vrijdag 10 juni 2011

De liefste mama van de wereld

Ik ben de liefste mama van de wereld.
U denkt nu misschien ja, nee, ho, wacht, dat klopt niet want dat ben ík, of dat is mijn buurvrouw, of dat was mijn eigen moeder, maar nee, u heeft het mis, IK ben de liefste mama. Want dat zeggen mijn kinderen. En aangezien zij nooit liegen, is het zo.

Nou vraag ik me best wel eens af of ik die status eigenlijk wel verdien, hoor.
Want ik vind mezelf eerlijk gezegd vaak de verschrikkelijkste moeder van de wereld. Ik doe mijn kinderen namelijk met regelmaat pijn.
De deur dichtslaan met vingertjes ertussen, velletjes tussen de rits van de jas trekken, alleen de hete kraan aanzetten in bad, voetjes in schoentjes duwen waar ook al een legoblokje/walnoot/sleutelhanger in zit, ik draai er mijn hand allemaal niet voor om.

Gisteren was het weer lekker raak.
Een klassieker, schijnt.

Ik was nadat ik Merlijn van school had gehaald, nog wat blijven hangen op het schoolplein. We vertrokken zo’n beetje als laatsten en ik bleef vervolgens, met mijn fiets tussen mijn benen, nog even kletsen met een juf over rare ouders in het algemeen en rare ouders in het bijzonder, naar aanleiding van een voorval.
Merlijn en zijn vriendje stonden op de stoep te wachten en Loïs klom intussen op mijn fiets en ging achterop zitten.
‘Nou ben ik natuurlijk óók niet het toonbeeld van de verantwoordelijke ouder,’ hoorde ik mezelf in het gesprek zeggen (das psychologisch hè, jezelf een beetje naar beneden halen opdat je gesprekspartner dat dan onbewust zal proberen te weerleggen en denken jawél, jawél, Novy, jij bent juist wel het toonbeeld van de verantwoordelijke ouder) ‘maar zó bont maak ik het geloof ik ook weer niet.’
Nee, haha, beaamde de juf.
En we lachten samen.
En toen was het maar eens tijd om te gaan.
Ik riep: 'Kom jongens,' tegen Merlijn en zijn vriendje, ‘rennen jullie maar over de stoep naar het eind van de straat’ en fietste weg.
Daarbij vergetende, dat Loïs achterop zat.
Of nee, dat ze achterop zat wist ik wel, maar ik realiseerde me niet dat ze daar niet hóórde. Dat ze nog te klein is voor achterop. Dat ze natuurlijk gewoon voorin de mand hoort, of op zijn minst op het zadeltje, voor me.
Ik was nog geen tien meter op weg, toen de tijd ineens vertraagde.
Raarr...mijn fiets doet gek... ik kom niet meer vooruit.....het lijkt wel of er iets in het wiel zit....
En toen hoorde ik de ijselijke gil van mijn dochter, en de tijd vloog weer in volle kracht vooruit. Waah! Nee! Voetje tussen de spaken! Maar wat doet ze dan ook achterop! Op blote voetjes bovendien! Wat ben ik toch een sukkel!

Het was, denk ik, een lesje in nederigheid.

Gelukkig slechts een mild lesje, want het bleek mee te vallen; er is niets werkelijk stuk. Alleen wat oppervlakkige schade.


Uhm.





20 opmerkingen:

Susy zei

Mens.
Houdt het nou nooit op met jou?
Alle kinderen wel mee naar huis genomen?
Dit keer?

NOVY zei

@Susy: Ja.
3 slapende kinderen boven.
En ze hebben volgens mij ook allemaal wat gegeten.

Susy zei

Let the Lord be with them.
De arme schaap'n.


Nee hoor.
Je bent de allerliefste moeder.
Na mij.

Anoniem zei

Nicolet: dat is dus echt mijn nachtmerrie. Kus erop

Mammalien zei

Argh.... Nachtmerries heb ik van spaken en voetjes, ik heb ze gezien.... Vreselijk! Maar ik ehm.. Kan het me wel oorstellen ja, dat je even af en toe iets euh vergeet.... Een kind ofzo, of een deur of een fiets...

Anita zei

Ik ken het hoor. Zo gooide ik laatst, met geweld, de deur open. Stond nova erachter. En pijn en janken en blauw en zo. Gelukkig vind die mij ook nog steeds de liefste.

sanneke zei

Iehiehie! Ik hoop dat die van jou niet zo'n goed geheugen hebben als het op pijn aankomt. Zal nooit vergeten dat ik bij mijn vader achterop de fiets zat en ook mijn voet tussen de spaken kreeg. Was ik 3 of 4 of zo. Weet nog precies waar het gebeurde (op het kruispunt bij het klooster en de drankhandel) en hoe zeer het deed.

Nicoleke zei

Oh mens toch!!
Arme, arme kindertjes... maar dan tóch de liefste moeder hebben he... ;)

Anoniem zei

Auw! oh wat erg!

Gelukkig heeft ze de liefste moeder van de wereld om haar te troosten en te verzorgen.

Liefs Muts Moon

Evelyn zei

Wat een tenenkrommend en billenknijpend verhaal.. 'Vingers tussen deuren' enzovoort. Brr! Maar gelukkig ben ook jij geen wondermoeder.

Ik heb mijn zoon wel eens een zondagsarmpje bezorgd. (Google)
Ik heb Prins met hem naar de huisartsenpost gestuurd en ben in een hoekje gekropen.
Wat erg was dat. Maar geen blijvend letsel, gelukkig.

ChoCho zei

ocharmkes ...

Frank zei

Mijn moeder was erger.
Want zo brak ik mijn been.

En de dokter zei
dat ik me aanstelde,
dus

"Frank, lópen! Kom op!"

Na drie dagen kreupel
lopen en vallen werd ik
naar het ziekenhuis gebracht.

Waar men zag dat
mijn been gebroken was.

Ik krijg er nog steeds snoep voor.

Frank zei

En ik moest mijn benen
voortaan in oude, beschimmelde
fietstassen stoppen.

Frank zei

Tijdens het fietsen, he?
Mijn moeder was geen sadist.

Herma zei

Hier ook de nodige schade toegebracht door de jaren heen. Maar mijn kind heeft ook een olifantsgeheugen en herinnert mij nog regelmatig fijntjes aan mijn misstappen: 'weet je nog mam, toen je mijn duim tussen de deur had gedaan?' Heb net voor de zekerheid wel nog even gecheckt trouwens. Volgens haar ben ik de liefste mama van de wereld. Maarja, ze kent jou natuurlijk niet.

Nicole zei

En ben je zelf al hersteld?

Kristel zei

Hahaha, arm kind.De mijnes had vanmorgen nog een tand door zijn lip omdat ik een klein beetje meer op mijzelf lette dan op hem. Dus.

Vita zei

Oh, au! Arme Loïs ook.

Zjoh zei

ik mag het misschien niet zeggen.. maar ik heb genoten van je stukje, je beschrijft het leuk!

wel beetje zielig voor het je dochter... haha

Anoniem zei

hier ook gehad...
britt met haar stoffen schoentjes, los uit de beveiliging en er tussen.
ze was nog geen 1 jaar geloof ik.
wat een paniek!
om het lekker smakelijk te houden halve flap voet hing los...

harold met haar onder de arm, heftig gillend (britt dan he?) naar dokter... al fietsend.
waar ik het weer van aan mijn maag kreeg, zag ze een paar meter verder al onder de auto liggen..

weken geduurd uitspoelen, gaasjes, verbandjes, zalfjes, en nog steeds 4 jaar later een lelijk groot litteken op haar hiel als herinnering!!!

frank, haha!!!! geweldig!

manja