zondag 20 september 2015

Nog even over de kat


Het viel me op dat de meeste reacties op mijn vorige blog iets zeiden in de trant van: ‘Lotje niet meer binnen laten en zelf een leuk jong katje nemen.’

Ja, ik moet natuurlijk volwassen zijn.
Novy, de kattensteelster. Foei.

Maar het wringt wel een beetje.

Iemand schreef iets als: ‘Katten zijn nou eenmaal eigenzinnige, autonome wezens. Ze kiezen zelf wat ze willen doen en waar ze willen zijn. Ze hebben geen baas, maar personeel. Dus laat Lotje niet meer binnen en neem zelf een leuk jong katje.’

Vond ik een gekke ‘dus.’


Als mijn echtgenoot liever bij de buurvrouw is, dan ga ik toch ook niet aan haar vragen of ze hem alsjeblieft niet meer binnen wil laten?

Of wel?
Ja, misschien doen mensen dat ook eigenlijk juist wel.
Het is de heersende moraal: hechten aan bezit. Vasthouden wat je hebt.

Wat ik ook altijd heel gek vind is dat als er wordt vreemdgegaan binnen een relatie, de woede vaak gericht is op ‘die ander’. ‘Hij/zij moet met zijn/haar gore poten van mijn vriend(in) afblijven,’ dat idee.
Ik snap dat echt niet.
Natuurlijk, het is misschien niet heel netjes van die persoon, en wanneer het een goede vriend(in) betreft – iemand die je óók vertrouwde – is het wellicht anders, maar het lijkt me toch in eerste instantie dat je boosheid en teleurstelling  juist naar je eigen partner zouden moeten gaan, die – tegen de beloftes in die je aan elkaar deed – ineens liever bij een ander is.



In 2000 vertelde Henk, toen we zeven jaar samen waren, dat hij verliefd was. En hoewel ik daarmee natuurlijk acuut een groot probleem had en heel erg gekwetst was en verdrietig en mijn hele toekomst zag ineenstorten, was er geen haar op mijn hoofd die boos was op háár.
Gewoon echt niet.
‘Dus je bent verliefd op mijn man,’ zei ik. ‘Ja, dat snap ik wel. Hij ís ook leuk.
En dat hij jou leuk vindt begrijp ik ook wel.’

Wat moest ik doen? Stampvoeten, schreeuwen: hij is van mij!
Hem smeken, om mij vooral niet in de steek te laten?
Dat had ik vast verloren.
(Want stampvoeten en smeken is namelijk helemaal niet sexy – en die ander op wie hij verliefd is, is dat nu juist wél. Je staat al met 1-0 achter.)

Het enige wat ik kon doen was loslaten.
En de tijd benutten om voor mezelf uit te maken of ik hém eigenlijk nog wel wilde (dat was zo) en of dat om de goede redenen was.
En maar kijken wat er gebeurt.


Wat niet bij jou wil zijn, is niet voor jou. Toch?


Het had overigens een happy end.
De ‘ander’ is nu, 15 jaar later, nog steeds mijn beste vriendin, ze heeft vier kinderen en een heel leuke man, onze gezinnen trekken veel met elkaar op.
En dat er tussen Henk en haar altijd een bijzonder ‘iets’ zal blijven, vind ik alleen maar mooi. Het gaat zoals het gaat.




Maar nog even over Lotje.

De vrouw zei, beschaamd wijzend op haar kroost bij haar benen: ‘Ik geloof dat Lotje niet zo heel erg gek is op kleine kinderen. En een tijdje geleden hebben de buren een kat gekregen, waar ze heel erg bang voor is. Ik denk dat het bij jullie voor haar rustiger is.’

Ja, en dus?

Dus wilde ze haar kat terug.
En mogen wij haar niet meer binnenlaten.


Dus tsja, dat proberen doen we nu maar. Want het is the right thing, toch?


Justice done, cat unhappy.


Het is maar net hoe je het leuk vindt.







8 opmerkingen:

oomph: Sanne Roemen zei

Los van dat een kat geen mens is... kiest Lotje duidelijk eieren voor haar geld. Het is bij haar thuis niet leuk en bij jou thuis wel. Twee hele goede redenen voor een kat om te verhuizen. Als madam het beste met haar katje voorheeft dan laat ze haar door jullie adopteren. Duimpje omlaag voor haar. Duimpje omhoog voor jou omdat je je best doet haar terwille te zijn.

Unknown zei

Kijk, dat laatste stukje had je er eerst niet bij gezet. Dat verandert het enigszins. Even terug naar mijn reactie: ik was toen, toen die boze buurman mijn kat steeds binnenliet terwijl ik dat niet wilde, pissig op hem. Ik wilde het niet. Maar eigenlijk wist ik ook wel dat zij, mijn kat, daar de rust kreeg die ze thuis niet kreeg. En dus weg wilde. En soms terug wilde. Bij ons liepen nog 2 katten rond. Dat vond zij dus zo niet-leuk dat ze ging buurten .....
Ik ben ooit met kattenpaspooet èn poes naar de buurman toegegaan om haar door hem te laten adopteren. En toen werd ik nog pissiger: hij wilde haar niet voor altijd. Dus. Hij is uiteindelijk ziek geworden en gestorven, haar hebben we een aantal jaren geleden moeten laten inslapen omdat ze ongeneeslijk ziek was.
Wat is wijsheid? Ik weet het niet. Dus. Succes. Laat Lotje maar kiezen.

NOVY zei

Ik snap het allemaal, unknown! Geen enkel verhaal is hetzelfde. We zien het allemaal wel. Het is leuk materiaal om over te mijmeren.

schrijfselsvanmij zei

Het was niet mijn bedoeling om anoniem te reageren, had even ruzie met wachtwoorden en zo :-) Ik ben dus de 'unkown' van daarnet.

NOVY zei

Wist ik! :)

Ineke zei

Ah ja dat geeft het verhaal een andere draai. Wat egoistisch dat die buurvrouw niet kan kijken wat het beste voor de kat is. Blijkbaar weet ze het wel maar omdat het haar kat is......zucht. Misschien op een rustig moment nog eens gaan praten of je het diertje toch kan adopteren? Als ze er moeite voor doet moet ze toch ook om het diertje geven?
Mijn zusje had ook zo'n katje, die was liever verderop in de straat waar ze de enige kat was. Ze heeft het even aangekeken en Aagje toen bij die mensen gelaten. In het begin kwam ze af en toe nog wel eens even kijken (Aagje dus) maar nu nooit meer. Die heeft haar plekje gevonden. Ik hoop dat jullie ook een oplossing kunnen vinden.

Tinefine zei

Eigenlijk ben ik een echt kattenmens, nog nooit een dag in mijn leven zonder kat geweest, denk ik :)
Ik heb al twee maal een kat gelaten aan de buren toen die daar gelukkiger bleek te zijn. We hadden er drie en de jongste, Maurice, kwam vaak lang niet naar huis maar zag er steeds ronder en gezonder uit. Hij rook ook naar sigaretten pfff en een vreemd parfum, tja die ging dus duidelijk vreemd. We wisten niet bij wie. Het was ook wel superdruk bij ons met vier kinderen. Toen we verhuisden hebben we hem achtergelaten. We belden daarna regelmatig met de buurvrouw of ze dacht dat hij goed terecht was gekomen bij zijn 2de familie en dat was gelukkig zo.
Daarna hetzelfde met de buren in onze nieuwe straat. Ze gaven onze kat steeds te eten als we op vakantie waren, toch kwam onze familie speciaal langs om voor onze dieren en de tuin te zorgen. Op de duur zat ze steeds bij de buren voor het raam, we hebben een nieuwe kat genomen. De buren zorgden er goed voor, ze behielden ook haar naam. Enkele maanden geleden is de buurvrouw gestorven en de poes enkele weken later...
Niet dat ik voor dat kat-afstaan allemaal direct te vinden was hoor, ik deed ook pogingen om ze eerst terug voor ons te winnen maar zoals iemand al eerder op deze inspirerende blog schreef: Jij bent wel haar mens. En daar heb je niets over te zeggen.
Dus hopelijk is die eerste moeder van Lotje ook een echt "kattenmens"... (oeps er stond bijna "kartelmes"?)

Anoniem zei

Over die kat, ja .. die wil en hoort gewoon bij jullie. Haar baasje moet dat nog maar inzien, dat de kat dan blijer is. En als je een beestje het beste gunt, betekent dat ook soms loslaten.

Maar over jouw Henk en zijn verliefdheid .. wat ontzettend goed hoe jij hebt kunnen reageren en denken. En wat fijn dat het allemaal zo is afgelopen en jullie zelfs nog met elkaar omgaan.
Mooi! Daar kunnen heel wat mensen een voorbeeld aan nemen.