Doorgaan naar hoofdcontent

(eer)Gisteren, vandaag en morgen

Gisteren schreef ik niets. Ik wilde wel, maar het gebeurde niet.
Want ik was nogal..ehm..brak.

Ik was de avond tevoren naar de voorstelling La Divina Commedia geweest, van het Noord Nederlands Toneel.
Práchtig. Het decor, het briljante acteerwerk van Merijn de Jong, alles. Vond ik. En een beetje lang, dat vond ik ook.

Omdat het een première was, was er naderhand een premièrefeestje.
Met DJ’s en hapjes en prosecco in geinige kleine flesjes.
En nou was het vast geen premièrefeest zoals men in Amsterdam gewend is, maar toch: de hele 'hip and happening'- crowd van Groningen was present.
En ik kende bijna iedereen! (Maakt mij dat niet ook heel hip? Of moet dan ook iedereen mij kennen? Ik heb wel staan dansen met naast Noraly Beyer.)

U begrijpt het al, met mijn goede voornemens ging het een beetje de mist in. Want ik was niet om 11 uur thuis. En ook niet om 12 uur en ook niet om 1 uur.
En ik denk ook dat ik meer dan 4 glazen alcohol heb genuttigd, want op een bepaald moment op de terugweg vond ik mezelf plassend in de goot tussen twee geparkeerde auto’s terwijl mijn buurman (daar was ik mee, om oppas-technische redenen) probeerde de ketting van mijn fiets er weer om te leggen.
Ja.
Dus.
Maar dit wilt u allemaal niet horen van mij natuurlijk.
Nee.
Overigens zat ik de volgende ochtend wél weer om 8.15 uur op de fiets om het kroost naar school te brengen.


Vandaag scharrelde ik voor het luttele bedrag van 80 euro de complete wintergarderobe voor eerdergenoemd kroost bij elkaar, op de kinderkledingbeurs in Haren. Waar ik heel blij van werd. Want in het geval u dat nog niet wist: voor een dubbeltje op de eerste rang is my middle name.

En morgen, mórgen, gaan we naar Schier. Met ons vijven. Ik reserveerde een bakfiets en een kindertandem. En bestelde mooi weer.
We gaan goedmaken wat toen-die-keer een beetje misging.
En ik ga zwemmen in zee.
Want dat heb ik dit hele seizoen nog niet gedaan. En als ik niet heb gezwommen in zee, dan kan ik de winter niet in. En niet aan.

Reacties

sanneke zei…
Hmm, zwemmen in zee, dat deed ik met mijn lief na wat later de avond bleek dat Neeltje ontstaan was. Nog een geluk dat ze er niet meteen weer uit zwom.
Zara zei…
Ja, zwemmen in zee. Kan ook op nieuwjaarsdag toch? Dus haast je niet.
Heb je gewoon wild staan/zitten plassen waar de buurman bij was???
Leuk daar in Groningen...
Nicoleke zei…
Heerlijk toch, een avondje goed op stap?!
Enne... die Noraly, kan die een beetje dansen? ;-)
Anoniem zei…
Yvon toch...:-)
Als ik nou beloof dat je op het mutsenuitje ook rustig lekker aan de drank mag gaan en ik dan ook met je ga dansen, ga je dan wel mee!!??
En plassen in de goot, daar raak ik niet van overstuur!! Ik heb wel eens gep..pt in de goot (wel in Oostenrijk hoor, in de sneeuw, snachts, waar alleen mijn Peet bij was omdat ik niet meer zelfstandig kon lopen na de apresski waar het intussen al zo laat geworden was dat het al weer bijna pre-ski was geworden)!

veel plezier op Schier, mooi weer heb je erbij gekregen, de rest van de bestelling zal dan ook wel doorgekomen zijn!

Liefs Muts Moniek
Cisca zei…
Ik ben heel benieuwd of je de zee in bent geweest.
En tsja. Nee, ja, de rest wil ik inderdaad niet weten... ;-)
Manon zei…
Hú, was het niet heel koud in zee?
rudy kaals zei…
Ow ziet er wel heftig uit dat toneelstuk. Las ooit de Nederlandse vertaling met mooie prenten van Gustave Dorre. Dit had ik me er niet direct bij voorgesteld, maar het ziet er interessant uit. En zwemmen in de zee is altijd lekker.. klinkt als een goed weekend!!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...