maandag 21 januari 2013

Met je ogen dicht de straat oversteken


‘Hoe kán dat’ riep Bo uit, ‘mijn twee lievelingsliedjes staan op nummer 1 en 2 in de top veertig!’
(We hebben het hier over Scream and Shout en Year of Summer.)
‘Nouja, wat toevállig,’ zei ik. Maar zo toevallig vond ik het eigenlijk helemaal niet. Eerder logisch. En fijn, ook wel. Want als je elf bent en je lievelingsliedjes staan op nummer 1 en 2 van de top veertig, dan klopt alles. Dan is de hele wereld in balans.

Waarmee ik niet wil zeggen dat voor Merlijn de wereld niet in balans is. Integendeel. Maar op een minder voor de hand liggende wijze.
Onze zoon, onze Merlin in the middle, is een beetje een atypisch kind, namelijk.
En nou hoor ik u denken: ‘Nee, Novy, jij bent lekker normaal!’ En ja, nee, goed, maar ik bedoel dus: zo atypisch dat ik hem niet kan volgen.
Ik vind hem wel heel interessant.
Dat wel.
Zo luistert hij het liefst naar jazz. Hij draait Miles Davis, Oscar Peterson, Chet Baker, alle oude platen van Henk.
Absurd! Dat heeft hij dus echt niet van mij. Ik kan het wel handelen, ik heb makkelijke oren voor alle soorten muziek, maar die had ik nog niet toen ik negen was, hoor!
Als we vragen: ‘Merlijn, vind je dit nou echt leuk?’ Dan zegt ie met een ernstig gezicht: ‘Dit is het mooiste wat ik ooit heb gehoord.’
Hij meent het. En dan pakt hij zijn saxofoon en blaast een jazzy riedeltje mee (en af en toe nog heel accuraat ook), maar dat ga ik niet vertellen want dan denkt u maar dat ik een dikke opschepper ben.

Het zou best eens kunnen dat we getuige zijn van de geboorte van een kunstenaar.
Een muzikant.
Een poëet.

Ik fietste laatst met hem achterop naar de fietsenmaker, om zijn fiets op te halen die weer eens was gerepareerd. De fietsenmaker zit aan het begin van de rosse buurt.
We waren er.
Ik liet Merlijn afstappen en het viel me op dat hij een wat vreemde uitdrukking op zijn gezicht had.
‘Wat is er?’ vroeg ik.
‘Nou,’ stamelde hij, ‘ehm. Ik zag een mevrouw in haar onderbroek bij het raam staan.’

‘Oh,’ zei ik. ‘Haha, ja, dat kan. Daar, in de volgende straat, zijn er nog veel meer. Stap maar even weer op, dan fietsen we nog een stukje door.’


Ik weet achteraf ook niet of het nou wel zo didactisch verantwoord was, maar ja, opvoeden is 10% weloverwogen beleid en 90% met je ogen dicht de straat oversteken en hopen dat je heelhuids de overkant bereikt, nietwaar. Ad hoc en hup.
Je komt er toch binnenkort wel achter, wat er allemaal in de wereld te koop is, en dan maar liever veilig met je moeder. Zoiets lag er aan ten grondslag.
En Waarschijnlijk is het makkelijker te verwerken dat je tien vrouwen in hun onderbroek achter het raam hebt zien staan, dan één. Een poging om het te degraderen tot iets normaals.

Enfin.Veel gordijntjes zaten dicht, maar daar kwamen we toch langs wat verlichte etalages en ik siste naar achteren: ‘Nu! Links kijken! En nu rechts, rechts!’
Na een meter of dertig vond ik het wel weer genoeg en sloeg een straatje in, richting het water, naar neutraal terrein.
‘Zo,’ zei ik. ‘Heb je het gezien?’
‘Mama,’ sprak Merlijn gedecideerd, op een toon alsof hij me een standje gaf, ‘hier wil ik nooit meer naar toe.’

‘Oh,’ zei ik.
‘Waarom niet?’
‘Hier zijn mijn ogen nog veel te jong voor.’



 Zeg ik. Een poëet.


15 opmerkingen:

kurred zei

Is de zoon hier nu verstandiger dan zijn moeder?

Daan zei

whahahaha
love you! Both!

Iben zei

Fantastisch! In alle opzichten. Die Merlijn. Zo een wil ik er ook.
Ik ga alvast met James door de rosse buurt fietsen. Ohnee, hebben we hier niet. Damn! Gat in de opvoeding.

sanneke zei

Een vrije geest, Merlijn. Mijn ouders deden hetzelfde als jij trouwens, ik was denk ik net zo oud als Merlijn toen we gingen eten bij Nam Kee aan de Zeedijk in A'dam en we dus ook gezellig door de rosse buurt wandelden. Machtig interessant.

NOVY zei

@Sanneke: oesters gingen jullie toen eten, hè. :)

sanneke zei

Ik wou echt dat ik nog wist wat is toen at. Helaas bleef het me het meest bij dat het er nogal kaal was van binnen en dat ik buiten politie te paard voorbij zag komen. Ik kan er met de beste wil van de wereld geen oesters bij verzinnen dus.

Manon zei

Glimlach. Die kinderen van jou zijn zo verrot leuk!

Fien zei

Mooi spul hè, kienders.

Susy zei

Haha, prachtig.
Hier is Scream& Shout ook de favo van Tijl.
En Gotye nog altijd, Gangnam Style, Wallpaper en Lenka.

En mevrouwen in onderbroek. Ach, ik kreeg laatst de vraag waarom ik zo weinig stof aan mijn onderbroek had.

Hm.

jacomien zei

Dank voor de lach!

LEHTI zei

Wat een meesterlijk stukje weer, Yvon!
Ik hartje Merlijn en ik hartje jou ook en de rest van je muzikale cluppie ook.

Mijn middelste vroeg zich eens af of die mevrouwen het niet koud hadden. De oudste (met wie ik door precies dezelfde straat fietste, met misschien nog jongere ogen) zei wijs: "Maar zijn er dan ook hoerinnen?" (waarop ik meteen bek vol tanden stond en één of ander vaag verhaal hield).

vervlogen dagen zei

Ik liep met onze zoons over de Wallen, met de intentie om zo kort mogelijk van A naar B te lopen, toen de jongste (11), van afschuw uitriep: " wat IS dit?" De oudste pakte hem bij de kin en liet hem rechtuit kijken.
van de schrik bekomen deed hij bij thuiskomst uitgebreid verslag aan een vriendje, die toevalligerwijs dezelfde dag door de grachten had gevaren: " die van mij had een veter door haar reet".

Door zei

Haha, heerlijk logje!
Komt ook zeker in aanmerking voor dat eh.. wat was het ook alweer? Blogpareldinges.
Ik vind het merendeel van jouw logjes pareltjes. Heerlijke schrijfstijl en humor. Love it.

Hoe is het trouwens met je broedplan ivm mijn soulmate?

baasbraal zei

Alle beroemd dichters, voetballers en muzikanten hebben ook een jeugd gehad.....
ik heb wel gelezen ergens dat Anton Pieck twee jaar was, uit het raam keek en de tranen biggelden over zijn wangen. Toen zijn moeder vroeg wat er aan de hand was, antwoordde hij: "zie je die regen? Ik kan dat niet tekenen. Ik weet niet hoe dat moet!".
Dus waarom zou jouw zoon niet een beroemde filosoof of muzikant kunnen worden? Of allebei? Zuinig zijn hoor, op zo'n originele geest! (Mijn ogen zijn te jong GEWELDIG)

Kristel zei

Hahaaa wat een zalig stukje. Mijn oma woonde vroeger bijkans in de rosse buurt en ik voooond dat interessant. En nu vind ik er niet veel geks van, waarschijnlijk ook omdat ik al zo jong er 'gewoon'nou eenmaal doorheen liep. En ik zeg, doe het kind op trompetles, i love jazz!