zondag 28 februari 2016

Home Swiet Home



Een tijdje geleden kreeg ik de vraag of ik wilde meewerken aan een initiatief om vluchtelingen die in Groningen in de noodopvang zitten een gezicht te geven; opdat Groningers hun 'nieuwe buren' een beetje kunnen leren kennen.

Ik zei onmiddellijk ja. Ten eerste omdat ik nieuwsgierig ben en dingen altijd graag met eigen ogen zie; ik was reuze benieuwd hoe het er daaraan toegaat, hoe de sfeer is, op zo’n COA-locatie. En ten tweede, omdat ik dacht: mooi, dan doe ik ook meteen iets – zij het dan minimaal – voor de vluchtelingen.

Want dat vond ik eigenlijk wel: dat ik iets moest doen.
Maar ik wist niet zo goed wat dan.
Ik ben namelijk eigenlijk niet zo helperig, eerlijk gezegd, uit mezelf.
Ik help mijn kinderen, ik help wel eens een vriend of vriendin, en ik help mijn moeder. Maar dan houdt het op. Mijn oude buurman, die waarschijnlijk ook wel eens hulp kan gebruiken, help ik niet. Maar toen het meisje van de thuiszorg vorige week bij mij aanbelde of ik even wilde assisteren; meneer was gevallen in zijn slaapkamer en ze kon hem alleen niet overeind krijgen, voelde ik me de rest van de dag wel heel goed; ik had toch maar mijn buurman van de grond opgeraapt!

Waarmee ik maar weer constateerde: we willen wel helpen, maar weten vaak niet zo goed hoe, of we moeten eerst een bepaalde schroom overwinnen. (Ik zeg ineens we, omdat ik denk dat er wel mensen zijn die dit herkennen.)

Enfin.


Een van de gesprekken die ik had was met Ebaa. Een stoere Syrische vrouw, die in haar eentje gevlucht is. Haar man en haar drie kinderen zijn nog in het kapotgeschoten Aleppo. Het leek het beste idee om alleen gaan, maar nu, na zes maanden in Nederland, weet ze ineens niet meer op ze er wel goed aan heeft gedaan. Zij zit nu hier – ze is veilig, maar haar familie is nog dáár.

Het interview was in het Spaans. Dat sprak zij heel goed en ik een beetje. Niet zo dat ik heel intelligente vragen kon stellen, maar goed genoeg om haar te verstaan. Ik hoop vurig dat ik inderdaad goed heb begrepen dat ze zwemjuf is. 
Wat een hartverscheurend verhaal. Op een bepaald moment zat ik zelf gewoon mee te huilen. Ik heb ook drie kinderen. Je moet er toch niet aan denken.


Thuis zocht ik haar op, op Facebook. Toen moest ik opnieuw slikken.
Want zo is het dus gewoon hè. Zo zit je nog op een scooter met je spiegelzonnebril op, en zo is je hele stad platgebombardeerd en ben je ineens in een vreemd, koud land, na een afschuwelijke reis, in totale wanhoop omdat je niet weet wanneer en of je je kinderen weer zult zien.

Poeh.





2 opmerkingen:

LEHTI zei

Ik ken een Afghaanse zweminstructrice die hier al jaren woont. Contact leggen?

En over 'kritisch mogen zijn': (nav reactie oproep website bouwen op facebook achter je link) Niet alle in Nederland geboren en getogen mensen zijn lief en dankbaar en behulpzaam, dus ik snap het idee dat alle vluchtelingen dat wel zouden moeten zijn niet zo goed.

Goed gedaan Ief!
Linkje op twitter?
#Groningen?
#vluchtelingen?

Lehti Paul zei

Nog een mooi initiatief. 'New life'. Muziek. Koor. Syriërs.
https://www.facebook.com/New-Life-Groningen-Choier-1744474449119836/