vrijdag 18 maart 2016

Het zwarte monster en de tweekoppige draak


Ik las wat oude blogs van mezelf terug en ik schrok een beetje; ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ik vroeger leuker was. Grappiger, in elk geval. Luchtiger.
Ik had oog voor gekke, kleine dingetjes. Daar schreef ik geinige stukjes over en dat vonden de mensen dan leuk.


Maar ik zie ze niet meer, de gekke kleine dingetjes. Of ik zie ze nog wel, maar heb vervolgens geen zin om erover te schrijven. Want jee: moet ik dan gaan vertellen dat ik vandaag werd betrapt op het per ongeluk stelen van twee pakjes biologische roomboter bij de Lidl? 
Terwijl de wéreld in brand staat?

Want zo voel ik me, eerlijk gezegd, en gedraag ik me, vandaag de dag. Alsof de wereld in brand staat.

En dat is gek. (*kijkt door het raam naar buiten en ziet geen bommen vallen, geen rook, geen huilende mensen – slechts lief spelende kindjes in de tuin, in de vroege lentezon.*)


Het komt door Facebook en Twitter. Het komt doordat ik de stomme kop van Trump honderdduizend keer per dag voorbij zie schuiven. Het komt doordat ik voortdurend aangrijpende beelden zie van mensen in nood, ergens in de wereld. Doordat ik de godganse dag meningen lees. Stomme meningen, domme meningen, racistische, griezelige, enge meningen, waar ik me boos over maak en bang van word.

Doordat ik me veelvuldig op Internet en de social media begeef, sta ik continu met een been in de vrede en met een been in de oorlog.
En dan heb ik het dus zowel over de letterlijke oorlog – beelden van Syrië, bombardementen, onthoofdingen, vluchtelingenleed – als over de oorlog die woedt op de social media zelf. (Ik zeg het maar zo: als tweets wapens waren, dan was het in cyberspace een bloederiger slagveld dan waar ook ter aarde.)

De derde wereldoorlog is begonnen, op Internet. Ik heb dat jaren geleden al eens gezegd, ook al wist ik toen nog niet zo goed wat ik bedoelde.
Maar het is echt waar. En we doen er allemaal aan mee. Iedere uiting die je publiekelijk online doet, draagt in meer of mindere mate bij aan het op de spits drijven van….nouja, van álles.

Ik zie het Internet als een groot, zwart monster, dat alle nuance opslokt, en in een razend tempo de mensheid maakt tot een tweekoppige draak die zichzelf naar het leven staat.

Rechts tegen links. Trump tegen Bernie. Bezorgde burgers tegen ‘Gutmenschen’. 
Het kán niet goed gaan. 

En het houdt me danig bezig.



Maar soms ben ik ineens bang dat het hier op een dag ook écht oorlog wordt en dat ik dan zal denken: waarom heb ik niet gewoon wat meer genoten van de rust, van de vrede, toen het nog kon? (Zoals je naar vroegere foto’s van jezelf kunt kijken en denken: waarom was ik destijds niet wat blijer met mezelf!? Ik was zoveel mooier en jonger dan nu!)

Ik weet heus wel wat me te doen staat.
Ik weet alleen niet zo goed hoe het moet.
Het monster heeft me in zijn greep.


Ik kijk naar buiten en ik zie geen vallende bommen, geen rook, geen huilende mensen – alleen spelende kindjes in de tuin, in de vroege lentezon. 

Focus, Novy. Focus.


13 opmerkingen:

sanneke zei

Wat naar dat dat monster je zo in zijn greep heeft. Is het dat je er bewust naar zoekt op social media? Want jouw tijdlijnen zijn duidelijk niet hetzelfde als de mijne. Ik hoop dat het je lukt het fijne, goede en mooie weer meer te zien. (En dit is eigenlijk niet de plek om alles te typen wat ik wel wil, maar ik vind je lief en ik hoop maar dat je dat monster weet te temmen. Daar vind ik je eigenlijk wel een type voor.)

NOVY zei

Nee, het is zeker niet dat ik er bewust naar zoek. Maar onbewust waarschijnlijk wel; ik 'volg' en 'ben bevriend' met mensen die zich de toestand in de wereld erg aantrekken. Dus er komt gewoon veel narigheid langs. Het stomme is dat als het me wel lukt om die berichten te negeren en me te richten op leuke, mooie dingen, ik me bijna schuldig voel: Hoe kan ik me nou bezig houden met de grappige dingen die iemand's kat doet bijvoorbeeld, terwijl er tegelijkertijd verschrikkelijke dingen gebeuren? En dát is natuurlijk onzin. Maar ik vind het moeilijk om de balans te vinden. Dat heb ik sowieso met alles, hoor, dus niet zo gek.

Ik vind jou ook lief, trouwens. :)

Mariska Hogendoorn zei

Ik snap je, volledig.
Geen tips helaas..

Ik weet het ook niet.. hoe, waarom ik zo ben geworden. Vroeger voelde ik me ook lichter. Denk ik.
Komt het door mijn kinderen?
Komt het door internet?
Komt het doordat ik, hoe ouder, minder op mezelf gericht ben?
Komt het door de opeenstapeling van al die jaren incasseren?

Nou weet je.. ik wens ons sterkte. Oprecht!


Ria zei

Het is lastig. Ik sluit me er bewust een groot deel van de dag voor af. Kop in het zand. En dat vind ik aan de ene kant best egoïstisch van mezelf. Want hoe kan ik hier nu genieten van de eerste lentezon, als er elders in Europa mensen staan te dringen voor een hek? Kinderen slapen in tentjes, in de barre kou, die ik hier door de muren heen voel?

Maar wat hebben zij eraan als ik hier wegzak in ellende, terwijl ik geen daadwerkelijke hulp kan bieden? En dat kan ik niet. Ik kan niet alles achterlaten en daar eten rond gaan delen. Ik kan de racistische, domme en oorlogzuchtige wereld op social media niet stoppen. Ik kan het tij niet keren.

Ik kan wel proberen hier zo goed mogelijk te leven. Niet weg te zinken in een ellende, die niet van mij is. Ja, dat klinkt hard, veel harder dan ik het bedoel. Maar ik kan en wil anderen ook niet vragen de hele dat verdrietig rond te lopen, omdat mijn kind ziek is. Ik wil juist dat ze genieten van hun eigen gezonde kinderen.

Ik weet niet hoe ik het verder uit kan leggen hoe ik het voel. Je kent me niet, dus weet kent mijn intonatie en intentie niet, dus je leest alleen de tekst, met jouw eigen inkleuring. (en ik twijfel dan nu ook heel erg of ik dit zal plaatsen) Ik weet wel dat ik al die ellende niet alleen de wereld uit kan helpen. Dat is hard, vervelend, verdrietig en eng. Daarom stel ik mezelf er maar een bepaalde tijd per dag aan bloot en vind het allemaal heel erg. Ik kan gewoon niets meer doen, maar of ik hier nu in bed lig te huilen of zit te lachen om een stom kattenfilmpje op internet, de ellende verandert er niet door. Ik kan, door het kattenfilmpje, de ellende misschien wel weer een beetje beter verdragen. Als tegenwicht, die ik gelukkig wel heb en zij niet. Zodra ik dé oplossing heb, zal ik die zeker proberen ergens aan te dragen.

Vergeet trouwens ook niet, er is nog veel meer ellende, altijd al. Die zien en zagen we niet. Het komt nu gewoon heel erg dichtbij. Ook dat is eng.

En op facebook heb ik een aantal haatverspreidende sites geblokkeerd. Dan zie ik dat in elk geval niet.

Jouw blogs maken de wereld vaak wel een beetje mooier, vind ik. Misschien wel luchtiger.

LEHTI zei

Vanmorgen ving ik iets op over onze eigen Trump. Gister ook al. En ik werd bevangen door een verdrietig soort machteloosheid. Een ontembare boosheid. Dat hier op tv reclame wordt gemaakt, een Tweet op de buis wordt vertoond om.... GVD
En ik had niet eens de echte ellende gezien. Die alle Trumpjes ter wereld ons tonen en vingerwijzen en ons willen laten geloven dat er een derde wereldoorlog bezig is. Ik keerde me af. Praatte er doorheen. Voelde me schuldig. Dat ik niet.... nou ja, wat jij zegt dus.

Gelukkig hoorde ik daarna Oes 'zeg iets liefs' zingen: https://www.youtube.com/watch?v=5VhqOkQu3yI op de radio.
En zag ook ik kinderen spelen.
En bedacht me dat de het meisje dat dertien jaar lang in asielprocedure zat nu haar coschappen loopt, bijna arts is.
En zag bloesem aan de boom bij jou om de hoek.
Ja, zelfs Moti speelde weer op 'tussen beide markten' en als je goed kijkt, zie je ook alle Groningse dorpsgekken weer die uit hun krochten kruipen en raaskallend door de stad bewegen. Ik hoop dat je er de schoonheid weer van kunt gaan zien.

Toegegeven, het is hard werken.

En over schrijven gesproken, als je gister 'kijken in de ziel' keek. Dan hoorde je verscheidene schrijvers vertellen over het creëren van een eigen wereld. Dat kan jij nog steeds goed. Maar daar heb je idd focus voor nodig. Komt wel weer lieve Ief.
De wereld is mooi. Echt.




NOVY zei

Dank, Mariska! Fijn om te horen dat je mijn gevoel herkent!

NOVY zei

Dank je, Ria! Dat je de moeite neemt dit op te schrijven. Ik snap precies wat je bedoelt en ben het helemaal met je eens. Dank ook voor het compliment.

NOVY zei

X, Lehti

NOVY zei

Niemand over de pakjes roomboter van de Lidl, hè? 😁😂

LEHTI zei

Ik kan de smileys achter de roomboter niet zien.

NOVY zei

Ze lachen. :) :)

Robert Tingelaar zei

ik vind het schandalig van die "pakjes roomboter van de Lidl"!!



(maar wel schattig dat je "per ongeluk" zei)

het gaat nl. om de schoonheid van de nuance.

Karlijn zei

Biologische roomboter. Dat dan weer wel ;-).

Verder... niet zo streng voor jezelf. Je ziet de kleine dingen nog wel, ze zijn er nog. De lelijkheid van de monsterlijke dingen heeft nog niet gewonnen. Maar ze hebben wel onze aandacht nodig. Ook onze aandacht nodig.

Naja, voor wat het waard is, ik lees je nog steeds erg graag. Over kleine of grote dingen.