zondag 20 mei 2018

Schipbreuk



Het schip was gezonken, maar ik zat er nog in. Ik was meegenomen naar de bodem en daar leefde ik verder, in een luchtbel in het wrak. Met de kinderen.
Na de eerste paniek – natuurlijk – bleek het eigenlijk prima toeven in die luchtbel. We hadden zuurstof en genoeg te eten en drinken. En er was ook gewoon school en werk. En Netflix.

Ik wist heus wel dat we daar niet konden blijven. Ik wist heus wel dat ik dapper moest zijn, een grote hap lucht nemen, de luchtbel doorprikken en gáán. Zwemmen! Naar boven, naar het oppervlak. Ik zou het vast halen. Ik was sterk.


Maar voorlopig bleef ik nog even zitten. Eerst nog wat meer moed verzamelen. Zouden de kinderen het ook redden? Waren die sterk genoeg voor de stap in het diepe? We konden beter eerst een goed plan bedenken. Niet roekeloos paniekzwemmen, dat was dom. We hadden geen haast tenslotte; de lucht was nog lang niet op. En misschien gebeurde er wel snel een wonder! Iets dat alles opnieuw zou veranderen. Daar konden we maar beter even op wachten, zolang er toch nog geen goed plan was.


Alles went; ook het leven in een luchtbel. Langzaam begon ik te vergeten dat ik door miljoenen liters water gescheiden was van het echte leven. ‘Er moet iets gebeuren’ sluimerde nog slechts, als een licht oorsuizen dat je het meest van de tijd kan negeren. Soms laaide het even op, maar steeds sporadischer en minder fel.


Inmiddels zijn we twee jaar verder en ik zit nog steeds in de luchtbel. De zuurstof begint af te nemen, ik voel het; ik ben doodmoe. Het leven in de luchtbel is slopend.

Er is nog steeds geen plan.

Er is geen wonder gebeurd.

Er is geen hulp gekomen: er verschenen geen duikers met extra persluchtflessen en een drukcabine tegen de caissonziekte.


Ik had het fout.
Verraden en verlaten worden maakt je helemaal niet sterk, zoals ik dacht.
Het verzwakt en vernedert je en het slaat het fundament onder je voeten weg. 
Dat moet je blijkbaar eerst doorhebben. Pas daarna kun je gaan zwemmen.


13 opmerkingen:

gewebkijk wetens en onwetenswaardigheden zei

zwem! novy zwem!

Toet zei

Wat prachtig geschreven weer. Maar wat ellendig dat het geen fictie is.
Je kunt het, denk ik zomaar, dat zwemmen. Jij kunt dit!

Rinke Ziermans zei

Ja. Dat. Precies zo.
(Ik ben voorzichtig mijn flippers aan het aantrekken. Controleer mijn life-line. Mijn dieptemeter, mijn snorkel. Bereken mijn kansen. En neem een teug lucht om de weg naar de oppervlakte weer te nemen. Ik zie je daar.)

Ri zei

Sterkte lieve Novy. Ik houd je wijsheid in mijn achterhoofd voor een lieve vriendin die in het zelfde, nog zinkende, schuitje zit

Anita zei

Doe het op je eigen tempo. Laat je door niemand opjagen, ook niet door jezelf. En zwemmen, je kunt het nog. Dat weet ik zeker. Als het nodig is, met vleugeltjes/jurkjes. Mijn tip: Vraag de hulp die je nodig hebt. Je hoeft niet alles alleen te doen, ook al voelt dat vaak wel zo.

Terrence Weijnschenk zei

'Het is wat het is' is een dooddoener, Yvon. Maar het is echt zo. Soms moet je roeien met de riemen die je niet hebt. Sterkte!

Trien zei

https://themindsjournal.com/wp-content/uploads/2018/05/You-Are-Where-You-Need-To-Be.jpg

Inge zei

Wat ook kan, Novy, is dat je op een dag wakker wordt en er achter komt dat je boven bent. Daar was je al maar je wist het nog niet. Echt, heb het ook meegemaakt. Leven aan gruzelementen, dieper dan de diepste put. Doorleven op de automatische piloot. en na een hele poos (ook zo lang als bij jou) merkte ik ineens dat het leven weer ging. Dat niet alles meer moeite kostte. Sterkte Novy, ik ken je niet, jij kent mij niet maar ik voel het met je mee.
Inge

Tienke zei

de reuze schildpadden uit de Hilo Lagoon zeggen: kom maar lekker met ons zwemmen, het zeewier buiten de luchtbel smaakt heerlijk!

Herma zei

Lieve Yvon, je hebt gelijk. Al die ellendige ervaringen die gepaard gaan met veel verdriet maken je niet sterker, maar halen alleen maar je pantser neer. Het enige positieve dat je eruit kan halen, uiteindelijk, is dat je er wijzer van bent geworden, en jezelf beter hebt leren kennen. Die open zenuw gaat echter niet meer helemaal dicht. Zo gaat dat kennelijk, het leven. Maar zoals ik hierboven ook iemand lees zeggen; op een zeker moment gaat het leven weer. Het is niet te zeggen wanneer het komt, maar het komt. Je hoeft niet te borstcrawlen. Schoolslag is ook goed.
X

Lehti Paul zei

Ik vind het knap dat je in die luchtbel zo mooi kunt schrijven. Schrijf, novy schrijf!
Dat geeft lucht! (en een dutje op zijn tijd ook)

Rebecca holsen zei

We bieden leningen aan alle eerlijke personen voor de noodzaak om verschillende projecten uit te voeren (waaronder de aankoop van appartementen, autoverkoop, investeringsleningen, schuldaflossing, huurbetaling of andere personeelskosten).

E-mail: info@creditfinance-bank.com
WhatsApp-nummer: +33784505888
Website: https://creditfinance-bank.com

Marcel van Driel zei

Poeh ...

*knuf*