NOVY

En dan was er dus nog de kat . De kat met het kokertje – dat ik na een paar dagen natuurlijk toch maar heb opengemaakt. Op het briefje stond een naam: Lotje. En een telefoonnummer en een adres. Het bleek te gaan om de straat hierachter. Ze woont hier vlakbij, zoals we al vermoedden. Ik stuurde een berichtje naar het telefoonnummer. Hallo, uw kat Lotje is de laatste tijd heel veel bij ons. Dat vinden we heel gezellig, hoor, dus no problem, maar dan weet u waar ze uithangt. En ondertekende met mijn naam en adres. Ik kreeg vrijwel onmiddellijk antwoord. Fijn om te horen, ze is inderdaad geregeld op pad. Graag niet voeren, ze krijgt thuis meer dan genoeg. Nou, dat leek me een prima deal. Iets met lusten en lasten; gezellig af en toe een kat om mee te knuffelen en te kletsen, maar geen kattenvoer op het boodschappenlijstje. En intussen moesten we dan maar wel proberen om met z’n allen iets minder stukjes kaas op de grond te laten vallen. Omdat we krampachtig blijven gel...

Twee vieren! Dan valt er echt wel wat te vieren, zou je denken. Maar, mwah. Het is vooral de vier van virus die hier heerst. Zo stom! Ik was nooit eerder ziek op mijn verjaardag! (Hoewel, ik bedenk ineens dat ik vier werd op de dag dat mijn amandelen werden geknipt.) Hoe dan ook, het is allemaal wat atypisch. Bovendien is het herfst, met regen en zestien graden en grijze luchten. En ik was toch altijd in de lente jarig? Aan de cadeautjes lag het niet. Ik kreeg echt heel veel leuke cadeautjes. Zoals een gloednieuwe fles Chanel Allure en een knalgroene koptelefoon. En van Lois een tekening, van Bo een t-shirt met een dromenvanger en van Merlijn (véél) chocola. (Hij is nog geen twaalf, maar heeft het als man al heel aardig begrepen.) Verder twee staafmixers (iets te vaak geroepen dat de mijne stuk was), een fles lievelingswijn, ‘Bibi’s doodgewone dierenboek, en, van mijn moeder, een thermoskan met Magnolia’s erop. En waar het ook niet aan lag: de ongelofelijke stroom dig...

Ik weet niet of zoiets eigenlijk opvalt, maar ik ben redelijk afwezig hier. Dat komt door de nogal intensieve klus waarmee ik bezig ben; ik schrijf een boek. Geen roman helaas (die verschijnt vermoedelijk als ik vijfenzeventig ben) maar een soort van managementboek, in opdracht. Als ghostwriter. En dat is natuurlijk allemaal hartstikke leuk, maar het betekent wel dat ik intussen niet mag bloggen van mezelf. En dat is trouwens niet helemaal waar, ik mág wel bloggen, maar alleen als ik het verdiend heb; als ik een aanzienlijk stuk naar tevredenheid heb geschreven. Enne….nouja….dus. Maar nu ben ik even ongehoorzaam, want ik hou het bijna niet meer! Er gebeurt van alles, zowel in mijn leven als in mijn hoofd, en niets daarvan wordt opgetekend, ik word daar vreselijk onrustig van.  Zo is er, onder andere, de Marokko-commotie. Kijk. Je komt de winter uit – althans, zo gaat dat ieder jaar bij mij – en je denkt: er moeten spannende dingen gebeuren. Want we leven groots en m...

Het lijkt erop dat mijn gebeden zijn verhoord, want we hebben een kat tegenwoordig. In onze tuin. Bij de achterdeur. In de keuken. Op het aanrecht. Heel gezellig. Hij heeft een rood halsbandje om, met een belletje en een kokertje. Waarschijnlijk is het een kat van iemand uit de buurt, die ineens heeft ontdekt dat het bij ons ook leuk is. Of leuker, te oordelen aan het tevreden gespin. Hij is er niet de hele tijd. Af en toe is hij een paar dagen weg, maar hij komt telkens weer terug. Het zou ermee te maken kunnen hebben dat   we   de kinderen hem allerlei lekkers toestoppen, zoals kaas. En volle kwark. En plakjes ham. Dingen, zeg maar, waarvan ik, als het mijn kat was, niet zou willen dat ie dat gevoerd zou krijgen bij de buren. Ik probeer me niet teveel aan hem te hechten. Het is immers niet onze kat; hij mag niet blijven. Hij mag niet mee naar binnen, op de bank, want hij heeft een kokertje. Intussen heb ik wel de onbedwingbare behoefte om meer over...

Mijn 'taalpreken' beginnen altijd met een enigszins deemoedige disclaimer in de trant van: ‘Dit wordt heus geen betweterig taallesje hoor, of misschien stiekem toch, haha hihi.’  Enerzijds is dat omdat ik eigenlijk gewoon graag door iedereen leuk gevonden wil worden – en dus niet irritant , maar anderzijds ook omdat ik het eigenlijk wel een beetje ééns ben met de afhakers, de mensen die geërgerd denken: jemig Novy, wat kan het mij nou in de godsnaam schelen hoe je iets eigenlijk zou moeten zeggen of schrijven. Want waar gaat het in wezen over? Als je erover nadenkt is het absurd om een taal tot stilstand te willen dwingen; te vangen in een groen wetboekje en vervolgens de vrijwillige taalpolitie te laten toezien op correcte naleving. Dat slaat nergens op en het kán ook helemaal niet; de taal rent met ons mee. Nog heel even en het woord ‘meteen’ is voorgoed verdwenen, verzwolgen door 'gelijk'. Je doet er niets aan. Het is natuurlijke selectie. Evolutie....

Ik wilde openen met de zin: 'Ik heb een fascinatie voor begraafplaatsen.' Maar dat is onzin, het is helemaal geen fascinatie, ik vind het gewoon leuk om over een kerkhof te wandelen. Vooral als het zonnetje schijnt. Het is als een gewone wandeling, lekker buiten in de natuur, maar dan met iets te lezen erbij. En daar hou ik van, want ik wil altijd overál wel iets te lezen bij. Mijn gezin houdt er ook van, en zo liepen we afgelopen paasmaandag de hele middag over het Selwerderhof. Een beetje te gniffelen om de gekke namen op de monumenten en verhalen te verzinnen, rondom de in steen gegraveerde teksten. (Bij sommige graven hoeft dat niet, die vertellen uit zichzelf al een hartverscheurend verhaal.) Ik weet eigenlijk niet of het raar is. In feite is een begraafplaats toch ook een soort openluchtmuseum? Ik zou het persoonlijk wel een leuk idee vinden, als er af en toe nog eens mensen langs mijn grafsteen zouden lopen, die mijn naam zouden spellen en uitrekenen hoe ou...

Haha. Ja. Ik ben sowieso eigenlijk wel een beetje zat van die uitdrukking 'out of the box denken'. Het is namelijk ook nog eens niet goed. Het ís niet 'out of the box'. Het is: ' out side the box .' Buiten het hokje. Buiten de kaders. Dus: out side the box, niet out of the box. Echt. Out of the box, dat is wat baby's willen. Ik zou zeggen: gewoon weg met die box. Opbergen die doos, boven op een plank, niet meer aan denken. Tot het straks misschien ineens weer heel hip wordt om in the box te denken. Ik geloof daar wel in. Dat over twintig jaar de mensen tegen elkaar zeggen: ‘Je moet eens wat meer in the box denken, jij.’ Iemand attendeerde me vandaag op www.vaagtaal.nl , een website met allerlei uitwassen van de huidige ‘bobotaal’; een bonte verzameling van woorden en uitdrukkingen om verbaal mee te imponeren en tegelijkertijd niets te zeggen. Zoals: comfortzone. Daar moet je vooral uit, hè, tegenwoordig. Out of your comfort...