woensdag 22 januari 2014

Meestal gaat het goed


Ik ben geen hypochonder.
Natuurlijk, ik weet heus wel eens zéker dat ik een agressieve ziekte heb en binnen afzienbare tijd dood ga, maar niet vaker dan eens in de vijf jaar.
Dus dat kwalificeert niet voor hypochondrie.
Ik kom ook eigenlijk nooit bij de dokter. Voor mezelf niet, en tot voor kort ook bijna nooit met mijn kinderen. We zijn zelden ziek en als we eens wat hebben gaat dat gewoon vanzelf weer over.

Maar ik zei dus: tot voor kort. Want de laatste tijd zijn we een beetje aan het klooien met Bo, onze oudste dochter, die onlangs twaalf werd.
Ze is steeds zo moe. En ziet zo bleek. En dat is natuurlijk helemaal niet zo raar voor een bijna-puber die drie keer per week sport en net als haar moeder weinig winterproof is, maar toch.
Een paar maanden geleden gingen we maar eens naar de dokter en een bloedonderzoek bracht de geruststellende verklaring: bloedarmoede.
Ze kreeg een drankje.

Na inmiddels zes weken dagelijks ijzer slikken, zien we echter geen enkele verbetering. Ze ziet nog steeds zo ‘witjes’, ze lijkt af en toe bijna doorschijnend. En ze blijft maar moe. Ook na een uiterst relaxte Kerstvakantie. En ze heeft weinig weerstand; al maanden loopt ze rond met gescheurde mondhoeken en vorige week zorgde een oppervlakkig schaafwondje op haar enkel voor een compleet ontstoken voet en lag ze vervolgens het hele weekend met koorts, pijn, een antibiotica-kuur en haar been omhoog op de bank.


Ik ben geen hypochonder, maar ik lijd sinds ik moeder ben wel een klein beetje aan plaatsvervangende hypochondrie. En daar zullen meer ouders in zekere mate last van hebben: er mag nou eenmaal niets mis zijn met je kind.
Mijn aanpak met alles is altijd om maar meteen mijn grootste angst onder ogen te zien, dus ik ging zo eens wat googlen op leukemie.
Symptomen. Let’s see.
Bleek (check!), moe (check!), ontstekingen (check!), bloedarmoede (check!), ah, zucht van verlichting: ze heeft geen onverklaarbare blauwe plekken (alle 28 zijn ze prima te verklaren, ghe), ze heeft geen puntbloedingen en nooit een bloedneus!
Gerustgesteld sloot ik safari af en ging een wordfeud-woordje leggen.

De volgende dag stroomde er ineens, terwijl ze op haar handen stond (haar ding) zomaar een halve deciliter bloed uit haar linkerneusgat.
AAARGH!
Adem in, adem uit.
Niks aan de hand.

En dat denk ik ook echt, hoor. Ik heb namelijk een levensmotto, sinds een goede vriend eens de legendarische woorden sprak: Meestal gaat het goed.

Het is een fantastisch levensmotto, want het gaat altijd op.
Je kunt bij het oversteken van de straat worden overreden, maar meestal gaat het goed. Je huis kan afbranden, maar meestal gebeurt dat niet. Het kan regenen, maar meestal is het droog. Er zijn mensen die kanker krijgen, maar de meesten krijgen het niet.
Zo is dat.

Vandaag gingen we opnieuw naar het laboratorium, om haar bloed op coeliakie te laten testen en te kijken of het Hb al wat is gestegen.
Omdat het prikken de vorige keer niet zo heel fantastisch verliep (er kwamen een nat washandje en een bekertje ranja aan te pas), zocht ik naar een afleidingsmanoeuvre.
Aan de muur van het prikkamertje hing een schilderijtje. Een uitermate minimalistisch schilderijtje van een groen grasveld en acht blauwe bomen en verder niks.
‘Ik wil nu dat je heel goed naar dat schilderijtje kijkt,’ zei ik, terwijl de naald haar arm binnendrong. ‘Heel goed kijken, ik ga je straks overhoren.’
Waarop de prikmeneer al wat moest grinniken.
Toen hij na drie volle buisjes de naald weer uit haar arm haalde zei ik tegen Bo: ‘Okee, kijk naar mij nu. Hoeveel koeien stonden er op het schilderij?’
Waarop de prikmeneer heel hard moest lachen.
En ik vond mezelf eerlijk gezegd ook reuze lollig.
Haha.
(Altijd blijven lachen, nog zo’n levensmotto.)


Kleine disclaimer: Ik ben niet in paniek, laat staan hysterisch. Ik probeerde slechts de (meestal irreële) angst te beschrijven die je  als ouder kan overvallen wanneer je kind ineens niet meer bruist zoals voorheen. 

19 opmerkingen:

de Brassers zei

Wat balen, voor Bo en jullie. Nu maar hopen dat al het ijzer geholpen heeft en dat het verder inderdaad "meestal gaat het goed" is.

En wist ze het antwoord?

Door zei

Brrr... Ik had dat laatst met Coen ook. Overal lymfe ontstekingen, moe, en gordelroos. Meteen door naar ziekenhuis zei de dokter. Ik schrok echt! Maar het ging goed, slechts te weinig weerstand. Pfff!
Sterkte daar en ik hoop dat Bo weer gauw haar vrolijke zelf is.

Anoniem zei

Ah jakkes wat naar voor Bo, maar je blijft moeder hè dus in je achterhoofd dat stemmetje als er maar niets aan de hand is... Heel herkenbaar en de volgende dag relativeer je alles weer door te zeggen: niets aan de hand, alles komt goed. Zo nuchter ben je dan wel weer en houd je daar ook maar aan vast aan die nuchterheid. ...

Beterschap voor Bo!
X
Wilma

Nicolekebolleke zei

Snap ik volkomen.
Die ongerustheid.
Het kan dan beter jezelf betreffen (is dat correct Nederlands?).

Het komt goed met Bo.
Want mijn motto is ook, dat alles 'good kump'.

kus op je lieve hoofd, Noof.

Iben van de beek zei

Ik hoop dat jullie snel weten wat het is.
Want zo gaat het gebeuren. Het is iets, behandeling/ medicijn, over.

Anoniem zei

Hoe herkenbaar. Sterkte met je zorgen. En beterschap voor Bootje!
Liefs Muts Moon

Susy zei

Hou op man.
Iets met je kind, dan nog maar liever zelf.

Ik ga voor meestal goed.
En nu ook, met Bo.


(ik dacht laatst trouwens dat Olivia een hersenbloeding had omdat ze achter in de auto zat en opeens niet uit haar woorden kwam. 'Ke-b. Ke-b.' Zei ze.
Ik dacht 'Ik heb. Ik heb.' En dat het niet lukte woorden te vormen.

Bleek ze het nummerbord voor ons hardop te lezen.
Kun je lachen. Maar ik schrok me echt kapot.

Ke-b.
x

Aikries zei

Een wijze les van een moeder met 5 kinderen?
Zo rond hun 12e zien ze er altijd zo moe en bleek uit.
En dan ineens als ze wat ouder zijn is het over.

NOVY zei

@Brassers: Uiteraard! :)
@Door: stom hè. Dat vermoed ik ook: gewoon een slechte weerstand. Maar wat doe je daaraan jè?
@Wilma: klopt en dank!
@Nicolekebolleke: kus terug! :)
@Iben: denk ik ook. Of even wachten tot het zomer wordt.
@Moniek: dank!
@Susy: haha, griezel. ke-b.
@Aikries: Ah. Dank. Al zou dat betekenen dat al haar klasgenootjes ook zo bleek moeten zijn en dat is dan weer niet zo. ;)

LEHTI zei

Indien wel/toch/ook ijzertekort. Koop een fles Floradix (ja, duur, maar ja) bij de natuurwinkel op het boterdiep. Mij hielp het.
Knuf voor Bo en jezelf.

NOVY zei

@Lehti: Al 2 flessen leeg. :)

GewoonEs zei

Hier laatst ook dochter ziek, steeds buikijn, knapte maar niet op, bloed laten prikken, leuko's te hoog, schrik!! Bleek ze pheiffer gehad te hebben... hoop dat het bij jullie ook met zo'n sisser afloopt!

sandra zei

Las met verbazing dat ze Bo nu testen op coeliakie,maar dat is omdat ik thuis ook een klein, wit, doorschijnend altijd moe meisje had, die inderdaad coeliakie heeft. Sterkte met Bo en ik begrijp je bezorgdheid.

Vlijtig Liesje zei

Ik kan het me helemaal voorstellen! Mijn middelste zoon was voor de kerst ook steeds heel moe, vaak een bloedneus en veel hoofdpijn.


Gelukkig kon de dokter me geruststellen.

Jacq zei

Ik google ook altijd eerst even aan welke niet te genezen ziekte mijn kinderen lijden en meld dan stellig dat ze nog hooguit een maand of vier hebben. "Maar we gaan niet naar de dokter, want het gaat vanzelf wel over." Wat het ook altijd wel doet.

Maar als dat niet het gebeurt, zou ik ook niet altijd de ongerustheid van me af kunnen zetten. Ik hoop dat er snel achter zijn wat er met Bo is en dat ze snel weer opknapt. Moe zijn is niks voor een levenslustige 12-jarige.

De 12-jarige alhier was ook een tijdje moe en bleek, maar niet zo extreem. En 't viel te verklaren: hij groeide bijna een centimeter per week.

(Die koeien hè. Hilarisch! Ik durf te wedden dat de prikmeneer die truc nog vaak gaat toepassen bij angstige kinderen.)

NOVY zei

Hè Jacq, wat fijn, eindelijk iemand over die koeien. :)
Dat groeien is hier ook aan de hand en zou heel goed een deel van de verklaring kunnen zijn.

pieke zei

mooi motto is dat! probeer ik me ook aan vast te houden, sinds ik zwanger van de oudste was al eigenlijk, en bang voor allerlei aandoeningen bij het ongeboren kind.

maar goed, soms breekt er een ongerustheid door het motto heen. Sterkte!

Anoniem zei

En, al uitslag inmiddels??!!

Liefs Muts Moon

NOVY zei

Ja, Moniek, al uitslag. Niks aanwijsbaars. Gewoon de winter blijkbaar.