zondag 10 maart 2013

Nog 35 dagen tot Hawaii



Er gaat iets mis.
De tijd gaat te snel.
Nog 7 keer zo’n sprongetje van 5 dagen en ik zit al in het vliegtuig.
En dat kan niet!
Want ik moet nog zoveel!
En dan bedoel ik niet dat ik nog heel veel moet werken en geld verdienen (!) en dingen met de kinderen doen – want dat ook allemaal – maar dat ik me nog moet voorbereiden!
En daarmee bedoel ik dan weer niet dat ik nog een visum moet aanvragen, boeken op mijn e-reader zetten en bedenken wat ik mee ga nemen – want dat ook allemaal – maar meer psychologisch: Ik ben nog niet zover.

Het verhaal is nog niet ver genoeg af.
Maar de apotheose nadert: op Hawaii wordt het laatste hoofdstuk geschreven, hoe dan ook.
Dus ho!
Stop de tijd.

Misschien vermoedde u al zoiets: ik ga niet zomaar op reis. Het is niet voor de lol, hoewel ik er uiteraard zo hard mogelijk van ga genieten.

Een zijsprongetje. Toen Susy een paar jaar geleden besloot een week naar Bali te gaan – alleen, zonder man en kinderen – en hiermee een bepaalde discussie uitlokte (er werd zelfs een artikel aan gewijd in het tijdschrift Kinderen) heb ik me serieus afgevraagd of dat ook iets voor mij zou zijn.
Inmiddels weet ik, nu mijn tickets uitgeprint op mijn bureau liggen: Nee, toch niet echt. Ik vind het eigenlijk maar stom.
Pff. Een beetje naar de andere kant van de wereld vliegen. Wat als er iets gebeurt thuis en ik ben zo ver weg? Of andersom: straks valt er een kokosnoot op mijn hoofd en kom ik nooit meer terug!
Aan welke vreselijke risico’s stel ik mijn gelukkige gezinsleven bloot?


Bovenstaande gedachten zijn overigens triviaal, want ik ga nu eenmaal.
Omdat het moet.
Omdat het belangrijk is.

Of omdat ik het belangrijk maak, maar dat komt op hetzelfde neer.

Misschien heb ik stiekem toch een motto: Groots en meeslepend wil ik leven.
(Op zeer bescheiden schaal, uiteraard.)

10 opmerkingen:

sanneke zei

Och, de tranen springen me in de ogen. Ik dacht aan je vanmorgen. En bedacht me: het is al bijna zo ver, straks ga je. Maar wil je wel? Ja natuurlijk, naar Hawaii, alleen al omdat het zo geweldig klinkt. Maar zonder de liefsten van je wereld met je mee is het toch net iets minder aantrekkelijk.

Daan zei

Och, ik heb het al bij een mini-uitje binnenkort naar londen voor 1 nacht
maar zo vetrok ik ook met minibaby (dus niet helemaal lief-loos) naar Vancouver en ik kwam heel terug en thuis was ook nog alles heel (vooral de wasmand, die was behoorlijk heel)

x

NOVY zei

@Sanneke, @Daan: Jullie snappen me!
En het komt heus goed en het wordt heus leuk.
Het is alleen dat de angstkriebel voorlopig nog wat harder jeukt dan de opgewonden 'ik ga op reis'-kriebel.

Susy zei

Ja nou. Ik ging. En ik dacht waarschijnlijk weinig na van tevoren. Over afstand en what ifs enzo, dat liet ik maar achterwege.
En toen was ik daar in a whole new world en deed afstand er opeens niet meer toe, want ik was dáár! En met af en toe skypen kwam alles goed.

Geen zorgen maken. Het is een voorrecht dat je dit kunt doen. Einde.

Oh.'Wat leuk, Novy, dat je naar het artikel over mij linkt.'

Anoniem zei

Jij kan dat. En het wordt een geweldig Novy-verhaal. Waar wij nu al naar uitkijken.
LIefs Muts Moon

Lehti zei

Hoezo niet voorbereid? dat wat jij beschrijft ìs toch de voorbereiding:
de kriebels, de twijfel, 'mag dat wel?' (van me zelf), het lijkt wel een bruiloft. Inclusief de teleurstelling achteraf nadat je de door Daan beschreven wasmand aanschouwt: 'Huh, nú al voorbij, ik wil wéér.' (en dat laatste hoofdstuk is niet af). Oeps, sorry, da's net zoiets als zeggen dat je morgen niet meer jarig bent.

Nu even opscheppen: ik ging in mijn eentje naar Iran, en ben niet met kokoksnoten doodgestenigd. Ik kocht wel spidermanschoenen en meer van dat soort kitsch, want ja,je moet je terugweg daar natuurlijk wel voorbereiden: neem souvenirs mee voor je kinders. Kokosnoten of zo.

kurred zei

Novy, dat gaat zonder meer een geweldige reis en vakantie worden. Zolang je niet onder een boom met rijpe kokosnoten gaat zitten en je als een wervelwind een veilige plek opzoekt wanneer er een tornado of orkaan dreigt kom je vast heel terug. Maar let dan vooral, thuis, goed op. Daar dreigt het echte gevaar. Nadat ik mijn eerste vakantie per auto in Engeland met dat linke, eh linkse rijden tot een goed einde had gebracht kreeg ik, na mijn behouden thuiskomst,tijdens mijn eerste ritje naar de plaatselijk supermarkt buiten mijn schuld een aanrijding.
Het gevaar loert (meestal) niet het vreemde maar in het vertrouwde.

LEHTI zei

Heb nu ook Susy's reisverslag gelezen. Mooi. Ook van die cadeautjes mee terug. Ik was verbaasd over 'ik zou mijn kinderen voor geen goud alleen laten'. Op de enige twee verre reizen die ik ooit maakte kreeg ik dat vooral van de locals ter plaatse te horen, waarop ik dan braaf zei dat er ook nog een vader is. Niet gedacht dat dat ook door Nederlandse moeders (nog) zo wordt beleefd. Nee hoor, niks niet 'alleen laten', nieuwe kansen creëren heet dat. Ook voor het thuisfront.

Anoniem zei

Ik volg Susy al jaren. Naar aanleiding van haar verhaal ben ik toen een week weggeweest naar de andere kant van de wereld met mijn zussen. Een groot cadeau voor en aan onszelf! Zou het direct weer doen. Ik zou kunnen vertellen over het ultieme uitrusten, het respect van vriend, het zalige gevoel van loslaten maar weet zeker dat je dit allemaal zelf gaat ervaren en je eigen verhaal gaat schrijven! Veel plezier en voorpret wens ik je toe!

Susy zei

Wauw Anoniem! Wat goed dat je dat gedaan hebt! En precies zo zal Novy het ervaren!