NOVY

Ik heet Yvon, hoewel sommige mensen me Novy noemen. Dat is mijn eigen schuld, want toen ik op een bepaald moment in een opwelling een blog begon en even snel een alias moest verzinnen, draaide ik uit gemakzucht mijn naam om. Me niet realiserend dat zo’n pseudoniem vervolgens een heel eigen leven zou gaan leiden en mijn identiteit mede zou gaan bepalen. Maar ik vind het prima, hoor. Novy of Yvon, het maakt me niets uit, ik luister naar allebei. En geschreven zie ik nauwelijks het verschil. Dus. Maar dan. De achternaam. Ik héb geen achternaam. Okee, ik ga momenteel door het leven als Mekkring. Maar dat is de naam van Henk. En die van de kinderen. Dat we allemaal hetzelfde heten is reuze handig, zeg ik altijd. (Maar ik weet eigenlijk niet precies waarvoor.) Ooit had ik natuurlijk wel een eigen achternaam. Om eerlijk te zijn; die staat nog steeds op mijn paspoort, maar dat laat ik uiteraard nooit aan iemand zien, behalve op Schiphol. Het is namelijk een vreselijke naam. ...

Er stond heel groot ISIS op de muur van de school geschreven. Met stoepkrijt. Ik schrok. En meteen daarna realiseerde ik me: Oja, er zit een Isis in groep 6. En toen zag ik ook het hartje naast haar naam. Er zitten hier heus geen ISIS sympathisanten op school, gekkie.  Bovendien heet ISIS tegenwoordig IS. Het blijft even gruwelijk wat ze doen, maar toch: fijn voor de Isissen op deze wereld. Want ik moet bekennen dat ik de laatste tijd een kleine steek van medelijden voelde als ik de moeder van Isis zag, op het plein. Zo heb ik het ook een tijd een beetje zielig gevonden voor mensen die Joran heetten. En als iemand zich voorstelt als Martijn, moet ik altijd eerst even door die pedoclub heen. (Zoals er, maar dat is van een wat andere orde, nog steeds als ik hoor dat iemand Tina heet, onwillekeurig door mijn hoofd schiet: ‘Was kosten die Kondome?’ ) Het is, als je erover nadenkt, best een riskante onderneming om je kind een naam te geven. Uiteraard: geen weldenkend...

Het was zo’n tweeëneenhalf jaar geleden dat het kassameisje van de Etos ineens aan mij vroeg toen ik wilde afrekenen: ‘Heeft u alles kunnen vinden?’ Ik gok dat ik toen iets heb geantwoord als: ‘Ja hoor.’ En misschien dacht ik: goh, wat vriendelijk. Maar heel gek: de daaropvolgende keren dat ik bij de Etos was, gebeurde het opnieuw. Verschillende caissières, hetzelfde zinnetje. Ik besefte: dat moeten ze tegenwoordig zeggen, van de marketingafdeling. Omdat ik me van dit soort dingen altijd wat ongemakkelijk ga voelen – ik weet niet precies waarom, ik denk dat het een vorm van plaatsvervangende schaamte is – probeerde ik het voor mezelf maar een beetje leuk te maken, door er telkens anders op te reageren. Om de kassameisjes een beetje te 'fucken'. Door verwarring te zaaien. (Ik schep een verontrustend genoegen in verwarring zaaien.) ‘Heeft u alles kunnen vinden?’ ‘Ja, álles.’ (Met een knikje naar het eenzame doosje paracetamol voor me op de toonbank.) ‘Heeft u...

We hadden een bekeuring, vorige week. Heel klassiek: er zat een bon onder de ruitenwisser van de auto.  Gewoon voor ons eigen huis. We wonen in een betaald-parkeren wijk en daarom hebben we een parkeervergunning: een kaartje van de gemeente, waar we een jaarlijks bedrag voor betalen en dat tegen de voorruit van de auto zit geplakt, zodat het goed te zien is voor een eventuele parkeerwachter. Nou wil de situatie, dat náást onze parkeervergunning nóg een kaartje zit. Een zogenaamde bezoekerspas. Dat is een tweede kaartje, waarmee je 16 uur per week gratis je visite een parkeerplek mag aanbieden in de buurt. Je kunt de kaart aan- en afmelden per telefoon of internet. Het betreft hier overigens niet onze eigen bezoekerspas ( logisch ook, want je bent eigenlijk zelden bij jezelf op visite ), maar die van (de parkeerzone van) mijn moeder. Die blijft vaak achter in onze auto, omdat wij eigenlijk de enigen zijn die er gebruik van maken. Inducerend: wat is er gebeurd? De parkeerwa...

Misschien had ik nattigheid moeten voelen toen ik het berichtje las van een vriendin wier dochter ook over twee weken aan de middelbare school begint. ( 'Vanmiddag schoolspullen gekocht met Vera. Totaal kapot nu.') Maar ik was naïef en dacht: hoeveel gedoe zou het nou helemaal zijn? Zo'n paar van die dingetjes kopen? Gewoon even het lijstje dat we van de school hebben gekregen afwerken? 'Het mag zeker niet bij de Action hè?' informeerde ik nog even voor de zekerheid. Nee, het mocht niet bij de Action. We moesten naar de V&D. Naar de schoolcampus. Natuurlijk. Wat een crime. Ik had weer eens iets danig onderschat, zo bleek. 'Zoek jij even een etui en een paar leuke mappen uit, dan doe ik de saaie dingen wel,' begon ik voortvarend en griste nonchalant een geodriehoek uit een rek. Wat ook meteen het enige item van de lijst was dat ik op die manier nonchalant kon grissen. Daarna werd het al lastig: zou ik het 3h potlood nemen met de rode a...

Het leven is een aaneenschakeling van problemen die opgelost moeten worden. Net als in dat spelletje Highway, kent u dat nog? Het was een van de allereerste mini-computerspelletjes, uit het begin van de jaren 80. Een naïef spelletje, net een stapje geavanceerder dan Pong , waarbij je met een autootje een drietal verschillende obstakels – boomtakken, honden en wegwijzers (van die laatsten heb ik me altijd  afgevraagd wat die midden op de weg deden) – moest zien te ontwijken. De enige tools die je daartoe tot je beschikking had waren twee knopjes, waarmee je het autootje respectievelijk naar rechts en naar links kon laten springen. En dat deed je dan dus, maniakaal, want je had geen keus. Nou ja; je kon het natuurlijk ook niet doen, maar dan hield het op. Game over. Zo is het ook in het leven. Voortdurend ben je bezig met het ontwijken van obstakels en het oplossen van problemen. Om door te kunnen gaan. Doorgaan is het doel. Problemen oplossen, het middel. (Er zijn...

Ik vond een mailtje in mijn inbox met de mededeling dat mijn blog aangeprezen gaat worden in de Margriet More, vergezeld van de vraag of ik t.z.t. een exemplaar wil ontvangen en zo ja, op welk adres. Het tekstje dat erbij komt, bleek geschreven door iemand die mij behoorlijk goed begrepen heeft. Met juist geciteerde zinnen die ik zelf ook best grappig vond toen ik ze schreef. En als favoriet aangemerkte stukjes die ik zelf ook zou aanbevelen. Dus ik was wel even in mijn nopjes. (En voelde ook meteen weer de druk van te weinig bloggen de laatste tijd, maar dat terzijde.) Maar toen dacht ik vervolgens: de Margriet More? Wát is nou weer de Margriet More? Margriet dé Moor, die ken ik wel. Haha. Haha. Flauw. Natuurlijk, de Margriet, het tijdschrift ken ik heus ook. Nog altijd in één adem genoemd met de Libelle. Ze zaten vroeger samen in de leesportefeuille van de buurvrouw. Het waren truttige tijdschriften. Misschien dat ze tegenwoordig een stuk hipper zijn geworden, wie weet. I...

Bron: riool.nl Na de aanvankelijke euforie over ons nieuwe huis kreeg ik even een terugslagje. Een post-verhuizing dipje. Niet dat ik niet meer blij was met het huis, integendeel, maar er kwam ineens wat teveel op me af. Werk, voornamelijk. Ik had een maand lang mijn klussen naar voren geschoven en nu keek ik ineens tegen een enorme berg aan. Ik moest er nodig mee aan de slag – en dat ging ik dan ook – maar ik wílde het niet! Ik wilde nog schilderijtjes ophangen en kastjes inrichten en spulletjes ordenen en onkruid wieden in de tuin en gewoon een beetje wónen. En bijkomen. Intussen waren er ook nog allemaal ingewikkelde kinderdingen; schoolkampen en sportdagen en juffenfeestjes en klasseavonden en eindvoorstellingen en nouja, ik verzoop bijna. En net toen ik het allemaal weer wat onder controle kreeg, was daar: Het rioolding. Ik moet dat even inleiden. Er lopen in ons huis lopen twee rioolbuizen van boven naar beneden, een voor in het huis en een achter. De achterste...

Kijk, dit is het kozijn van onze voordeur. We hebben twee bellen. Een klingelbel, waar je je totaal van naar de kloten schrikt als je toevallig in het halletje staat (weet ik inmiddels uit ervaring), en een drukbel, die een vreemd geluid maakt, dat ik nog steeds in eerste instantie niet kan thuisbrengen. Het is even wennen; in ons vorige huis hadden we een bel die zo zacht was dat we hem nauwelijks hoorden – in de woonkamer al helemaal niet. (Wat best lekker rustig was, realiseren we ons nu.) En dat ik nu ineens twéé nieuwe geluiden tegelijk moet adapteren helpt ook niet echt. Jaja, het is vreselijk allemaal. Haha. Nee. Waar ik het eigenlijk over wilde hebben, is het naambordje, dat tussen de twee bellen in hangt.  Oosterhout. Zo heten wij niet, het is de naam van de vorige bewoner. De eerste dag dat we hier woonden heb ik geprobeerd het bordje los te schroeven, zonder resultaat. De schroefjes zitten volledig vastgeroest. Misschien dat het zal lukken met een of a...

Voor u dit leest MOET u eerst dit lezen. Nouja, u moet natuurlijk helemaal niets, maar als u het niet doet mist u mogelijk de impact van het komende verhaal. Nja. Zie maar. Het gaat over een lampje. Over het mooiste lelijke lampje van de wereld, dat op een bijzondere wijze in ons bezit is gekomen en al 21 jaar op onze slaapkamer staat. Zo'n tien dagen geleden pakte ik het lampje van de kast om het in een verhuisdoos te stoppen en ik kreeg de schrik van mijn leven. (Bij wijze van spreken dan, want ik schrik natuurlijk niet zo gauw. Maar toch.) Húh?!? De prachtige witte lelie was ineens een soort van…. zwart. Nog even dacht ik dat ik het niet goed zag. Dat het met de lichtinval te maken had. Of dat ik me het lampje gewoon niet goed herinnerde; ik kijk immers niet dagelijks naar alle dingen in huis. 'Henk,' checkte ik, 'vind jij ook niet dat ons lampje eh… er anders uit ziet?' 'Euh,' zei Henk, 'dat is gek.' Hij opende de glazen bo...

Ik was weer eens een doos aan het inpakken, toen ik uit het raam keek en mijn oog op de boom voor ons huis viel, met bovenin het wapperende parachuutje. Het parachuutje waaide zo'n vier jaar geleden in de boom, toen Merlijn het voor de 127e keer van het balkon naar beneden liet zweven. Minstens zoveel pogingen hebben we ondernomen om het ding uit de boom te krijgen, maar tevergeefs. Elke zomer, als de boom in blad staat verdwijnt het uit onze gedachten, om in de herfst weer tevoorschijn te komen, een stukje hoger dan het jaar ervoor, en een paar tinten valer. Het is onze nalatenschap aan het plein, waaraan we 7 jaar woonden. Het doet me altijd denken aan The Lord of the Flies. Kent u dat boek? Of de film ? Waarin een groep schooljongens met een vliegtuig neerstort op een onbewoond eiland en er een zeer grimmige rangorde ontstaat? In het begin van het boek zijn alle jongens heel bang. Voor Het Beest . Ze weten niet wat Het Beest is, ze horen alleen voortdurend – met name ...

Ik was vandaag in de stoffenwinkel. Ik kom daar zo weinig mogelijk, want a) ik heb er zelden iets te zoeken en b) ik vind het er een beetje griezelig, omdat ik denk dat iedereen aan me kan zien dat ik niet met een naaimachine overweg kan. (Dat is trouwens niet helemaal waar, want 13 jaar geleden, toen ik zwanger was van mijn oudste dochter, maakte ik een boxkleed. Helemaal zelf .) De reden dat ik er vandaag was, in de stoffenwinkel, was dat ik een stukje zwart kunstleer wilde kopen, om de bank te repareren die ik op marktplaats heb gezet en waar ooit door een logeer-rat een gaatje in was geknaagd. ‘Hallo,’ sprak ik een meisje aan dat tot het winkelpersoneel behoorde, te oordelen aan de schaar die ze aan een koordje om haar nek droeg. ‘Verkopen jullie zwart kunstleer?’ ‘Ja hoor, loop maar even met me mee.’ Ik volgde het meisje naar de kunstleersectie en zag onmiddellijk precies wat ik nodig had. Prachtig. ‘Dan wil ik hier graag een stukje van,’ zei ik. ‘Hoeveel?’ ‘Nou, ik h...

Het schijnt dat ons huis verkocht is. Nu echt, ja. Of nja, er zijn nog een aantal voorbehouden, iets met financiering en technische keuring enzo, daarom schreeuwde ik het nog niet van de daken, maar het schijnt allemaal heus goed te komen, bovendien: er is inmiddels een contract getekend – met parafen op iedere bladzijde – dus ik vond dat ik het best wel kon delen nu.  En misschien dat het me helpt; ik ben een soort van in paniek namelijk. Luxe-paniek hoor, maakt u zich vooral geen zorgen. Maar we moeten dus een ander huis kopen. En een beetje vlug ook, anders zijn we per 1 april nogal eh.. dakloos. (En ik zit eerlijk gezegd niet te wachten op tijdelijk een stom flatje huren in een buitenwijk tegen de hoofdprijs met onze spullen in een opslagloods.) En het stomme is: lopen we normaal gesproken ( lees: als we niet net ons eigen huis verkocht hebben ) voortdurend tegen allerlei leuke te koop staande stulpjes aan (kijk maar: klik en bijvoorbeeld klik ), nu het erop aan komt...

Zo. Heeft u de Kerst ook weer overleefd? Wij wel hoor. We zagen een film over een pratende eland met de stem van Jeroen van Koningsbrugge, we aten wild zwijn en pizza, en speelden monopoly. En door! Momenteel zit ik te broeden op een goed voornemen. Ik denk dat het iets wordt als: ‘meer genieten van het moment.’ Of: ‘meer in het nu leven.’ Daar ben ik niet zo goed in, namelijk. De afgelopen maand die als een sneltrein langs geraasd is maakte dat weer pijnlijk duidelijk. Het was een en al stress, drukte en chaos. Er was een Kerstdiner op de school van de kinderen, dat echt heel leuk was. Echt heel leuk. Maar ik merkte het niet. Want ik zat met mijn hoofd bij wat er allemaal nog daarná kwam. Straks, straks is de echte Kerst en ik moet nog zoveel doehoen! , dat werk. En dan blijkt achteraf ineens dat dat Kerstdiner op school het hoogtepunt was. Toch jammer dan, dat ik het niet doorhad. Ik wil eigenlijk even iets kwijt in de categorie: ‘whatever, maar toch raar’. Vorige...

Selfie is gekozen tot het woord van het jaar 2013. Dat weten we inmiddels allemaal. Ik zou persoonlijk hebben gekozen voor ‘koningslied’, omdat dat woord nog steeds op mijn lachspieren werkt ( en ik er heel leuke herinneringen aan heb ), maar het werd dus ‘selfie’. En die selfies, ik vind daar iets van. Ik vind ze te mooi allemaal. Langzamerhand zijn we een virtuele wereld aan het bouwen waarin alles zo mooi mogelijk wordt voorgesteld. En zo lelijk mogelijk aan de andere kant; alles wordt uitvergroot en aangedikt op internet. Omdat het kan. Er ontstaat een digitale wereld van extremen, met veel minder nuance. Ik voorspel dan ook dat het in de virtuele wereld nog eerder en harder uit de hand gaat lopen dan in de echte wereld. De derde wereldoorlog zou zich wel eens in cyberspace kunnen afspelen. (..) Maar laat ik me beperken tot de selfies, voor ik weer eens enorm door de mand ga vallen als amateurfilosoof. Ik ben benieuwd naar hoeveel pogingen er vooraf zijn gaan aan de gem...

Ik was een jaar of 15 toen ik voor het eerst de naam Nelson Mandela hoorde. Op de radio, in dit liedje (hoewel ‘liedje’ een beetje raar klinkt voor zo'n protestsong): Ik weet nog dat ik dacht: Wie is dat eigenlijk, Nelson Mandela? Dus toen ging ik even googlen. Haha. O nee. Dit vind ik dus ineens een onthutsende ontdekking. Dat ik me eigenlijk al bijna niets meer kan voorstellen bij het pre-internettijdperk. Het is idioot hoe snel je gewend raakt aan dingen. Hoe deed ik dat vroeger, als ik iets wilde weten? Ging ik dan een boek halen bij de bibliotheek? Vroeg ik het aan mijn ouders? Ik denk het. Of eigenlijk denk ik het niet; zeker niet in het geval van Nelson Mandela, want toen was ik 15 en keihard aan het puberen en vroeg ik helemaal niets aan mijn ouders, behalve of het eten al klaar was en hoe laat ik thuis moest zijn ‘s nachts. (Waarschijnlijk dacht ik gewoon: nouja, daar kom ik vast nog wel eens achter, en ging weer verder met mijn leven.) ‘Wilde jij toen je 1...

Noem me naïef, maar tot een tijdje geleden dacht ik eigenlijk dat homohaat en homofobie dingen waren van vroeger. Iets van lang geleden, uit de tijd van Spetters . Sinds de jaren tachtig was het toch gewoon gewóón geworden? Iederéén was tegenwoordig toch homo? Een groot deel van mijn vriendenkring, de helft van de mensen op televisie, politici, noem maar op. Ik dacht eigenlijk ( ik zei het al: naïef ) dat het inmiddels algemeen geaccepteerd was, door de moderne mens. En dan toch in elk geval in Nederland! Inmiddels weet ik dat dat geenszins het geval is; homohaat is nog steeds enorm actueel en lijkt (maar dat kan dus ook mijn perceptie zijn) de laatste tijd zelfs meer en meer toe te nemen. Met name in de grote steden moet je tegenwoordig bang zijn om gearmd over straat te gaan met iemand van dezelfde sekse. Om het over die hele Poetin-toestanden nog maar niet eens  te hebben.  Maar goed, ik had dus blijkbaar een hele tijd niet verder gekeken dan mijn neus lang was. Zo...

Toen mijn loopbaan als moeder van schoolgaande kinderen begon, had ik altijd alles onder controle.  Ik was die moeder die altijd als eerste een tasje meegaf met een bordje en een bekertje en bestek, voor het paasontbijt. Een moeder die drie weken voor het schoolfeest al een outfitje had verzonnen voor haar kind, met accessoires en al. Zo’n moeder die maanden voor een verjaardag al begon na te denken over een leuke, originele, traktatie. Die eierdozen en wc-rollen spaarde, voor de knutselhoek. En deze dan ook nog eens daadwerkelijk meebracht naar school, van tijd tot tijd. Bovenal was ik zo’n moeder die altijd alles wist. En daar ook bekend om stond. Andere moeders en vaders belden mij op met vragen als: ‘Wat moeten ze ook alweer mee op schoolreisje? ‘Zijn de kinderen vrij tussen hemelvaart en het weekend?’ ‘Moeten ze regenlaarzen aan naar de schooltuintjes?' Want ik wist die dingen. Eigenlijk heel irritant, als ik het nu zo bekijk. Nja. Er is hoe dan ook zes jaar...

Vroeger keek ik enorm op tegen mensen met een mening. Ik hoopte dat als ik later groot was, ik ook een mening zou hebben. Over politieke issues enzo. Maar helaas, het valt nog steeds wat tegen. Ik blijf ambivalent met betrekking tot veel dingen. Zelfs als ik denk dat ik vol vuur ergens iets van vind, ben ik gemakkelijk op andere gedachten te brengen, met valide tegenargumenten. ‘Goh ja, daar zit ook wel weer wat in,’ denk ik dan. (Ik zou echt een vreselijke rechter zijn.) Zo voelde de afgelopen week de lichte druk om ook iets te zeggen over Zwarte Piet, maar ik wist dus niet zo goed wát. Want ik heb er eigenlijk niet echt een mening over. Zo’n zwart knechtje in een glimmend pekske , met gouden ringen in zijn oren, het is op z’n minst dubieus. Waarom zouden we dat nou per se willen, als het blijkbaar een grote groep mensen kwetst? Aan de andere kant, kan ik me de verontwaardiging van Sinterklaasliefhebbers (voor wie hun geliefde feest over het algemeen niets met discriminatie...

Ik zal het maar vast verklappen, dit is een verhaal zonder happy end. Ik noem het: 'We kochten ons droomhuis en toen ging het niet door.' Het ging zo: We waren alweer zo’n beetje vergeten dat ons huis te koop stond, tot we drie weken geleden ineens weer kijkers kregen. Serieuze kijkers, die na een tweede bezichtiging volgens de makelaar wel eens een serieus bod konden gaan doen. Reden voor ons om maniakaal door funda te gaan bladeren. In eerste instantie zonder veel succes, tot we door vrienden werden gewezen op een huis dat op de een of ander reden aan onze aandacht was ontsnapt. En ja hoor. Straalverliefd. Een huis uit 1880, met een prachtige tuin en krakende trappen en een kelder en een zolder en gekke hoekjes en schuine daken en balken en authentieke elementen en glas in lood en nouja, alles wat we zochten dus. Alleen een beetje klein. Als in : een stuk kleiner dan het huis waarin we nu wonen. Als in : bijna de helft kleiner. (Waar ik misschien even bij moet ...