jullie de kans mij aan te nemen."` Twee weken later kon ik een contract bij ze tekenen...

Herma zei

De Jong? ;)

NOVY zei

@Herma: Jansen? ;)

baasbraal zei

Echt gebeurd. Iemand heette Bontje van zijn achternaam en heeft zijn zoontje James genoemd, James Bontje dus......Zulke ouders moesten eigenlijk uit de ouderlijke macht worden ontzet, vind ik.
Verder: de ontluistering van zo'n man! Ik vind het echt zielig, maar ook afstotend, precies zoals je schrijft......

vlijtig Liesje zei

Zo krijg je dus een baan! Zeggen dat je hem niet wilt. Een verfrissende aanpak, moet ik zeggen.

Door zei

Zeg, welke baan dan wel? Want ik deed dat ook, terwijl ik eigenlijk geen tijd heb... voor nog een baan(tje). Nou, ben benieuwd wie van ons twee het gaat worden:-))