We vonden net in onze kast een kistje.
'Wat is dit?' vroeg Henk.
'Ik weet het niet' zei ik. 'Het lijkt wel een soort vioolkistje.'
We maakten het open.
En staarden naar een mini-cello.
Vol ongeloof.
Er lag hier zomaar een prachtig klein muziekinstrumentje in de kast!
Ik pakte het voorzichtig op, streek met de strijkstok langs de snaren en er klonk de mooiste, zuiverste toon die ik ooit hoorde.
Okee. Dat laatste is niet waar; er kwam helemaal geen geluid uit. Maar verder: sprookjesachtig hè.
Mysterieus ook.
13 reacties:
Nah. Hoe kan dat nou? Nog spannender dan de kerstpuzzel in het N v/h N.
Oh! Die heb ik niet! Kan ik die nog krijgen!?
Oh. Jij hebt m ook niet, natuurlijk.
Die moet van de nisse zijn. De huiskabouter die je op kerstavond een bordje pap voor moet schotelen, omdat ie anders boos op je wordt. Een hele muzikale nisse hebben jullie! Dus, pap koken, vrouw!
Ik dacht, jouw logje gelezen hebbende, dat het de cello van Rebecca Wise moest zijn.
Verdorie, ze had 'm ook niet in de droger moeten stoppen...
Jammer dat je niet in Den Haag woont. Dan haddden in dat kistje vast wel wat krielaardappeltjes gelegen. Goed voor de basis van het Kerstdiner. :-)
"'Wat is dit?' vroeg Henk."
"Blogvoer!", sprak Novy! ;-)
Mooi!
Nee, Ik heb hem ook (nog) niet, maar ik krijg hem altijd van mijn moeder. Als ik mijn handen op twee exemplaren weet te leggen, krijg jij hem alsnog. To keep your mind off the kleine spookcellootjes.
Mooi pareltje.
En die puzzel, jaa!!! Kijken of ik ergens een online/gescande versie tevoorschijn kan toveren. De traditie moet in stand gehouden worden :)
Zeg, is dat allemaal bij de prijs van het huis inbegrepen? Geen verborgen gebreken maar verborgen schatten?
Mooi zeg!!
ik moest bijna huilen bij die zin over de zuiverste toon....
Een reactie plaatsen